เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        ฝนฤดูใบไม้ร่วงตกลงบนสระน้ำก่อให้เกิดคลื่นระลอกเล็กๆบนผืนน้ำ ต้นกล้วยขนาดใหญ่ถลาลมใบที่กว้างใหญ่ของมันบดบังแสงบางส่วน ทำให้แสงไฟส่องเข้ามาสลัวๆ

        ห้องของเฉียงเวยทั้งหนาวเย็นและเงียบสงบโคมไฟข้างเตียงสไตล์วินเทจถูกเปิดไว้ตลอดทั้งคืนเพราะวันนี้ท้องฟ้ามีฝนฟ้าคะนองเป็นจำนวนมาก อุณหภูมิลดต่ำลงเล็กน้อยรวมทั้งมีอากาศหนาวเย็นโดยทั่วไป และเมฆหมอกในตอนเช้าควรระวังอันตรายจากคลื่นลมแรงที่ซัดเข้าฝั่ง

        หยางเฉินตอนนี้อยู่ในชุดนอนสีขาวนอนอยู่บนเตียงแม้จังหวะหายใจของเขาจะเป็นปกติแล้ว แต่คิ้วคมหนาก็ยังคงขมวดอยู่เช่นเดิม

        ผ้าปูที่นอนสีกาแฟเต็มไปด้วยรอยยับยู่ยี่บ่งบอกได้ว่าผู้ที่นอนอยู่ได้บีบคั้นมันอย่างรุนแรงตลอดทั้งคืน

        ขณะนั้นเองประตูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างเงียบๆเฉียงเวยเดินถือชามโจ๊ก และจานกระเทียมเจียวเข้ามาในห้องตอนนี้เธออยู่ในชุดราตรีสีขาวใบหน้าที่สวยงามของเธอก็เต็มไปด้วยความโศกเศร้าและกังวลเธอเดินเข้าไปหาหยางเฉินอย่างเงียบเชียบ จากนั้นโน้มตัวไปดึงผ้าห่มห่มให้หยางเฉิน

        เฉียงเวยมองคนหลับลึกด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อนเธอไม่ได้นอนตลอดทั้งคืน หลังจากนำหยางเฉินไปตรวจที่โรงพยายามแล้วเธอก็นำเขามาพักที่นี่ เมื่อเห็นว่าหยางเฉินปลอดภัยและไม่มีอันตรายใดๆ แล้วเธอก็มุ่งหน้าจัดการเรื่องราวที่งานเลี้ยง

        หลังจากตัดสินชะตากรรมของพันธมิตรตะวันตกแล้วเธอกลับมาที่นี่และดูแลหยางเฉินตลอดจนถึงเช้า

        ชายคนนี้ทำให้เธอประหลาดใจได้อีกครั้งแล้วแต่ในเวลาเดียวกันเธอก็รู้สึกว่าช่องว่างระหว่างเขากับเธอยิ่งไกลห่างเข้าไปทุกที!

        เฉียงเวยไม่ชอบความรู้สึกนี้เธอมีข้อสงสัยหลายอย่างที่อยากจะถามหยางเฉิน

        ในขณะกำลังคิดอะไรฟุ้งซ่านหยางเฉินก็ลืมตาขึ้นมา พร้อมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ เห็นดังนั้นเธอก็คว้าจับมือหยางเฉินอย่างแรงทันที

        "ที่รักคุณตื่นแล้ว?"

        "ตอนนี้กี่โมงแล้ว?"หยางเฉินฝืนยิ้มออกมาด้วยสายตาอ่อนโยน

        "ยังเช้าอยู่ประมาณ 7 โมงเช้าเท่านั้นคุณจะนอนต่อมั้ยคะ?" เมื่อมองไปยังใบหน้าขาวซีดของหยางเฉินเฉียงเวยก็รู้สึกขมขื่นอยู่ภายใน แต่เธอก็ยังฝืนยิ้มกล่าวว่า "คุณเกือบทำให้ฉันตกใจกลัวจนตายแล้วรู้มั้ยฉันไม่นอนทั้งคืนเลย!"

        หยางเฉินพยุงตัวเองด้วยสองมือบรรจงจูบเข้าไปที่แก้มของเฉียงเวย"ตอนนี้ผมสบายดีแล้วเกิดอะไรขึ้นหลังจากผมสลบไป?"

