บทที่ 3 เด็กสาวที่ต้องเดินทางไปแต่งงาน
ในขณะที่กำลังคิดถึงเื่ราวต่างๆอย่างเพลิดเพลินเจียงมามาก็ตาแดงกล่ำอีกแล้ว “คุณหนู เป็เพราะป้ามันไม่ดี มีปราณแค่สีเขียว ถึงจะพอรักษามือที่ถูกน้ำเย็นกัดจนแดงได้ แต่ป้าก็ทำให้มือคุณหนูกลับมาเนียนนุ่มไม่ได้”
จิวฮวากลอกตามองบน ก่อนที่จะมองหญิงสูงวัยร่างท้วมตรงหน้า เสื้อผ้าของเจียงมามาทั้งเก่า และคุณภาพแย่ แต่เมื่อใดที่ได้ผ้ามาใหม่ ถึงแม้จะสภาพย่ำแย่ไม่ต่างกันมากนัก ก็มักสละมาทำชุดให้เธอก่อนเสมอ เมื่อคิดได้ดังนั้นแววตาของจิวฮวาก็อดที่จะอ่อนโยนลงไม่ได้ “ป้าเจียง ป้าก็เลิกโทษตัวเองเถอะนะ เดี๋ยวก็เป็โรคซึมเศร้าเอาหรอก ป้าคิดดูสิถ้าไม่มีป้า ป่านนี้มือข้าอาจจะเน่าไปแล้วก็ได้”
กลายเป็ว่ายิ่งเธอพูดปลอบใจ เจียงมามาก็กลับยิ่งร้องไห้ออกมาเสียอย่างนั้น
ใน่เวลาที่อึดอัด หากแต่ก็อบอุ่นหัวใจ ก็บังเกิดเสียงจากนรกดังขึ้นมา จริงๆก็แค่เสียงเรียก และเสียงเคาะประตูธรรมดาของโรส ข้ารับใช้คนสนิทของแม่ใหญ่ก็เท่านั้น แต่สำหรับจิวฮวาแล้วเสียงนี้คือเสียงจากนรกดีๆนี่เอง “เดลิน่า นังเดลิน่า คุณนายเรียกให้ไปพบ”
จิวฮวาแกล้งปล่อยให้ทางนั้นเรียกอีกพัก ก่อนที่จะเดินเหมือนคนหมดแรงใกล้ตายไปเปิดประตู
โรสที่เห็นท่าทางนั้นก็จิวฮวาก็บังเกิดความโมโหขึ้นมา จนอดตวาดเสียงดังออกมาไม่ได้ว่า “หูตึงหรือไง เรียกตั้งนานก็ไม่ยอมออกมา”
จิวฮวาแกล้งทำท่าทางเซื่อมซึม “ขออภัยเ้าค่ะ พอดีวันนี้ข้าซักผ้าจนเหนื่อยมากจึงเผลอหลับไป ทางพี่โรสมีธุระอะไรหรือเ้าคะ”
“เอ๊ะ! ก็ข้าะโเสียงออกดังว่าคุณนายเรียก” โรสตวาดเสียงดัง
จิวฮวาแกล้งทำทีเป็หวาดกลัว ก่อนที่จะแสร้งทำตัวลีบเดินตามโรสไปตามทางมืดสลัว
หลังจากเดินไปได้ไม่นาน เด็กสาวก็มาปรากฏตัวในห้องโถง
ในเวลานี้ ห้องโถงที่มีเปลวไฟในเตาผิงกำลังลุกโชติ่ ตรงโต๊ะรับแขกนั้นมีหญิงสูงวัย หน้าตาเฉี่ยวคม ซึ่งจิวฮวาสามารถแนะนำได้ในทันทีว่าสตรีท่านนั้นคือคาเลน แม่ใหญ่ของเธอนั่นเอง
