หลังบ้านผมเชื่อมต่อกับแดนสวรรค์ (我家后院通仙界)

บทที่ 47 

คิดว่าตัวเองเป็นซุนหงอคงเหรอ? (รีไรท์)

 “นี่มันค้ากำไรเกินควรแล้ว!” หยวนคุนแทงกระแทกไม้ค้ำยันพื้น และตะโกนออกมาอย่างโกรธเคือง

"นี่มันจงใจฉวยโอกาสจากความยากลำบากของอีกฝ่าย มองไปทางไหนก็ไม่เคยพบเจอใครอย่างคุณ! ถึงแม้ว่านายอยากจะแลกเปลี่ยนกับเขา แต่นายก็ควรจะแลกเปลี่ยนให้มันยุติธรรมสิ!"

ใบหน้าของหลี่เหวินหยูเต็มไปด้วยความน่าเกลียด แต่เขาไม่กล้าที่จะโต้แย้ง ดังนั้นเขาจึงต้องกระซิบกระซาบว่า     "หยวนคุน เดี๋ยวฉันจะเลี้ยงเชียงจื่อเป็นอาหารเย็น และมอบเงินให้อีก 500,000 หยวนเป็นการไถ่โทษ!"

จากนั้นโจวเฉียงเยาะเย้ย “ครึ่งล้าน? พี่หลี่ นี่เห็นพวกเราเป็นขอทานเหรอ ร้านค้าสิบสองร้านของฉัน ทำเงินได้หลายล้านต่อปีหรือหลายสิบล้านต่อปี คิดว่าเราจะแลกมันแค่                500000 หยวนเหรอ อย่างน้อยต้อง  1.8 ล้านหยวนสิ?”

หลี่เหวินหยูเห็นว่าโจวเฉียงต้องการสร้างปัญหาให้เขาอย่างชัดเจน! พวกเขาทั้งสองคนทำธุรกิจมาหลายปีแล้วและเข้ากันได้ดีพอสมควร

ยิ่งกว่านั้นเรื่องนี้ได้พูดอธิบายไปแล้วล่วงหน้าอย่างชัดเจน ไม่ได้คาดหวังว่าอีกฝ่ายจู่ ๆ จะสร้างปัญหาขึ้นมาในเวลานี้และบอกหยวนคุนเกี่ยวกับเรื่องนี้!

ไม่สิ โจวเฉียงนั้นไม่รู้จักหยวนคุนมาก่อน! หลังจากหยุดชะงักไปชั่วคราว หลี่เหวินหยูก็คาดเดาสาเหตุและผลลัพธ์ได้ทันที!

เมื่อไม่กี่วันก่อน โจวเฉียงนั้นตกอยู่ในภาวะเงินขาดมือและเขามองหาคนที่จะมาช่วยเหลือเขาเรื่องเงิน จากนั้นเขาไปพบกับหยวนคุน

ต่อมาไม่รู้ว่าพวกเขาเสนอเงื่อนไขอะไรให้โจวเฉียงติดตามหยวนคุน ดังนั้นตอนนี้โจวเฉียงจึงกลายเป็นคนของหยวนคุน

เมื่อไม่นานมานี้ เขารู้สึกว่าบัญชีที่ได้รับมามียอดเงินที่ผิดปกติ และเป็นเพราะหยวนคุนอยู่ที่นี่ หลี่เหวินหยูจึงไม่กล้าสร้างปัญหากับโจวเฉียง  "คุณพูดว่าอะไรนะ"

โจวเฉียงมองไปที่หยวนคุนและกล่าวอย่างนอบน้อมว่า "สิ่งที่ผมพูดมันไม่ตรงกับที่ผมคิด ให้คุณหลี่พูดออกมาอย่างยุติธรรม และให้เขาบอกว่าจะจัดการกับเรื่องนี้อย่างไร"

ยุติธรรม? หลี่เหวินหยูรู้สึกไร้สาระ แต่สิ่งหนึ่งที่ช่วยไม่ได้ก็คือ หยวนคุนนั้นร่ำรวยและมีอำนาจ และตำแหน่งของเขานั้นสูงมาก เขาไม่สามารถที่จะยั่วยุได้ เขาจะทำอะไรกับอีกฝ่ายได้อีก หากไม่ใช่ตกลงตามคำขอของอีกฝ่าย

หยวนคุนกล่าวว่า "ในความคิดของฉัน 10 ล้านนั้นมากเกินไปและ 1.8 ล้านน้อยเกินไป ประธานหลี่เอาแบบหยวน ๆ คือ มอบให้ โจวเฉียงอีก 3.7 ล้าน ประมาณ  5 ล้านยังพอไหว"

“5… 5 ล้าน?” หลี่เหวินหยูอยากจะถอดรองเท้าออกมา และตบไปที่หยวนคุนจนตาย แต่เขาจะกล้าทำแบบนี้ได้ยังไง?

