สนามบินนานาชาติ Midway
ชีวาตัดสินใจครั้งสำคัญเดินทางไปสหรัฐอเมริกาโดยมีเทวินเพื่อนรักคอยรอรับที่สนามบินนานาชาติ Midway “เครื่องบินดีเลย์สองชั่วโมง ทำอะไรดีวะ” เทวินหนุ่มสถาปนิกของบริษัทใหญ่ในเมืองชิคาโก “เฮ้...เทวิน” เสียงร้องเรียกชื่อของเขาดังลงมาจากชั้นสองของสนามบิน “ลงมาเร็ว ชายา” หญิงสาวคู่รักของเทวิน โบกมือทักทายชายคนรัก ทั้งคู่กอดกันกลมกลางอาคารรอรับผู้โดยสารขาออก “ผมกำลังเซ็งอยู่พอดี เครื่องบินดีเลย์สองชั่วโมง” ชายาควงเเขนของคู่รักเดินออกมาด้านนอกอาคาร “ชีวา ตัดสินใจที่จะกลับมา ทั้งๆที่เขากลับไปได้ห้าวันเท่านั้น มีเื่อะไรหรือเปล่าคะ” เทวินนิ่งไม่ตอบเธอ พาเธอเดินไปนั่งคุยที่ร้านอาหารตามสั่ง “คงมีบริษํทตามตัวมาทำงาน” เทวินอย่างกึ่งๆกลางๆ “อืมม น้ำผลไม้ปั่น คุณว่าไงที่รัก” ชายาเห็นด้วย หญิงสาวตรงรี่เข้าไปนั่งกลางร้าน “ไม่เลือกมุมโรแมนติกบางเหรอครับ” ชายาน้องนุชคนสุดท้องของตระกูลมาริราชที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในรัฐอิลลินอยส์ “วันนี้คุณพ่อนัดลูกๆทุกคนเข้าไปทานอาหารเย็นค่ะ ฉันต้องรีบกลับค่ะ เทวินวันศุกร์นี้วางไหมคะ” เทวินส่ายหน้าอย่างเสียดาย “ผมมีประชุมงานด่วนครับ ศุกร์หน้าผมว่างจริงๆ” ชายาทำหน้างอ คิ้วเรียวสวยม้วนเป็ปมบนหน้าผาก “ไม่ว่างสักที่ หาแฟนใหม่ดีกว่า”
เทวินมองหญิงสาวที่เขาตั้งใจหมายหมั้นเธอเร็วๆนี้ด้วยสายตารักใคร่ แต่น้ำเสียงของเขา “้าแบบนี้ใช่ไหม” ชายาสะดุ้งเฮือกเมื่อชายหนุ่มคนรักไม่เล่นด้วย “ล้อเล่นค่ะ” เทวินจ้องดวงตาคู่สวยหวานซึ้ง “ผมไม่ชอบล้อเล่นเื่เกี่ยวกับหัวใจ ผมติดงานจริงๆ ถ้าสงสัย..” ฝ่ามือเรียวงามชิงปิดริมฝีปากของเขาก่อน “ล้อเล่นก็คือล้อเล่นไงคะ นิสัยของฉันเป็อย่างไรคุณก็รู้ไม่ใช่เหรอ”
“คืนนี้ ผมอาจจะค้างกับชีวาสักคืน” เทวินกล่าวขึ้นต่อมา “เอ๊ะ ทำไมคะ เขาเป็อะไรคะ” เทวินชี้ไปที่คู่รักชาวต่างชาติให้ชายาดู “นั่น....เธอควงใครคะ” ดวงตาคู่งามจ้องคู่ชายหญิงตรงหน้าห่างจากพวกเธอเล็กน้อย “คู่นอนก็คือคู่นอนจริงๆ” เทวินทิ้้งคำพูดไว้แค่นั้น