แต่ตรงกันข้ามนั้นกลับทำให้เธอแปลกใจ เพราะปรากฏชายร่างผอม ที่มีดวงตาเ้าเล่ห์ ผู้ไว้เคราเพาะแหลมยาว เมื่อสังเกตดีๆเธอก็พบว่าขาของเขาข้างหนึ่งนั้นเป็ขาเทียมที่ทำจากไม้ ชายผู้นั้นแต่งตัวดูดี กำลังส่งสายตาหื่นกามไม่เข้ากับชุดราคาแพงที่ใส่มองมาทางเธอ
คาเลนนั้นเห็นสายตาชายคนนั้นก็คลี่ยิ้มออกมา ก่อนที่จะหันมาเรียกจิวฮวาให้เข้าไปหาด้วยท่าทางเสแสร้ง “โอ้ เดลิน่าลูกรัก มาแล้วหรือ มานี่มา มานั่งข้างๆแม่” เสียงแหลมสูงที่พยายามแสร้งให้ดูอ่อนหวานและอ่อนโยนถูกเปล่งออกมา
จิวฮวาแสร้งทำท่าไม่เข้าใจ ยืนกล้าๆกลัวๆอยู่ตรงประตูทางเข้า สุดท้ายคาเลนก็ทนไม่ไหว ส่งสายตาจิกไปให้โรส คนรับใช้ผู้ซื่อสัตย์ก็เข้าใจในเจตนาของนายทันที มือหยาบหนาของโรสคว้าเข้าที่แขนบางของจิวฮวา แถมกำไว้จนแน่น จนเด็กสาวอดแบะปากด้วยความเ็ปไม่ได้ ก่อนที่จะถูกลากไปตามทาง แล้วเขวี้ยงให้นั่งลงบนโซฟาข้างๆผู้เป็นาย
คาเลนแสร้งทำเป็ยกแก้ชาขึ้นมาจิบน้ำชาชั้นดี ก่อนที่จะกระเถิบหนีจิวฮวาอย่างรังเกียจ
“สาวน้อยเ้าช่างงามยิ่งนัก” ชายตรงหน้าเอ่ยออกมา โดยไม่ปิดสายตาโลมเลีย
คาเลนยกยิ้มมุ่มปากอย่างหย่ามใจ “เดลิน่า นี่คือท่านเคาต์ริปปอน เป็ขุนนางอยู่ทางตอนเหนือของอาณาจักรเฟเรนซ์ ท่านมาขอเ้าไปเป็ภรรยา”
จิวฮวาถึงกับคิ้วกระตุก ก่อนที่จะหันไปมองชายตรงหน้าอีกครั้ง ชายคนนั้นดูอายุมากกว่าเธออย่างน้อย 2 รอบได้ แถมหน้าก็โคตรจะไม่ใช่คนดีสุดๆเลยไม่ใช่หรือ
“ท่านเคาต์เป็หม้าย ภรรยาเสียชีวิตไปได้ 6 เดือนก่อน ด้วยท่านเห็นเ้าแล้วก็ถูกใจจึงมาขอเ้าจากแม่ แม่ก็เห็นว่าเ้าอายุอานามสมควรออกเรือนได้แล้ว อีกทั้งหากแต่งไปก็คงมีอนาคตที่ดีแม่ก็จึงไม่ขัด พรุ่งนี้เ้าก็จงออกเดินทางไปกลับท่านเคาต์เสียเถอะ” คาเลนกล่าวร่ายยาวโดยไม่ปกปิดอาการแต่อย่างใด
จิวฮวาถึงกลับสบดด่าในใจ กับข้อดีที่ดูไม่เห็นจะดี อะไรเมียตายได้ 6 เดือนก็แต่งงานใหม่ คืออะไร แล้วอะไรคืออายุถึงเกณฑ์ ฉันเพิ่งจะ 15ปี อายุ 15เองนะยะ
“ท่านแม่เ้าคะ ข้าเพิ่งจะ 15 ปีเอง” จิวฮวาเอ่ยเสียงเบา
