2 | ระบบผู้มอบภารกิจ
ในคืนนั้นผมหลับไปพร้อมกับฝันเห็นถึงทุกเื่ราวในอดีตของตัวเองที่ผ่านมา ทั้ง่เวลาอันมีความสุขของตัวเองกับครอบครัวในวัยเด็ก ก่อนที่ทุกอย่างมันจะพังทลายลง เมื่อได้รับรู้ว่าตัวเองนั้นไม่มีพลังของระบบ
'แกมันเป็ลูกที่ไร้ค่า' ผมยังจำคำพูดของพ่อได้ดี ตอนที่เขาได้รู้ว่าตัวผมนั้นไม่ได้ถือครองพลังของระบบ
จากนั้นก็เป็ภาพชีวิตอันสุดแสนจะน่าสมเพชของตัวเอง ที่ใช้ชีวิตเยี่ยงขยะไร้ค่าในทุกๆ วันแบบที่ไม่มีแม้แต่ความเห็นใจจากใครก็ตามที่อยู่รอบตัว
[ยินดีต้อนรับสู่ MIS คุณ้าเปิดระบบ Mission System เลยหรือไม่]
ก่อนที่จะลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วได้เห็นเข้ากับอะไรบางอย่างที่ไม่คุ้นตา ซึ่งมันก็เป็อะไรบางอย่างที่ตัวผมใฝ่ฝันที่จะได้มาโดยตลอด เพราะอย่างนั้นผมถึงตอบตกลงเปิดใช้งานระบบออกไปอย่างไม่ต้องคิดอะไรเลย เพราะสิ่งนี้มันคือสิ่งเดียวที่ผม้าในชีวิต และก็เป็เพียงสิ่งเดียวที่จะทำให้ผมได้หลุดออกจากชีวิตที่ไม่ต่างอะไรกับขุมนรกนี้
[ขอต้อนรับผู้เล่นหมายเลขX]
"ผู้เล่นหมายเลขX" ผมได้พึมพำตามสิ่งที่เห็นตรงหน้า และยังไม่ทันที่จะได้ทำความเข้าใจข้อความนั้นก็หาย
[ได้รับรางวัลล็อกอินรายวัน (บัตรภารกิจแบบสุ่มX1) ]
"นี่มัน...อะไรกัน" ตัวผมไม่เคยได้ัักับสิ่งที่เรียกว่าระบบภารกิจมาก่อนเลย เพราะอย่างนั้นผมเลยไม่รู้เลยว่าหน้าตาของมันนั้นเป็แบบไหน แต่ผมก็มั่นใจเป็อย่างมากว่าจากที่เคยได้ฟังมานั้นมันไม่ใช่อย่างนี้แน่นอน อย่างน้อยๆ เื่รางวัลล็อกอินรายวันนี้ ผมก็ไม่เคยได้ยินมันมาก่อน
[ภารกิจที่ 1 มอบภารกิจให้ผู้เล่นอื่น 1 ครั้ง (รางวัล: บัตรภารกิจแบบสุ่มX1) ]
[ภารกิจที่ 2 มอบภารกิจให้ผู้เล่นอื่น 2 ครั้ง (รางวัล: บัตรภารกิจแบบสุ่มX1) ]
"....." และยิ่งสับสนขึ้นไปกันใหญ่ เมื่อเห็นหน้าต่างภารกิจเด้งขึ้นมา ที่ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจ แต่ถ้าเอาจากแค่ที่ตาเห็นนั้น เหมือนกับว่าตัวผมจะสามารถมอบภารกิจให้กับผู้เล่นคนอื่นได้
กริ๊ง!!!!! แต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้ทำความเข้าใจให้ดี เสียงของนาฬิกาปลุกก็ดังขึ้นมา ผมจึงได้รู้ว่าตอนนี้เป็เวลาเกือบจะเจ็ดโมงแล้ว นั่นมันก็เลยหมายความว่าตัวผมนั้นสายมากแล้ว เพราะอย่างนั้นผมถึงได้รีบลุกจากเตียงแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำ ก่อนที่จะแต่งตัวแล้ววิ่งออกจากบ้านไปอย่างรีบร้อน