สองชั่วโมงต่อมา เทวินขับรถคันงานวกเข้ามารอรับเพื่อนชาย หลังจากขับรถชมวิวกับแฟนสาวที่ขอตัวกลับก่อน เสียงประกาศดังขึ้นจากท่าอากาศยานเรียกเ้าหน้าที่ประจำสายการบิน เทวินอ่านบอร์ดแจ้งเวลาเที่ยวบินขึ้นลง “ในที่สุด” เทวินเข้ายืนรอเพื่อนทางประตูทางออกหมายเลขหนึ่ง เสียงพูดคุยเริ่มดังขึ้นเป็่ๆเมื่อนักท่องเที่ยวและผู้โดยสารวิ่งกรูออกมาเหมือนนักเรียนเลิกโรงเรียน ชีวาลากกระเป๋าเดินทางออกมาตามที่นัดหมายไว้กับเพื่อนรัก “เฮ้....ทางนี้” เทวินยิ้มกว้างเมื่อพบเพื่อนรักเดินออกมา “สบายดีไหมเพื่อน” สองหนุ่มกอดคอทักทายอย่างสนิทสนมเหมือนพี่ชายน้องชายแท้ๆ “เหนื่อยไหมวะ” เทวินเอ่ยถามก่อน “เหนื่อยมา เจอปัญหาเครื่องบินขัดข้อง ฉันต้องรอเปลี่ยนเครื่องที่ปารีสหลายชั่วโมง” เทวินกอดคอเพื่อนอีกครั้ง “แล้ว แม่อารยาเป็ไงบ้าง ทำไมนายกลับมาเร็วนักวะ” ชีวาอมยิ้ม ใบหน้าอิดโรย “ขอกินอะไรก่อนได้ไหม ฉันกินอะไรไม่ลงั้แ่ออกจากบ้าน”
ย่านดาวน์ทาวน์ของชิคาโก ร้านอาหารเ้าประจำของสองหนุ่ม “ชายาเป็ไงบ้าง” ชีวาเอ่ยถามถึงคู่หมั้นสาวของเพื่อนรัก “สบายดี” สายตาของเทวินจับจ้องใบหน้าของเพื่อนรัก เขาพบความผิดปกติที่ชีวายังไม่เปิดเผยออกมา “ฉันเจอจูลี่” เทวินพยักหน้ารับรู้ “เธอกำลังจะหมั้นกับไอ้สัจจะ นายจำมันได้ใช่ไหม คนที่ต่อยพี่ชายนายในวันรับปริญญาของเรา” เทวินจำเหตุการณ์วันนั้นได้ดี “สัจจะ ตอนนี้เป็ผู้พิพากษาศาลสมทบเกี่ยวกับคดีพวกทรัพยากรธรรมชาติ ยังไม่ได้เข้ารับตำแหน่งใหญ่” เทวินเลื่อนถ้วยกาแฟมาวางไว้ตรงหน้า “พ่อของเธอ..” ชีวาถอนลมหายใจเฮือกใหญ่ “มีเื่อะไรวะ ชีวา”
“แม่มดน้อย ไม่ใช่ เรา้าแต่งงานกัน” เปลือกตาของเทวินปิดลงทั้งสองข้างแล้วส่ายหน้าไปมาอย่างช้าๆ “มันเป็ไปไม่ได้ นายก็รู้ว่าคุณลุงผู้พิพากษาไปรชาญโหดระดับไหน เขาสแกนคนที่เขามาจีบลูกสาวแบบชนิดตรวจดีเอ็นเอของต้นตระกูลเลย” ชีวาแปลกใจที่เทวินรู้เื่ราวมากกว่าเขา “นายไม่เคยบอกฉันเื่พวกนี้” เทวินจิบน้ำกาแฟในถ้วย “นายกับจูลี่ ไม่เคยสนใจที่จะก้าวออกมารับรู้อะไรบางอย่างต่างหาก” เทวินเปลี่ยนอิริยาบท “จูลี่หลบหนีพ่อของไปเรียนต่อที่ออสเตเรีย เพราะที่นั่นอิทธิพลของพ่อไม่ถึง เธอเป็ความหวังสุดท้ายของลุงไปรชาญ เพราะฉะนั้น เ้าบ่าวที่ถูกคัดเลือกคือ สัจจะ หลังจากแต่งงาน สัจจะจะต้องมาพักอาศัยอยู่กับครอบครัวของเธอ”
ชีวาขมวดคิ้วหน้าเข้มเข้าหากันอย่างสงสัย “แต่งลูกเขยเข้าบ้านหรือวะ” เทวินพยักหน้าใช่ “นายจำได้ใช่ไหม แม่ของฉันคือน้องญาติของลุงไปรชาญ ถึงนายจะรักจูลี่ นายก็ไม่ใช่ผู้พิพากษาห่าเหวอะไรพวกนั้น คิดอะไรของนายที่จะแต่งงานกับจูลี่วะ”