คาเลนแสร้งทำเป็ถอนหายใจ “เ้าเด็กนี่ 15 ปีก็ไม่เด็กแล้ว พี่สาวเ้าก็แต่งงานไปหมดแล้ว พี่ชายเ้าก็หายสาปสูญ ไปอยู่กับท่านเคาต์เถอะได้มีคนดูแล เ้าอาจยังไม่ชินกับท่านเคาต์แม่ก็เข้าใจ ถ้าอย่างนั้นข้าจะปล่อยให้หนุ่มๆสาวๆนั่งคุยทำความรู้จักกันไปก่อนแล้วกันนะ”
คาเลนกล่าวจบก็ทำท่าจะลุกเดินหนีออกไป ในจังหวะนั้นเองจิวฮวาก็แสร้งล้วงคอ แล้วอาเจียนเอาของที่เพิ่งทานไปออกมาจนหมด แถมเธอยังจงใจเบนหน้าไปทางคาเลนด้วย ทำให้ชุดสวยราคาแพงของเธอเปรอะอ้วกไปด้วย
“ข้า… ข้าขออภัยเ้าค่ะ ข้าไม่ค่อยสบาย” กล่าวจบเธอก็ทำท่าจะอ้วกออกมาอีก “ขอ..ขอตัวก่อนนะเ้าคะ” แล้วเ้าตัวก็อาศัยจังหวะนั้นวิ่งหนีออกจากห้องไปเลย เธอรู้สึกว่า เธอต้องทำบางสิ่งบางอย่าง เพื่อหนีออกจากสถานการณ์ตรงนี้
จิวฮวากึ่งวิ่ง กึ่งเดินหน้าเครียดไปตามทาง ไม่สนใจเสียงกรีดร้องโวยวายที่ดังมาจากเื้ั เมื่อถึงห้องก็ถลาเข้าไปในห้องทันที โดยไม่ลืมที่จะล็อกประตูห้องเอาไว้อย่างแ่าด้วย
เจียงมามาที่กำลังจัดที่นอน เห็นจิวฮวาวิ่งถลาเข้าห้องมาด้วยท่าทางหน้าซีดขาวก็ใ ทิ้งงานในมือเข้าไปลูบเนื้อตัวเด็กสาวด้วยความเห็นห่วง “ตายแล้วคุณหนู ทำไมมือเย็นอย่างนี้เ้าคะ เกิดอะไรขึ้น”
จิวฮวาที่ยังตัวสั่นจากความหวาดกลัวถูกเจียงมามาพาเดินไปนั่งพักยังเตียงนอนที่จัดไว้จนเกือบเสร็จ เด็กสาวมองเข้าไปในั์ตาของแม่นมด้วยความหวาดผวา “ป้าเจียง… ป้าเจียงเราหนีออกจากบ้านกันเถอะ”
“เกิดอะไรขึ้นหรือเ้าคะคุณหนู” เจียงมามาอดถามออกมาด้วยความแปลกใจไม่ได้
“คาเลน คาเลนขายข้าให้กับขุนนาง ข้าดูแล้วเ้านั่นมันไม่ใช่คนดีเลย เมียเพิ่งตายได้ 6 เดือนก็จะแต่งงานใหม่แล้ว แถมกับคนที่เด็กกว่า 2รอบอย่างข้า ป้าเจียงเราหนีกันเถอะ” จิวฮวาเอ่ยด้วยความหวาดกลัว
เจียงมามา ตาแดงกร่ำ โอบกอดเด็กสาวที่กำลังสั่นเทาไว้แล้วสะอื้นไห้ออกมาเบาๆ แต่ก่อนที่จิวฮวาจะได้ทำอะไร เธอก็ได้ยินเสียงล็อกกลอนจากภายนอกดังขึ้นมาเสียก่อน
