"เหนื่อยมั้ย" ฮาริสกระซิบถามนาดาเป็รอบที่ 5
"ถ้าข้าไม่ไหว ข้าจะบอกเ้าเอง" นาดาหันหน้ามาตอบเขา ริมฝีปากแทบจะชนกันจากแรงขยับ เพราะเธอนั่งอยู่ด้านหน้าโดยมีเขาซ้อนอยู่ด้านหลัง
ความใกล้ชิดและเนื้อตัวที่ัักันแทบจะตลอดเวลา สร้างความซาบซ่านหวามไหวแก่คนทั้งคู่
"ให้ข้าถามเถอะ ข้าอยากได้ยินเสียงเ้า" ฮาริสกระซิบริมหูเธอก่อนจะจรดจมูกเข้าซุกไซร้เบาๆ จนนาดาขนลุก
"อย่าทำแบบนี้สิฮาริส" นาดาท้วงเขาด้วยความอาย เมื่อฮัสซันก็ควบม้าอยู่ไม่ห่างเท่าไหร่
"แบบไหน" มือข้างหนึ่งของฮาริสที่กุมบังเฮียนม้า ปล่อยเชือกออก คว้าตัวนาดาเข้าแนบลำตัวเขา จนนาดารับรู้ถึงอะไรบางอย่างที่แข็งตัวดันอยู่ด้านหลัง
"เ้ามัน! " นาดาไม่รู้จะหาคำใดมาว่าให้เขา กลางทะเลทรายแดดเปรี้ยงเช่นนี้ เขาก็ยังคงมีอารมณ์ทะลึ่งกับเธอ
"เ้าทำ" ฮาริสหัวเราะกับท่าทีของนาดา ยังคงเย้าแหย่เธอย่างสนุก
"ข้าไม่ได้ทำ" นาดาแย้งหน้าแดงก่ำ
"หรือจะให้ข้าทำ" ฮาริสยอกย้อนเธอ คำพูดหวานหูที่เธอตอบเขา ทำให้เขามีความสุขอย่างบอกไม่ถูก
"ฮาริส! " นาดาเรียกชื่อเขาอย่างเหลือทน
"เสียงเหมือนเมื่อเช้าเลย เ้าสุขสมไปก่อนข้าอีกแล้วเหรอ"
คำพูดของเขาทำให้นาดาสะท้านวาบั้แ่อกไปจนถึงช่องท้อง ภาพรักเมื่อเช้าวนกลับเข้ามาในจินตนาการทำให้เธอต้องก้มหน้าข่มความอายเอาไว้
"ข้าจะไม่พูดกับเ้าอีก! "
นาดาตอบเขาเสียงห้วนกลบเกลื่อน และเก็บปากเก็บคำไปตลอดการเดินทาง ปล่อยให้เขาเย้าแหย่เธอจนพอใจ
เป็การเดินทางที่นาดาไม่มีเวลาคิดถึงความเหนื่อยเลย เพราะถูกเขาก่อกวนอยู่ตลอดเวลาจนเข้าเขตชุมชนชุมชนหนึ่ง นาดาเดาว่าเป็แบบนั้น เพราะที่นี้ไม่มีอาคารอะไรมากนัก
......
"คืนนี้เราคงต้องพักที่นี่" ฮาริสขยับผ้าปิดหน้านาดาให้มิดชิด เมื่อเข้ามาในเขตเมืองที่จะมีการเปิดตลาดมืด ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า
"ข้าไม่มีเงิน" นาดาหันมามองเขา เธอไม่ได้พกอะไรมาเลยนอกจากเสื้อผ้าไม่กี่ชุด
"ข้าไม่ปล่อยเ้าอดหรอก" ฮาริสยิ้มให้ ก่อนจะล้วงถุงเงิน และถุงทองออกมาแกว่งให้นาดาดู
จำนวนเงินในถุงทำให้นาดารู้ว่าเขาก็น่าจะเป็ลูกผู้มีฐานะผู้หนึ่ง เพราะถุงทองประชาชนทั่วไปแทบจะไม่มีใครมีด้วยซ้ำ
เขาเป็ใครกันนะ?