        เฉียงเวยเข้าใจว่าหยางเฉินไม่อยากอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวเขาดังนั้นเธอจึงครุ่นคิดสักพักแล้วตอบไปว่า

        "เมื่อวานนี้ฉันนำคุณไปยังโรงพยาบาลหลังจากให้หมอตรวจดูแล้ว ก็ไม่พบความผิดปกติอะไรคุณแค่มีอัตราการเต้นของหัวใจที่สูง ดูเหมือนอะดรีนาลีนจะหลั่งออกมามากเกินไปหลังจากฉีดยาสลบให้คุณแล้ว ฉันก็พาคุณกลับมาที่นี่ และนอนหลับจนถึงเมื่อครู่นี้"

        "อย่างนั้นหรอกหรือ…ผมจำอะไรไม่ได้เลย" หยางเฉินลูบหัวไปมาความจริงก็คือเขารู้เพียงแค่ว่าอาการปวดหัวเฉียบพลันจนรู้สึกเหมือนหัวจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ

        หยางเฉินคิดว่าการฝึกฝนมาตลอดหนึ่งปีและอีกครึ่งปีที่เขาใช้ชีวิตอย่างสบายๆ แม้ว่าเขาจะถูกบังคับให้ฆ่าคนไปหลายสิบคนเขาก็รู้สึกว่าสามารถควบคุมตัวเองได้มากกว่าที่ผ่านมาแต่เขาก็ไม่คาดคิดว่าโรคเก่าของเขาจะกำเริบขึ้นมาอีกครั้ง

        โชคดีที่เขาฝึกฝนวิชาประหลาดนั้นนั่นทำให้เขาสามารถควบคุมความบ้าคลั่งในตัวเองได้บ้างนี่เป็นเหตุให้เขาสามารถควบคุมตัวเองได้ชั่วขณะและบอกเฉียงเวยให้หาทางทำให้เขาสงบลงให้ได้มิเช่นนั้น...

        หยางเฉินรู้สึกกลัวขึ้นมาเล็กน้อยดูเหมือนว่าเขาจะโชคดีและในอนาคตเขาจะต้องคอยรักษาสภาวะผ่อนคลายของประสาทและหัวใจไว้โดยตลอดมิเช่นนั้นถ้าเขาสูญเสียการควบคุมไป และทำเรื่องเลวร้ายกับคนรัก เขาคงไม่อาจทนรับมันไว้ได้ไหวอีกต่อไป

        เฉียงเวยยังคงพูดต่อว่า

        "ส่วนซีถูหมิงซื่อและพวกที่ยังมีชีวิตอยู่ฉันจับกุมไว้หมดแล้ว ตอนนี้พันธมิตรตะวันตกกำลังอยู่ในช่วงเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เนื่องจากบุคคลสำคัญต่างถูกคุณฆ่าตายไปจนเกือบหมดฉันได้สั่งให้ลูกน้องและจางหู่เข้าไปจัดการแล้ว มันอาจใช้เวลาสักหน่อย แต่จากนี้ไปจะไม่มีชื่อพันธมิตรตะวันตกอีกต่อไปแต่มันก็ยังมีเรื่องตลกเกิดขึ้นสุนัขจิ้งจอกเฒ่าโจวกวางเหนียนโทรมาหาฉันหลังจากรู้เรื่องทั้งหมดและยังบอกให้เราสามัคคีกันไว้อีก"

        หยางเฉินพยักหน้าและถามว่า "แล้วคุณจะทำอย่างไรกับซีถูหมิงซื่อ?"

        แววตาแข็งกร้าวปรากฏขึ้นในสายตาของเฉียงเวย แต่เธอลังเลอยู่เพียงครู่แล้วจึงถอนหายใจ และกล่าวว่า

        "ฉันก็ไม่รู้แผนในตอนนี้คือการส่งเขาไปยังประเทศเล็กๆ ในยุโรป ให้เงินเขาบางส่วนและให้เขามีชีวิตหลังเกษียณที่นั่น"

        "คุณไม่ได้จะฆ่าเขาหรอกหรือ?"หยางเฉินค่อนข้างประหลาดใจ จากมุมมองของเขาเฉียงเวยมีจิตใจที่เข้มแข็งพอจะทำอย่างนั้น

        เฉียงเวยมองหยางเฉินด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน "ถ้าเป็นเมื่อก่อนฉันจะต้องฆ่าเขาอย่างแน่นอนแต่ตอนนี้เพราะคุณ ฉันจึงรู้สึกว่าไม่อาจฆ่าเขาได้"

        "ทำไมล่ะ?"หยางเฉินถามอย่างไม่เข้าใจ

        เฉียงเวยเผยรอยยิ้มที่เปี่ยมสุขพร้อมกล่าวว่า

        "อันที่จริงมีคำพูดหนึ่งของเขาที่ทำให้ฉันคิดได้ ไม่ว่าเขาจะเป็นมนุษย์หรือสัตว์เลือดในร่างกายของฉันครึ่งหนึ่งก็มาจากเขา และความจริงนี้ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้เขาเป็นพ่อของฉัน แม้ว่าฉันจะเกลียดเขา แต่เพราะเขาและแม่ฉันจึงลืมตาขึ้นมาดูโลกได้ การที่ลูกสาวฆ่าพ่อแท้ๆ ของตนนั่นเป็นความผิดพลาดที่ไม่อาจยกโทษให้ได้..."