ชีวาอ้าปากค้างพูดไม่ออก “นายกับจูลี่ เป็ได้แค่คู่นอนเท่านั้น ตื่นจากฝันเถอะวะ” เทวินเลื่อนปลายนิ้วไปที่มือถือของเขา “ครอบครัวของชายาเริ่มจะคิดทำนองเดียวกันกับลุงไปรชาญ” น้ำเสียงของเทวินต่ำลง “อ่าว แล้วนายจะทำอะไรวะ” เทวินมองที่นิ้วนาง แหวนทองคำเกลี้ยงมีอักษรชื่อชายา “ฉันจะพาเธอกลับอินเดีย” ชีวายักคิ้วให้เพื่อน “ถ้าพวกเขาไม่ยอม” ชีวาเอ่ยขึ้น “เธอต้องยอม เพราะฉันจะเป็พ่อของเด็ก นายเข้าใจใช่ไหม” เสียงหัวเราะของสองหนุ่มะเิออกมาพร้อมๆกัน “ฮ่าๆๆ ไอ้บัดซบ นายคิดจะแบล็คเมล์พ่อตาด้วยเหรอวะ”
“ฉันจะไปส่งนาย” เทวินวางกระเป๋าเดินทางของเพื่อนรักไว้ท้ายรถ เดินอ้อมมาหยุดยืนที่ประตูรถข้างคนขับ “โทรฯบอกเเอนนี่หรือยังวะ” เทวินเปิดประตูรถก้าวเข้าไปนั่ง “ไม่ได้โทรฯ ฉัน้าหางานทำก่อน” ชีวารัดสายเข็มขัด ทอดสายตามองที่อาคารสูงใหญ่ นครชิคาโกที่ได้รับชื่อเสียงว่าเมืองท่องเที่ยวที่โด่งดัง เทวินขับรถด้วยความเร็วปานกลาง “พ่อของนายโทรฯมาหาแม่ของฉันเมื่อคืน” ชีวาหันหน้ามองเพื่อนรัก “เื่” เทวินยื่นกุญเเจที่พักใหม่ให้เพื่อนรัก “คอนโดมิเนียมใหม่ใกล้ๆที่พักของฉัน ย่านแกรนด์พาร์ค” ชีวาอมยิ้ม มองพวงกุญแจในมือของเขา “ฉันภูมิใจวะที่เกิดเป็ลูกชายของท่านอภิมหาเศรษฐี” ชายหนุ่มหยุดคำพูดไว้แค่นั้น เมื่อรถเก๋งคันหรูเลี้ยวเข้าจอดที่พักเดิมของเขา “ฉันจะนั่งรอในรถ”
“สรุปให้ฉันย้ายวันนี้” เทวินพยักหน้า “รถของนายจอดที่แกรนด์พาร์ค พ่อของนายส่งคนมาช่วยค้นย้าย ตอนนี้คงมีอะไรบ้างอย่างหลงเหลือ” ชีวาถอนหายใจในสิ่งที่เขาไม่รู้ว่าจะปฏิเสธหรือยอมรับ ชายหนุ่มกระชับเสื้อกันหนาวเดินตรงเข้าไปที่บ้านพักชั้นเดียวติดริมถนน ชีวากวาดสายตาไปรอบบริเวณๆ ป้ายติดประกาศให้ผู้เช่าคนใหม่ “ห้องว่างให้เช่า” ทำให้เขารู้สึกประหลาดใจ เเอนนี่เพื่อนสาวย้ายออกไปั้แ่เมื่อไร “เเอนนี่ไปไหน” ชีวาตรงเข้าไปพบเ้าของบ้านพักที่นั่งรอและยื่นกุญแจให้เขา “เพื่อนของคุณยังไม่ได้เก็บข้าวของ ผู้เช่ารายใหม่จะเข้าพักอีกสองวันค่ะ” หญิงสูงวัยสวมแว่นตากรอบทองยื่นเอกสารให้เขาเซ็น “เงินมัดจำฉันจะโอนคืนทางธนาคารนะคะ” ชีวารู้สึกอึดอัดเมื่อเขาต้องย้ายออกจากที่นี่ “ครับ” ชายหนุ่มเดินตรงไปที่บ้านพักผ่านทางเดินนอกระเบียง บ้านพักสีขาวสดใสล้อมรอบด้วยต้นไม้หนาทึบ “หนึ่ง สอง สาม สี่” ชีวานับเลขในใจระงับความตื่นเต้นที่จะได้พบเเอนนี่