แม้นาดาจะอยากรู้ แต่เธอเลือกจะไม่ถามออกไป เพราะกลัวว่าเขาจะย้อนถามเธอคืน
ระหว่างเธอกับเขามันไม่มีทางเป็ไปได้ การไม่รู้จักกันจึงเป็ทางเลือกที่ดีที่สุด
"ท่านจะไปไหนฮัสซัน" นาดาเอ่ยเรียกเมื่อเห็นฮัสซันแยกตัวออกไป
"จะเรียกหาผู้ชายคนอื่นทำไม" ฮาริสหน้ามุ่ย เมื่อเห็นนาดาเหมือนจะอาลัยอาวรณ์ฮัสซัน
"ข้าแค่คิดว่า ฮัสซันจะอยู่ช่วยชะชากับเรา" นาดาหันมาอธิบาย
"ข้าคนเดียว ก็ช่วยเ้าได้" ฮาริสตอบก่อนจะจับมือบางเดินเข้าที่พักไปทันทีด้วยอารมณ์น้อยใจ ที่นาดาไม่เชื่อในฝีมือเขา
"แต่มีหลายคนก็ย่อมจะดีกว่าไม่ใช่เหรอ" นาดายังคงไม่เข้าใจท่าทางที่ฮาริสแสดงออก ยังถามต่ออย่างสงสัย
"เ้าอยากให้ข้ามีผู้หญิงหลายคนรึเปล่าละ" ฮาริสหันกลับมาถามทันที ในขณะที่นาดาคิดไม่ทันกับคำถามของเขา จึงนิ่งไปอย่างงงๆ ก่อนจะเข้าใจคำถามของเขา
"ไม่ ข้าไม่เคยคิดจะแบ่งสามีข้าให้กับใคร"
"ข้าก็เช่นกัน ข้าอยากให้เ้ามีข้าคนเดียว" ฮาริสพูดจบก็จูงนาดา ที่รู้สึกใจเต้นรัวกับความหมายของอาการหงุดหงิดของเขา
เขากำลังหึงหวงเธอยังงั้นเหรอ?
ริมฝีปากสวยฉีกยิ้มกว้างด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก แม้ตะบอกตัวเองว่าเธอกับเขาไม่มีทางสมหวัง แต่เมื่อได้ยินว่าเขาจริงจังเธอก็อดจะหวั่นไหวไม่ได้
....
ซัลมาฟื้นขึ้นมาด้วยอาการมึนงง ลุกขึ้นมองหาคนอื่นๆ ก่อนจะเจอทหารและคุณยายคนทำพิธีที่นอนสลบอยู่ไม่ไกลกันมากนัก แต่นาดากับชะชาหายตัวไป
เขารีบออกตามหาทั่วอเมซิส แต่ร่องรอยที่เจอ ก็รู้ว่าทั้งคู่ ถูกใครบางคนพาออกไปจากที่นี่แล้ว
ซัลมาส่งทหารคนหนึ่งเป็ม้าเร็วไปขอกำลังเสริมเพื่อติดตามมาช่วยเหลือ และอีกคนส่งคุณยายผู้ทำพิธีกลับแคว้น
ความรู้สึกผิดที่ปกป้องผู้หญิงของเพื่อนรักไม่ได้ทำให้เขาตั้งใจว่าไม่กลับไปจนกว่าจะเจอเธอ
หลังจากสั่งการทุกอย่างจบ ซัลมาก็สำรวจไปรอบๆ หาเบาะแสอีกครั้ง รับรู้ว่ามีบุคคล 2 กลุ่ม และกลุ่มหนึ่งมีหลายคน
ลังเสื้อผ้าของนาดาที่เจอในป่าข้างน้ำตกและเลือกไปแค่บางชุด ทำให้ซัลมาแน่ใจว่านาดาน่าจะยังไม่มีอันตราย เพราะมีรอยเท้าของเธออยู่ทั่วๆ บริเวณ และไม่ใช่ลักษณะของการต่อสู้ จนถึงทางเดินออกจากอะเมซิสมุ่งหน้าไปอีกทาง
ซัลมาทำเครื่องหมายส่งข่าวทิศทางที่ตนจะเดินทางไปหากกำลังเสริมมาถึง
เขาแน่ใจว่าอัคนัสจะเดินทางมาทันทีที่ทราบข่าวนาดาหายตัวไป
....
"เ้าจะไม่บอกข้าจริงๆ เหรอ ว่าบ้านเ้าอยู่แคว้นไหน" ฮาริสถามนาดา ที่นอนอยู่บนอกเขาหลังจากพายุอารมณ์สงบลงอีกครั้ง
"คำตอบจะทำให้เ้าเปลี่ยนใจจากข้าหรือไม่? " นาดาย้อนถาม การไม่รู้อะไรระหว่างกันเลย น่าจะเป็สิ่งที่ดีที่สุด เมื่อวันที่ต้องจากมาถึง เขาจะได้ไม่ถูกลงโทษไปด้วยหากถูกจับได้
"ไม่" ฮาริสยืนยัน
"ไม่ว่าเ้าจะเป็ลูกเต้าเผ่า แคว้นใด ข้าก็ไม่มีทางจะปล่อยเ้าไปเด็ดขาด" ฮาริสพูดพร้อมกับก้มลงจุมพิตบนหน้าผากมนอีกครั้งอย่างหวงแหน
" เ้าเป็ของข้า นาดา"
"เช่นนั้นก็สนใจแต่ข้าเถอะ" นาดาพูดจบ ก็รั้งฮาริสเข้ามาจูบ ตั้งใจจะออกจากคำถามอึดอัดเหล่านี้ และการเบี่ยงเบนแบบนี้ฮาริสก็ชอบเสียด้วย