พลั่บ!!!! และในระหว่างทางที่ผมกำลังวิ่งตรงไปยังโรงเรียนนั้น ผมก็ได้เปิดเ้าสิ่งที่เรียกว่าบัตรภารกิจแบบสุ่มขึ้นมา
"นี่มัน.....บ้าไปแล้ว" ซึ่งมันก็ทำให้ผมยิ่งมั่นใจขึ้นไปอีกว่า ระบบ MIS ของตัวเองนั้นไม่เหมือนคนอื่น เพราะภารกิจของตัวผมนั้นคือการมอบภารกิจให้ผู้เล่นคนอื่นๆ จริง ซึ่งมันก็เป็สิ่งที่ไม่เคยมีใครพูดถึงมาก่อนเลย แถมภารกิจที่ได้จากบัตรสุ่มที่ผมเปิดออกมาเมื่อกี้นี้นั้น ยังเป็ภารกิจแบบที่เหลือจะเชื่ออีกต่างหาก
"ฉันบอกแกไปแล้วไม่ใช่เหรอกระสอบทราย ว่านมช็อกโกแลตมันต้องตั้งอยู่บนโต๊ะก่อนที่ฉันมาจะถึง แล้วทำไมวันนี้นมช็อกโกแลตมันถึงได้มาช้ากว่าฉัน"
"ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ" ซึ่งนี่ก็คือเหตุผลที่ทำให้ต้องรีบวิ่งหน้าตั้งมาที่โรงเรียน แต่สุดท้ายมันก็ไม่ทันอยู่ดี เพราะอย่างงั้นผมก็เลยกำลังจะโดนไอ้โซนเล่นอยู่ในตอนนี้
"แค่ภารกิจง่ายๆ แค่นี้แกยังทำไม่ได้ มันก็สมควรแล้วที่แกจะเป็ได้แค่ไอ้พวกขยะAFK"
ผมรู้ รู้มาโดยตลอดว่าทำไมผมถึงกลายเป็เป้าในการกลั่นแกล้งของพวกมัน นั่นก็เป็เพราะว่าผมนั้นอ่อนแอ ไม่ว่าจะมองด้วยมุมไหนตัวผมที่เป็คนธรรมดานั้นก็ไม่มีทางที่จะสู้พวกผู้เล่นได้เลย และการรังแกคนที่อ่อนแอกว่านั้น มันก็เป็อะไรที่หอมหวานเป็อย่างมาก เพราะยิ่งพวกมันได้รังแกผมมากมายเท่าไหร่ ก็หมายความว่าพวกมันได้แสดงอำนาจที่ตัวเองมีมากขึ้นเท่านั้น
[้ามอบภารกิจให้เป้าหมายใช่หรือไม่]
'ใช่ มอบภารกิจให้มันเลย' แต่ว่าตอนนี้ผมก็เป็ผู้เล่นเหมือนกัน แถมยังเป็ผู้เล่นที่สามารถมอบภารกิจควบคุมผู้เล่นอื่นได้ด้วย
'ภารกิจให้ไอ้ขี้แพ้ของห้องต่อยหน้าจำนวน 3 หมัด' นี่คือภารกิจที่ผมได้จากบัตรสุ่ม และผมก็ได้ทำการมอบภารกิจนี้ให้ไอ้โซนเป็ที่เรียบร้อย
[ไม่สามารถมอบภารกิจให้ผู้เล่นเป้าหมายได้ เพราะผู้เล่นเป้าหมายมีระดับสูงกว่าระดับของบัตรภารกิจ]
"....." แต่ทว่าระบบกับขึ้นข้อความแจ้งเตือนกลับมาอย่างนั้น มันก็เลยทำเอาตัวผมชะงักไป และได้รู้ว่าที่บัตรภารกิจนั้นมีระดับอยู่ เช่นเดียวกับไอ้โซนที่มีทั้งเลเวล ทั้งระดับของผู้เล่นแสดงอยู่ที่ไอคอนชื่อของมัน
[บัตรภารกิจระดับ D]
[โซนLV20 : ผู้เล่นระดับ C]
"ในเมื่อทำภารกิจไม่สำเร็จ ก็รับโทษของแกไปซะไอ้กระสอบทราย" ยังไม่ทันที่ผมจะได้ทำความเข้าใจดี เสียงของไอ้โซนก็ดังขึ้นมา