เด็กสาววิ่งเข้าไปเปิดประตูด้วยความใ แต่บัดนี้ประตูกลับถูกปิดล็อกเอาไว้จากด้านนอกเสียแล้ว “ปล่อยนะ ปล่อยข้าออกไปนะ”
“อยู่ในนี้นี่แหละ อย่าคิดทำอะไรโง่ๆ” เสียงตวาดของโรสดังกลับเข้ามา
จิวฮวายืนอึ้งงันอยู่หน้าประตู คาเลนคงพอเดาได้ว่าเธออาจจะหนี จึงได้ให้คนมาล็อกประตูห้อง เพื่อขังเธอเอาไว้ แต่เธอก็ตั้งใจแน่วแน่ว่าเธอจะไม่ยอมโดนขายไปแน่ ถ้าต้องตายโดยน้ำมือของคนอื่น เธอขอเลือกตายด้วยตัวเธอเอง เด็กสาวกวาดตามองไปรอบห้อง ก่อนที่จะเดินไปคว้าผ้าห่มเก่าๆ กับเทียนขึ้นมา และทำการเผาผ้าห่มผืนนั้น กับเทียนในมือทันที
ไม่นานควันก็กระจายออกไปตามขอบประตู โรสเปิดประตูเข้ามาด้วยความใ โดยมีคาเลนวิ่งมาทางด้านหลังด้วยสีหน้าทะมึนทึง
เมื่อเข้ามาแล้วโรสก็รีบใช้เวทย์น้ำดับไฟ จากนั้นจึงใช้เวทย์ลมในการไล่ควันไฟออกไปจนหมด
คาเลนเมื่อเห็นว่าสถานการณ์สงบลงแล้วจึงเดินเข้ามาภายในห้อง หญิงสาวเดินย่างเท้าเข้ามาหยุดตรงเบื้องหน้าเด็กสาวที่กำลังยืนจ้องหน้าหล่อน ด้วยแววตาท้าทาย คาเลนเงื้อมมือขึ้น แล้วฟาดลงบนหน้าจิวฮวาที่เลอะมอมแมมอย่างแรง จนร่างบางเซถลาล้มลงชนขอบโต๊ะ “นางตัวกาลกิณี คิดจะเผาเรือนข้างั้นหรือ จับนางแม่นมมันมา แล้วตีจนกว่าจะตาย” คาเลนประกาศดังก้อง ก่อนที่บ่าวชายที่ยืนรออยู่ด้านนอกจะกูกันเข้ามา
จิวฮวารีบวิ่งเข้าไปบังเจียงมามาไว้ทันที พร้อมกับกล่าวะโขอร้องทั้งน้ำตา “ไม่นะ ได้โปรด”
หากแต่เธอก็ไม่สามารถสู้แรงบ่าวคนอื่นได้ สุดท้ายเธอก็ถูกลากออกจากเจียงมามาอยู่ดี ร่างบางถูกล็อกแขน แล้วดันลงกับพื้น โดยมีบ่าวร่างหนาใช้มือล็อกแขนเธอ และนั่งทับเธอเอาไว้ จนเด็กสาวไม่สามารถขยับตัวได้
เจียงมามาถูกบ่าวชายที่เข้ามาจับพาดขึ้นบนโต๊ะ ที่ถูกกวาดข้าวของบนโต๊ะทิ้งลงพื้นไปแล้ว จากนั้นไม้ท่อนใหญ่ ก็ถูกฟาดลงบนร่างกายของหญิงสูงวัยอย่างแรง
จิวฮวากรีดร้องออกมาเสียงดังลั่น น้ำตาของเธอไหลออกมาเป็สาย เด็กสาวะโอ้อนวอนคาเลนจนเสียงแหบแห้ง “ไม่นะ ได้โปรด ได้โปรดหยุดเถอะ ข้าจะไม่หนีแล้ว ข้ายอมไปแต่งงานแล้ว ได้โปรดหยุดตีเถอะ”
1K