มือบางลูบเข้าหาเอวแกร่ง รั้งเขาเข้าแแ่กลางตัว ขยับรับจังหวะนั้นอย่างหลงใหล ก่อนจะนึกถึงคำหยอกเย้าเมื่อตอนสาย
"ข้าอยากขี่ท่าน" นาดากระซิบ
" รอช้าอยู่ทำไมเล่า" ฮาริสตอบรับคำขอด้วยความตื่นตัว จับเอวบางพลิกตัวขึ้นเปลี่ยนจังหวะดังที่ใจนางปรารถนา
ความสุนทรีย์ในอารมณ์สอดประสานทำให้นาดาถึงกับครวญครางไม่เป็ภาษา ขยับเขยื้อนใส่ฮาริสด้วยอารมณ์ที่ปลิดปลิวหลุดลอยจมอยู่ในห้วงพิศวาสที่พึ่งเคยได้รู้จัด
"ข้าชอบที่เ้าขี่ข้า" ฮาริสเกร็งตัวเด้งรับจังหวะของนาดา เอ่ยบอกเสียงพร่าเมื่ออารมณ์ของเขาจ่อที่ปลายทางความหฤหรรษ์ ภาพเย้ายวนตรงหน้าทำให้เขาอดยกมือไปขย้ำมันไม่ได้
"ฮาริส! "
นาดาสั่นสะท้านมือบางจิกเกร็งกับจังหวะสวนกลับและมือของเขา ความเสียวซ่านทำให้เธอชะลอจังหวะเมื่อมันมากเสียจนแทบจะขาดใจ แต่ฮาริสก็ไม่ยอมให้เธอได้ทำเช่นนั้น
มือหนาเอื้อมมาคว้าเอวบางจับกระแทกเข้าหาจังหวะเด้งรับของเขาอย่างรุนแรงไม่หยุด เสียงเนื้อกระแทกกันดังลั่น จนหวั่นว่าคนข้างนอกอาจจะได้ยิน แต่เหมือนจะไม่มีใครสนใจ เร่งจังหวะเดินหน้าและปีนขึ้นสู่จุดสูงสุดในร่างกายของคนทั้งคู่อย่างสวยงามในเวลาต่อมา
"เ้าเอาแต่ใจ"
นาดาจูบลงบนอกของฮาริส ก่อนจะไต่ขึ้นไปหาริมฝีปากเขาอย่างหลงใหล ลมหายใจยังหอบสะท้านจากบทรักที่พึ่งจบลง
"เ้าทำให้ข้าเป็เช่นนั้น" ฮาริสตอบกลับพร้อมจูบที่พัวพันกันไม่หยุดหย่อน
นาดาหัวเราะร่วนอย่างมีความสุข เสียงหัวเราะของเธอทำให้ฮาริสรวบเธอเข้ากับอ้อมแขน และหอมแก้มเธออย่างยอกเย้าไปมา และจบลงที่ริมฝีปากที่วนเวียนดูดดันกันไม่สิ้นสุด
"ข้าหวังอยากได้มากกว่านี้ ฮาริส" นาดาลากริมฝีปากลงมาหาซอกคอแกร่ง ขยับเอวเข้าหาเขาอย่างยั่วยวน
"นาดา... เ้าไหวเหรอ? " ฮาริสเอ่ยปรามคนอวดเก่ง
เขาเป็ห่วงร่างกายที่บอบบางของนาง แต่ร่างกายเขากลับตื่นตัวตอบรับคำท้าทายนั่นจนเหยียดขยายพร้อมรบอีกครั้ง
"ข้ารอเ้าอยู่" นาดากระซิบยั่ว น้ำเสียงราวรำคาญที่เขาชักช้า นั่นทำให้ฮาริสรั้งตัวขึ้นทันที
"จำคำของเ้าไว้นะนาดา" ฮาริสลากลิ้นและริมฝีปากขบกัดติ่งหูนางเบาๆ ก่อนจะบรรเลงเพลงรักใส่เธออีกครั้ง เมื่อเธอร้อนแรงเกินเขาจะคาดถึง
"ข้าจำได้เสมอ"
"เรียกชื่อข้าให้ดังทั้งคืน หากเ้ายังไหว" ฮาริสถอดถอนแก่นกายออกจับผ้ารูดน้ำคาวข้นทิ้งไป ก่อนจะขยับเข้าหาเธออีกครั้ง เปลี่ยนจังหวะรักให้คนอวดเก่งเรียนรู้ไปเรื่อยๆ จนรุ่งสาง
ชื่อของเขาดังซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเสียงแหบแห้ง และหลับไปด้วยความเหนื่อยล้าเปลี้ยไปทั้งตัวอย่างยอมแพ้ รอยยิ้มยังปรากฎอยู่บนริมฝีปากอิ่ม ทำให้ฮาริสมอบจุมพิตหวานให้เธออีกครั้ง
"เ้าเป็ของข้า นาดา" ฮาริสกระซิบแว่วริมหูนาดา ก่อนจะหลับไปจริงๆ
"ข้าก็อยากเป็ของท่าน"
เสียงกระซิบแ่เบาดังขึ้นมาเมื่อััลมหายใจสม่ำเสมอของฮาริส รับรู้ว่าเขาหลับไปแล้ว ดวงตาสวยหลับลงอีกครั้งด้วยหยาดน้ำที่ไหลออกจากตา
243