        "เช่นเดียวกัน..." เฉียงเวยจ้องมองไปที่หยางเฉินและกล่าวว่า "ถ้าเรามีลูกแต่ลูกกลับฆ่าคุณซึ่งเป็นพ่อของเขา...แม้ฉันจะตายไปแล้ว ฉันก็ยังคงรู้สึกใจสลายอย่างแน่นอน"

        หยางเฉินมึนงงไปชั่วขณะไม่นานนักเขาก็กล่าวขึ้นว่า

        "ดูเหมือนมันจะเอามาเทียบกันไม่ได้ถ้าผมเป็นซีถูหมิงซื่อ ผมจะไม่ยอมให้ลูกๆ เกลียดจนถึงคิดจะฆ่าผมอย่างเด็ดขาด"

        "ซีถูหมิงซื่อ ก็ไม่คิดเหมือนกันว่าฉันจะเกลียดเขาจนถึงขั้นอยากฆ่าให้ตายเหมือนกัน"

        หยางเฉินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า

        "นั่นก็ขึ้นอยู่กับคุณก็แล้วกันตราบใดที่คุณคิดว่าถูกต้อง ผมก็จะสนับสนุนคุณ"

        เฉียงเวยยิ้มและจูบหยางเฉินอย่างดูดดื่มเธอใช้ลิ้นเล็กๆ ของเธอ โลมเลียไปตามใบหน้าของหยางเฉินอย่างดื่มด่ำ

        "ที่รักขอบคุณสำหรับทุกอย่าง"

        "ไม่ต้องขอบคุณผมหรอกผมแค่ทำให้สิ่งที่อยากทำ"

        "ฉันตัดสินใจแล้ว"ทันใดนั้นเฉียงเวยก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เดิมทีฉันตั้งใจจะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับไปจนตายแต่ตอนนี้ฉันรู้สึกว่า ถ้าฉันเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับมันก็ออกจะขาดความรับผิดชอบไปซะหน่อย"

        หยางเฉินเลิกคิ้วสูงและยังคงรอฟังอย่างเงียบๆ

        เฉียงเวยสูดหายใจลึกแล้วกล่าวว่า

        "จริงๆแล้วเหตุผลที่ฉันเดินออกมาจากเขา เป็นไม่ได้เป็นเพราะฉันเกลียดเขารวมถึงสิ่งที่เขาทำ แต่มันเป็นเหตุผลอื่น"

        "ที่รักคุณรู้มั้ยว่าฉันเหมือนแม่ตอนสาวๆ มาก..." เฉียงเวยกล่าว

        หยางเฉินพยักหน้าเป็นการตอบกลับเขาจำได้ว่าซีถูหมิงซื่อพูดถึงเรื่องนี้ตอนอยู่ที่บาร์โรส

        "ตอนที่ฉันยังเด็ก ซีถูหมิงซื่อก็เป็นผู้นำของพันธมิตรตะวันตกแล้วเวลาเขากลับมาเนื้อตัวของเขามักจะเต็มไปด้วยกลิ่นเลือด และแอลกอฮอล์เมื่อเขาอารมณ์ดีเขาจะปฏิบัติฉันและแม่เป็นอย่างดี เช่นเดียวสามี และพ่อคนอื่นๆเขาดูแลแม่อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง แม่ต้องการอะไรเขาจะหามาให้ทุกอย่างนอกจากนี้เขาก็ยังรักฉันมากเช่นกัน เขาทำให้ฉันหัวเราะเมื่อใดก็ตามที่ฉันร้องไห้..."

        "แต่ทุกครั้งที่เขาเมาหรือฆ่าคนเป็นจำนวนมากเขาก็มักจะอารมณ์ไม่ดี และเปลี่ยนไปเป็นคนละคนอย่างสิ้นเชิง...เขาจะกลายเป็นคนเลือดเย็นไร้ความปรานีชนิดที่ว่าหมาแมวยังเรียกพี่ เมื่อเขากลับบ้านเขามักจะหาเหตุผลเพื่อชวนแม่ทะเลาะด่าว่าแม่ ใช้ขวดไวน์ทุบตีเธอ… และแม้กระทั่งทำเรื่องอย่างว่าต่อหน้าฉัน…"

        "เดี๋ยวนะ"หยางเฉินถามอย่างงงงัน "ไหนคุณบอกว่าแม่จากไปตั้งแต่คุณเด็กๆ ไง?"