หยวนคุนหยุดชั่วคราวและพูดว่า "มีร้านค้าในเครือ 12 แห่งจริงๆ ไม่เช่นนั้น ก็ส่งร้านคืนมา 9 แห่ง ในเมืองโจวเฉียงก็ใช้ได้"

สิ่งนี้สามารถคืนได้หรือไม่? นอกจากนี้ ร้านค้าในเครือทั้งสิบสองแห่งได้มอบให้กับหยางเซียวเล่อไปแล้ว เขาพูดออกมาได้ยังไง? เขาไม่คิดว่าจะถูกคนกันเองหักหลังแบบนี้!

“ฮะฮะ...” แต่ในเวลานี้ มีเพียงเสียงหัวเราะที่ดังมาจากข้างหลังเขา ทำให้หลี่เหวินหยูรู้สึกประหลาดใจ เมื่อมองย้อนกลับไป เขาพบว่าเป็นหยางเซียวเล่อที่กำลังหัวเราะ

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่หยางเซียวเล่อ แต่เมื่อเขาเดินออกมาจากข้างหลัง เขามองดูหยวนคุนอย่างเย่อหยิ่งและ  เย้ยหยัน และถามว่า: “ความยุติธรรม... ความยุติธรรมของคุณคือการเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา และกลั่นแกล้งคนอื่นเหรอ คุณจะเข้าไปแทรกแซงการทำธุรกรรมระหว่างพวกเขาทำไม และ คุณโจว ผมเชื่อว่าสิ่งที่อยู่ในสมองของคุณนั้นได้ขบคิดอย่างรอบคอบแล้ว คุณคิดเกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้อย่างชัดเจนก่อนทำธุรกรรม แต่คุณยังคงเลือกซื้อขายเหมือนคนที่ยืมเงินกู้ดอกเบี้ยสูง ทั้งๆ ที่รู้ว่าดอกเบี้ยสูง แต่คุณก็ยังตัดสินใจกู้ยืม แล้วมาเสียใจทีหลัง คุณจะโทษใครได้ พูดได้คำเดียวว่า นี่คือสิ่งที่คุณควรได้รับ!”

คุณคิดว่าเป็นไปได้ไหมที่จะคืนเงินต้น หรือลดดอกเบี้ย หลังจากที่คุณเอาเงินไปใช้แก้ปัญหาของคุณได้แล้วน่ะ

หลี่เหวินหยูรีบลากหยางเซียวเล่อออกมาและกระตุ้นให้เขาหยุดพูด อย่างไรก็ตาม หยางเซียวเล่อนั้นไม่หวาดกลัวและยังพูดเสียงดัง: "ผมจะบอกความจริงให้ก็ได้ ร้านสาขา 12 แห่งอยู่ในมือของผมแล้ว และคนที่สร้างปัญหาในบริษัทของผมในวันนี้ ก็คือคนที่ถูกส่งมาจากคุณสินะ? มันทำให้ผมไม่พอใจมาก แต่ผมจะไม่สร้างปัญหาให้คุณ เพราะคุณเป็นเพื่อนของลุงหลี่”

“ผมมาที่นี่เพื่อมายืนยันจุดยืนของผม อย่างแรก ผมจะไม่คืน และไม่มีใครคิดที่จะทำแบบนั้น! ประการที่สอง ผมจะไม่เพิ่มเงินและจะไม่เพิ่มผลประโยชน์ใดๆ ให้อีก อย่าคิดว่าคุณ เป็น     ซุนหงอคงที่มีกระบองสิ”

ใบหน้าของหยวนคุนนั้นโกรธจัด และหลายคนรอบตัวเขาก็แสดงท่าที เหมือนคนโง่ โดยเฉพาะหลี่เหวินหยูที่กลัวมากจนเกือบจะคุกเข่าเพื่อขอโทษหยวนคุน

เพราะเขาบอกหยางเซียวเล่อไปแล้ว เกี่ยวกับอิทธิพลพื้นหลังของอีกฝ่าย แต่หยางเซียวเล่อยังคงเพิกเฉยต่อมัน เขาทำอย่างนั้นได้ยังไง!

ชายหนุ่มที่ประคองหยวนคุนก้าวไปข้างหน้า และคว้าคอเสื้อของหยางเซียวเล่อด้วยความโกรธและพูดว่า "เจ้าหนู รู้ไหมว่ากำลังพูดกับใครอยู่"

หลี่เหวินหยูตื่นตระหนกและห้ามปรามเขาและพูดซ้ำๆ “อย่าโกรธเลย นายน้อยหยวน... เซียวเล่อยังเด็ก ไม่เข้าใจกฎ และพูดผิดไป ฉันขอโทษคุณด้วย!”