เสียงครางระงมของคนใต้ร่างจุดไฟในกายชายที่กำลังกระหน่ำศึกขย่มสาวน้อยใต้ร่างอย่างเอาเป็เอาตาย ทำให้ชีวาหยุดร่างสูงของเขา “ดูหนังเอ็กซ์ตอนนี้เลยหรือไง แม่คุณ” มือขวาค่อยๆบิดลูกบิดหลังจากเสียบลูกกุญแจ “คลิ๊ก” ชายหนุ่มแง้มบานประตูเข้าไปครึ่งร่าง สายตาของเขาจ้องไปที่เตียงนอน ชายหนุ่มผิวดำกำลังหยอกเย้ากับทรวงอกอิ่ม หญิงสาวผิวขาวผ่องพลิกร่างอย่างไวขึ้นนั่งบนร่างผิวดำแทน เสียงขย่มเตียงดังขึ้นราวแผ่นดินไหว
หนุ่มสาวระเริงรักกันมันมากเลยบนเตียงนอน ชีวาอมยิ้มอย่างพอใจแทรกร่างของเขาเข้าไปในห้องนอน ตรงไปที่ตู้เก็บเสื้อผ้า ไขกุญแจลิ้นชักหยิบเอกสารของสำคัญลงในเป้สะพาย เสียงปิดตู้เสื้อผ้าทำให้ชายหญิงหันหน้ามองเขาทั้งคู่ “ขอโทษครับ เชิญต่อครับ ผมมาเอาของครับ” ชีวาชูกระเป๋าเป้ของเขาให้แอนนี่ที่อ้าป้าค้าง ทั้งคู่ใมากกว่าชายหนุ่มอดีตเ้าของบ้านพัก “ว๊ายยยย ชีวาาา” เเอนนี่คว้าผ้าห่มห่อร่างวิ่งตามเขาออกมา “รอเดี๋ยว ค่าเช่าห้องหล่ะ”
ชีวาสะพายเป้เข้าในวงเเขน “ค่าห้อง คุณก็จ่ายครับ” เเอนนี่วิ่งอ้อมมายืนขวางร่างสูงไว้ “ผมคืนบ้านพักไปแล้ว คุณพักต่อกี่วันก็จ่ายเธอครับ” สองแขนเรียวงามคล้องรอบลำคอของชายหนุ่ม “ไม่เอาน่า คุณจะไปพักที่ไหน เราพักด้วยกันนะคะ” เเอนนี่สาวไวไฟจีบปากจีบคออ้อนวอนขอตามเขาไปด้วย “เเอนนี่จะไปหาคุณก็ได้” ชีวาหันหน้ามองเพื่อนรักที่นั่งรอให้รถ “ผมจะกลับอินเดีย มาย้ายข้าวของกลับประเทศอินเดีย จะตามไปไหมที่รัก” แอนนี่รู้ว่าหมดปัญญาจึงกล่าวขึ้น “งั้นขอยืมเงินจ่ายค่าบ้านพัก” ชีวายิ้มบางๆ “ได้สองร้อยเหรียญเท่านั้น” ดวงหน้าสีขาวนวลพยักหน้างึกๆรัว “ค่ะ”
“ฮ่าๆๆๆ” เทวินหัวเราะออกมาลั่นภายในห้องโดยสารของรถ “นึกว่านายจะหึงแม่นั้นซะอีก” เทวินคาดเดาผิด “บ้าไปแล้ว ใครจะหึงเธอ ดีนะที่ไอ้มืดสวมหมวกอยู่ไม่งั้นฉันคงเป็ลมลงตรงนั้น” ชีวาเสียวสันหลังนึกถึงความสำส่อนของแอนนี่ “นายควรไปตรวจโรคได้แล้ว เสี่ยงเกินไปที่นอนกับผู้หญิงแถบนี้ พลาดมาไม่คุ้มนะโว้ย” สายตาของชีวากวาดมองไปที่โรงพยาบาลตั้งอยู่ระหว่างทางพอดี “พรุ่งนี้ฉันจะไปตรวจ มันน่ากลัวแม้แต่จูลี่” ชายหนุ่มถอนหายใจยาว “หาใครสักคนที่ดีๆแล้วแต่งงานเถอะวะ” เทวินชักชวนให้เพื่อนรักมีครอบครัว “รอก่อนสักสองปี ขอตั้งหลักจากลำแข็งของฉันเอง ไม่อยากอาศัยบารมีคุณอนินท์ ไวยศาสน์สักเท่าไหร่”
58K