        "นั่นเป็นเรื่องโกหกที่ฉันและซีถูหมิงซื่ออุปโลกน์ขึ้นมา"เฉียงเวยกล่าวพลางเหยียดยิ้มอย่างเจ็บปวด

        "ตอนนั้นฉันยังเด็กมากจึงไม่เข้าใจเรื่องระหว่างผู้ใหญ่ แต่ฉันก็รู้ว่าซีถูหมิงซื่อเป็นสิงโตเจ้าอารมณ์เมื่ออยู่ข้างๆ เขา คุณจะไม่อาจรู้เลยว่าเขาจะอารมณ์แปรปรวนเมื่อใด"

        พูดถึงจุดนี้เฉียงเวยก็หยุดลงเหมือนกำลังนึกเรื่องราวหลายอย่างที่เกิดขึ้นในอดีตเธอเช็ดน้ำชาที่เริ่มเอ่อล้นออกมาจากนั้นกล่าวต่อว่า

        "วันหนึ่งฉันได้ยินแม่เถียงกับซีถูหมิงซื่อเสียงดังตอนนั้นฉันเพิ่งกลับจากโรงเรียน ดังนั้นฉันจึงได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูดกันพอดี…แม่ของฉันเป็นชู้กับหนึ่งในลูกน้องของซีถูหมิงซื่อ พวกเขายังพยายามที่จะหนีตามกันไปอีกด้วย…แต่ซีถูหมิงซื่อจับได้ซะก่อน"

        "วันนั้นฉันซ่อนตัวอยู่หลังประตูและคิดอยากจะวิ่งหนีไปด้วยซ้ำ"

        "ในที่สุดฉันก็ได้ยินเสียงของแม่กรีดร้องดังออกมาจากภายในบ้านแม่ตะโกนขอความช่วยเหลืออยู่ตลอด ตอนนั้นฉันกลัวมาก แต่ฉันก็ไม่รู้จะทำอย่างไรทำได้เพียงร้องไห้ออกมาเท่านั้น..."

        "และเมื่อเสียงในบ้านเงียบลง ซีถูหมิงซื่อก็เปิดประตูออกมา เขาเห็นฉันร้องไห้อยู่หลังประตู เขาจึงเตะฉันจนกระเด็นออกไปและเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง..."

        เฉียงเวยกัดริมฝีปากสีแดงของเธอด้วยรอยยิ้มเศร้าโศกพร้อมกล่าวว่า

        "แม่ของฉันตายเพราะโดนซีถูหมิงซื่อเตะจนสิ้นใจอยู่ภายในบ้านเธอเสียชีวิตอยู่ตรงหน้าของฉัน จนถึงขณะนี้ฉันก็ยังฝันถึงเรื่องนี้ตลอดฉันมักจะตื่นขึ้นมา เพราะดวงตาของแม่ที่เบิกกว้างฉันรู้สึกเหมือนแม่กำลังมองฉันอย่างโกรธแค้น ที่ฉันไม่มาช่วยแม่…แต่... แต่ฉันจะช่วยอะไรได้ในเมื่อตอนนั้นฉันยังแค่เด็กอายุสิบขวบ..."

        หยางเฉินยังคงตั้งใจฟังอย่างเงียบๆจากความทรงจำของเขา ตั้งแต่จำความได้ เขาไม่รู้อะไรอย่างอื่นนอกจากชื่อตนเองดังนั้นเมื่อได้ยินความทุกข์ของเฉียงเวยเขาจึงไม่อาจทำอย่างไรได้ทำได้เพียงตั้งใจฟังอย่างเงียบๆ เท่านั้น

        "เมื่อฉันโตขึ้น ซีถูหมิงซื่อก็ไม่ได้แตกต่างไปจากเดิมดูเหมือนว่าเขาจะลืมไปว่าเขาเป็นคนฆ่าแม่ไปอย่างสิ้นเชิงเขาจะยิ้มให้ฉันเมื่อเขามีความสุข และดุด่าฉันเมื่อโกรธ..."