“ชิงหยู! อย่าหยาบคาย กลับมานี่เถอะ” ในเวลานี้     หยวนคุนหยุดชายหนุ่มเอาไว้ วันนี้เป็นงานเลี้ยงของตู้เหวินกัง เรามาในฐานะแขก เขายังเป็นบุคคลที่มีอิทธิพลในเมืองเฉิงเซิง

การสร้างปัญหาที่นี่ไม่เพียงแต่ดูหมิ่นเขา แต่ยังทำให้พวกเขาต้องอับอายอีกด้วย

ชายหนุ่มชื่อ หยวนชิงหยูจ้องไปที่หยางเซียวเล่อและถอยกลับอย่างไม่เต็มใจ

หยวนคุนหัวเราะและดวงตาของเขาก็สว่างวาบด้วยแสงอันเย็นชา ราวกับงูในความมืด "ลูกวัวแรกเกิดไม่กลัวเสือร้าย หนุ่มน้อย มีชื่อว่าอะไร?

หยางเซียวเล่อนั้นไม่หวาดกลัวต่อการข่มขู่มากนัก เขายิ้มอย่างแผ่วเบาและพูดว่า "อะไรนะ... ชายชราหยวนนั้นกำลังจะล้มละลาย และต้องการของานในบริษัทของเรา  ขออภัย คุณแก่เกินไปสำหรับตำแหน่งพนักงานในบริษัท"

สำหรับหยวนคุน ไม่ว่าเขาจะนิสัยดีและฝึกฝนมาขนาดไหน เขาก็ต้องโกรธจัดกับหยางเซียวเล่อ รอยยิ้มบนใบหน้าของหยวนคุนไม่ประดับด้วยรอยยิ้มอีกต่อไป

เขาฮัมเพลงอย่างเย็นชาและเดินเข้าไปที่โรงแรม เมื่อเขาเดินผ่านหยางเซียวเล่อ เขาก็หยุดและพูดข่มขู่เอาไว้: “หนุ่มน้อย อย่าบ้าไปหน่อยเลย”

หลังจากที่ทั้งสี่คนจากไป หลี่เหวินหยูรู้สึกว่าท้องฟ้ากำลังถล่มลงมา เขามองไปที่ หยางเซียวเล่อด้วยความโกรธ แต่เพราะอีกฝ่ายเป็นผู้มีพระคุณของเขา เขาจึงไม่สามารถทำอะไรได้

ถ้าเป็นลูกชายของเขา เขาคงชก เตะ และจัดไม้ท่อนใหญ่ให้แล้ว แต่โชคดีที่หยางเซียวเล่อไม่ใช่ลูกชายของเขา

“เซียวเล่อ คำเหล่านี้… คำเหล่านี้ นายไม่ควรพูด!”

หยางเซียวเล่อไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้ ใบหน้าของเขาแสดงรอยยิ้ม "ไม่เป็นไรลุงหลี่ ผมจะแบกรับมันเอง"

"นาย... นาย นี่มัน...... เฮ้อ!" หลี่เหวินหยูถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ และพาพวกเขาเดินเข้างานไป

หลี่เหิงเห็นสิ่งนี้ในดวงตาของเขาและจดจำมันไว้ในใจ เขาเดินตามหลังหยางเซียวเล่อและคิดในใจอย่างเงียบ ๆ       หยางเซียวเล่อเย่อหยิ่งเกินไป พ่อของเขาอุตส่าช่วยพาเขามาที่นี่

แต่เขาดันไปแหย่รังแตน เมื่องานเลี้ยงเริ่มขึ้น พวกเขาไม่รู้ว่าจะต้องเจอกับอะไรบ้าง!

หรือพวกเขาควรจะรีบกลับก่อนดี และรีบบอกหยวนคุนให้รู้ว่า ครอบครัวหลี่ไม่ใช่เพื่อนที่สนิทสนมกับเขา หากหยวนคุนทำอะไรในภายหลัง มันจะไม่กระทบกระเทือนครอบครัวของเขา

เมื่อเดินเข้ามาแล้ว งานเลี้ยงถูกจัดขึ้นในห้องโถงโดยมีโต๊ะน้ำชาทั้งสองข้าง เมื่อมองแวบแรก หยางเซียวเล่อคิดว่านี่เป็นพิธีแต่งงานของนายน้อยผู้มั่งคั่งและทรงพลัง

ทางด้านหลี่เหิงกำลังมองหาโอกาส ในที่สุดเมื่อ          หยางเซียวเล่อเดินไปเข้าห้องน้ำ เขาก็ติดตามไปทันที