ตับ!!!!! พร้อมกับหมัดฮุคของมัน ที่ต่อยเข้ามายังกลางลำตัวของผมอย่างเต็มแรง ทำเอาตัวผมที่โดนต่อยเข้าไปเต็มๆ นั้นกระเด็นไปตามแรงหมัด กระแทกเข้ากับล็อกเกอร์ที่หลังห้องอย่างจัง จากนั้นมันก็ทำท่าจะง้างหมักต่อยผมอีกครั้ง แต่ทว่าครูประจำชั้นกลับเดินเข้าห้องมาเสียก่อน มันถึงได้ขยับหมัดที่กำลังจะต่อยออกมานั้นลง แล้วเดินกลับไปนั่งยังที่ตัวเอง ยังโต๊ะตัวสุดท้ายในแถวริมหน้าต่าง
"เอ้า กลับไปนั่งที่ของตัวเองกันได้แล้ว" และก็เหมือนที่ผมเคยบอกเอาไว้ ว่าแม้แต่ครูในโรงเรียนแห่งนี้ก็ไม่มีใครสนใจผมเช่นเดียวกัน ขนาดที่เธอเห็นว่าผมถูกซ้อมต่อหน้าต่อตาตัวเอง เธอยังไม่จัดการอะไรกับคนที่รังแกผมเลย
[ดินLV10 : ผู้เล่นระดับ D]
[รุจLV15 : ผู้เล่นระดับ D]
[เชนLV20 : ผู้เล่นระดับ C]
"......" ในระหว่างที่นั่งเรียนไปนั้น ผมก็กวาดสายตามองไอคอนที่อยู่บนหัวของเพื่อนร่วมห้องไปด้วย ที่มันแสดงให้เห็นถึงเลเวล และระดับของผู้เล่นที่แตกต่างกันไป ซึ่งตัวผมก็ไม่รู้เลยว่าตัวเลขเลเวลกับระดับนั้นมันสัมพันธ์กันยังไง แต่ที่แน่ๆ มันมีผลต่อการมอบภารกิจของผมอย่างแน่นอน ที่ว่าบัตรภารกิจที่ระดับต่ำกว่านั้น ไม่สามารถมอบภารกิจให้ผู้เล่นที่มีระดับสูงกว่าได้ อย่างที่ผมไม่สามารถมอบภารกิจให้ไอ้โซนได้ในก่อนหน้านี้
เพราะอย่างนั้น......
[้ามอบภารกิจให้เป้าหมายใช่หรือไม่]
'ใช่' ผมก็เลยจัดการมอบภารกิจให้เป้าหมายที่ระดับสัมพันธ์กับบัตรภารกิจไป
[มอบภารกิจสำเร็จ]
"ใช้งานแบบนี้นี่เอง" ผมได้พึมพำกับตัวเอง พลางยิ้มอย่างพอใจไปด้วย เมื่อเห็นว่าตัวเองนั้นสามารถใช้งานระบบมอบภารกิจได้แล้ว ซึ่งคนที่ผมมอบภารกิจให้นั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่มันคือไอ้ดิน คนที่กากที่สุดในกลุ่มของไอ้โซนนั่นเอง
"ระบบนี่มันมอบภารกิจเฮงซวยอะไรให้ฉันกันวะเนี่ย" และเมื่อเวลาเย็นมาถึง ไอ้ดินมันก็เหมือนว่าจะหัวเสียไม่ใช่ใช่น้อย "รีบๆ ต่อยมาไอ้กระสอบทราย ถ้าต่อยแรงมึงเจอกูแน่" มันที่ยืนอยู่ตรงหน้าผมนั้น พูดแกมขู่มาที่ผมอย่างไม่สบอารมณ์
"เอาแล้วโว้ยๆ ภารกิจวันนี้นี่มันสนุกจริงๆ" ไอ้รุจที่เห็นอย่างนั้นก็ดูจะชอบใจไม่ใช่น้อย ที่กำลังจะได้เห็นเพื่อนของตัวเองโดนไอ้ขี้แพ้อย่างผมต่อยหน้า เช่นเดียวกับทุกคนในห้อง ที่ต่างกันมองมาทางพวกผมเป็สายตาเดียวกัน
"....." ส่วนตัวผมที่ยืนตั้งท่าเตรียมต่อยอยู่นั้น ก็แทบจะไม่อยากเชื่อจริงๆ ว่าวันนี้จะมาถึง วันที่จะได้ต่อยพวกมันกลับคืนไปบ้าง
