ตอนที่สี่สิบแปด Small Talk 3
สมองกลที่ผมคุยด้วยนั้นนอกจากจะอยู่ในทุกเครื่องคอมพิวเตอร์แล้ว
ยังสามารถแฮ็กระบบยานอวกาศหรือสถานอวกาศต่างๆ
รวมถึงความเชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีสามารถสร้างปืนใหญ่ที่สามารถจัดการกับงูยักษ์ที่กลืนกินดวงดาวได้
ในอีเวนท์ที่ผู้เล่นนั้นแค่เห็นส่วนหนึ่งของงูยักษ์ตอนที่เล่นเกมส์เท่านั้นเอง
แถมเป็นกิจกรรมที่ต้องร่วมกันทำทุกคนอีกต่างหากไม่ใช่แค่เราคนเดียวจนกว่ามาตรวัดจะเต็มว่าเราจะตีงูยักษ์ได้บาดเจ็บมากพอแล้วหรือที่ถูกคือเราทำหน้าที่ถ่วงเวลาจนกว่าปืนใหญ่จะพร้อมใช้งานจึงตัดเข้าคัตซีนที่มีปืนใหญ่ระดับดวงดาวยิงงูยักษ์ให้ถอยไปได้
ดังนั้นต่อให้ผมจะหลงตนเองแบบพระเอกอิเซไคแค่ไหน
ผมก็หลงตนเองไม่ลง
มันมีความแตกต่างอยู่ระหว่างคนที่หลงตนเองกับคนที่ต้องการฆ่าตัวตาย
เหมือนกับว่าเราไปอยู่ในเรื่องบากิและเราจะไปท้าสู้กับยูจิโร่เพราะคิดว่าเรามีปืนพกอย่างนั้นล่ะ
มันทำไม่ได้
ดังนั้นผมจึงพยายามตอบความจริงทั้งหมดเท่าที่จะเป็นไปได้
กรื๊ซ
“ดีใจที่ทางเราได้คุณมาร่วมขบวนกับรถไฟของเรานะคะเราหวังว่าคุณจะค้นพบสิ่งที่คุณค้นหาจากการเดินทางครั้งนี้”
เสียงที่ออกมาไม่ใช่การปลอมตัวเป็นเสียงเครื่องจักรอีกต่อไปแต่เสียงของ Zenobia เซโนเบีย ดังขึ้น
“ฮาผมได้สิ่งที่ผมต้องการเรียบร้อยแล้วล่ะครับ ที่เหลือก็แค่พักผ่อนเท่านั้นเอง”
ผมกล่าวจากใจจริง