        "ฉันได้สูญเสียแม่ไปแต่ก็คิดว่าเพราะแม่ทรยศและไปมีชู้เองต่างหาก ด้วยเหตุนี้ฉันจึงไม่เคยคิดต่อต้านซีถูหมิงซื่ออีกเลยฉันคิดว่าเขารักฉันจริงๆ"

        "จนกระทั่ง...วันที่ฉันอายุสิบแปด..." น้ำตาของเฉียงเวยหายไปแทนที่ด้วยน้ำเสียงอันเย็นชา"ค่ำคืนนั้นหลังจากที่เขาและลุงคนอื่นๆฉลองวันเกิดกันที่บ้านของฉัน อยู่ดีๆ เขาก็อยากเข้ามาห้องของฉัน เขาพูดสิ่งต่างๆมากมาย พูดเกี่ยวกับตอนฉันยังเป็นเด็ก พูดเกี่ยวกับธุรกิจและแก๊งพูดคุยถึงเรื่องอื่นๆ อีกมากมายหลายต่อหลายเรื่อง..."

        "หลังจากที่ได้ฟังฉันก็ไม่เข้าใจว่าเขาพูดถึงเรื่องพวกนี้ทำไม…และในท้ายที่สุดเขาก็เริ่มพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องแม่ซึ่งเขาไม่เคยเอ่ยถึงเลยตลอดหลายปีที่ผ่านมา..."

        "เขาบอกว่าเขาคิดถึงแม่และรู้สึกเสียใจที่ไม่สามารถที่จะควบคุมอารมณ์ จนทำให้แม่ต้องตายเขาหวังว่าฉันจะยกโทษให้เขา เพราะเขาเองนั่นแหละที่เจ็บปวดมากกว่าใคร..."

        "อันที่จริงทุกอย่างอาจเปลี่ยนไปหลังจากเวลาล่วงเลยไป แม้ว่าฉันจะโกรธและไม่พอใจเขาแต่เมื่อเห็นเขาอ้อนวอนให้ฉันอภัยให้เขา ฉันก็เริ่มใจอ่อนเพราะยังไงเขาก็เป็นพ่อแท้ๆ ของฉัน"

        "แต่..."เฉียงเวยเริ่มหายใจเร็วขึ้น "แต่เขาก็บอกว่าเขาบอกว่าฉันเหมือนแม่เป็นอย่างมาก เขามีความปรารถนาที่ไร้ขีดจำกัดในขณะที่เขาจ้องมองฉันด้วยสายตาหื่นกระหาย เขาถามฉันว่าฉันยินดีที่จะขึ้นมาแทนตำแหน่งของแม่หรือไม่!"

        "เขาต้องการให้ลูกสาวตัวเองเป็นผู้หญิงของเขา!!!" ประโยคสุดท้ายนั้นเหมือนเธอใช้กำลังทั้งหมดที่มีเปล่งเสียงออกมา

        "ฉันไม่รู้ว่าตอนนั้นฉันคิดอะไรฉันเพียงผลักเขาให้ออกจากห้อง ฉันร้องไห้ตลอดทั้งคืน…แล้ววันรุ่งขึ้นฉันก็ตัดสินใจที่จะหนี..."

        หยางเฉินไม่คิดว่าจิตใจของซีถูหมิงซื่อจะต่ำตมได้ถึงขนาดนี้เขาดึงร่างอันบอบบางของเฉียงเวยเข้ามาในอ้อมกอดทันที

        "ให้ผมได้แบ่งเบาภาระของคุณบ้างชายที่ไร้หัวใจอย่างผม เหมาะสมที่สุดแล้วสำหรับการแบกรับภาระของผู้หญิง"

        เฉียงเวยที่อยู่ในอ้อมกอดของหยางเฉินแย้มยิ้มและกล่าวว่า

        "ค่ะตอนนี้ฉันรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว คุณจะมองฉันอย่างไรก็แล้วแต่แต่ตอนนี้ฉันสามารถมองหน้าคุณโดยไม่รู้สึกผิดใดๆ อีก"

        "ที่จริงคุณไม่ต้องกังวลมันอีกต่อไปมันไม่ใช่ความผิดของคุณ คุณเป็นเพียงแค่เหยื่อเท่านั้น"หยางเฉินยิ้มส่ายหน้า

        เฉียงเวยเงยหน้าขึ้นจ้องมองเข้าไปในดวงตาของหยางเฉินเธอลังเลเล็กน้อยก่อนถามว่า

        "ที่รักคุณบอกเรื่องของคุณในอดีตให้ฉันฟังได้หรือไม่ อย่างน้อยที่สุดฉันก็อยากจะรู้ว่าเมื่อคืนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกับคุณกันแน่?"