"เร็วๆ สิวะไอ้เวรนี้ ชักช้าอยู่นั่นแหละ" ไอ้ดินที่เห็นว่าผมไม่ยอมต่อยสักทีก็ได้พูดขึ้นมาอย่างหัวเสียไม่ต่างจากเดิม
ตับ!!!!! และในทันทีที่มันพูดจบนั้น ผมก็ง้างหมัดตรงต่อยเข้าไปที่หน้าของมันอย่างจัง แบบที่ไอ้รุจชอบต่อยผมบ่อยๆ
"อั่ก!!!!!" ทำเอาไอ้ดินที่ถูกต่อยอย่างนั้นเซไปข้างหลังตามแรงต่อยเลย
"เอาว่ะ ไอ้ขี้แพ้แม่งต่อยจริงๆ ด้วยเว้ย" ไอ้รุจที่ได้เห็นอย่างนั้นก็ยิ่งชอบใจขึ้นไปอีก
"ครบสามหมัดเมื่อไหร่มึงเจอกูแน่ไอ้กระสอบทราย" ต่างกับคนที่ถูกต่ออย่างไอ้ดิน ที่มันในตอนนี้นั้นกำลังหัวเสียแบบสุดๆ เลย
"......" ส่วนตัวผมนั้นก็สะใจแทบบ้า
ตับ!!! ตับ!!! เลยง้างหมัดฮุคต่อเข้าไปที่หน้ามันรัวๆ สองหมัดเข้าอย่างจัง แบบเต็มแรง
"อั่ก อั่ก!!" ทำเอาหน้ามันนั้นส่ายไปตามแรงต่อยจนหน้าหันเลยทีเดียว
"ไอ้ห่านี่!!!!!" และหมัดพวกนั้นก็ทำให้มันยิ่งหัวเสียขึ้นไปกันใหญ่
ตับ ตับ ตับ!!!!! เพราะอย่างงั้นมันก็เลยรัวหมัดต่อยผมกลับมาบ้าง ที่เล่นตัวผมล้มคะมำลงไปที่พื้น ตับ ตับ!!! จากนั้นมันก็เตะผมซ้ำอีกหลายครั้ง เหมือนอย่างเช่นในครั้งอื่นที่มันกระทืบผมอย่างนี้อยู่บ่อยๆ ต่างกันเพียงแค่ว่า ตัวผมในครั้งที่นอนขดอยู่กับพื้นให้มันกระทืบนั้นกำลังยิ้มอยู่ เพราะตัวผมได้เห็นแล้ว หนทางที่จะแก้แค้นพวกมัน หนทางที่จะเอาคืนพวกมันในทุกสิ่งทุกอย่างที่มันทำเอาไว้กับผม
"พอๆ เดี๋ยวมันก็ตายห่ากันพอดี" หลังจากที่ไอ้ดินกระทืบผมอยู่สักพัก เสียงของไอ้โซนก็ดังขึ้นมา ไอ้ดินถึงได้หยุดขาของมันลง แม้ว่าตัวมันจะอยากกระทืบผมต่อขนาดไหนก็ตาม เพราะว่ามันไม่ได้มีความสามารถมากพอที่จะขัดคำพูดของไอ้โซน
"ไปกันได้ละ วันนี้มีนัดกับพวกหลังตึก ถ้าไปช้าเดี๋ยวมันจะหาว่าพวกเรากลัวมันเอา" แล้วก็เป็มันที่พูดขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนที่พวกมันทั้งสี่คนจะออกจากห้องนี้ไป เช่นเดียวกับคนอื่นๆ ที่ทยอยออกจากห้องไปเช่นเดียวกัน จนในห้องนี้เหลือเพียงตัวผม
[ภารกิจที่ 1 สำเร็จ ได้รับรางวัลบัตรภารกิจแบบสุ่มX1]
พลั่บ!!! กับเสียงของระบบที่แจ้งเตือนว่าทำภารกิจสำเร็จแล้ว
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!!" และเสียงหัวเราะของผม ที่พลิกตัวขึ้นมานอนหงายแล้วหัวเราะออกมาอย่างสะใจ "กูจะเอาคืนพวกมึงให้ครบทุกคนเลย"
พลั่บ!!! จากนั้นผมก็เปิดบัตรสุ่มภารกิจที่พึ่งได้รับ
#ระบบภารกิจขยี้สวาท