เทพยุทธ์โลกนิยาย

ตอนที่ 38

ไป๋กุนหลางเดินทางเป็นเวลาสามสิบนาที ก็ได้เจอกับต้นไม้โบราณขนาดใหญ่ยืนต้นตาย ลำต้นมีลิ่มไม้ปักเป็นบันได สูงจากพื้นประมาณสามเมตรมีโพรงอยู่..น่าจะเป็นโพรงของคนหาของป่าทำไว้ ไป๋กุนหลางจึงปีนขึ้นไปสำรวจ

เข้ามาได้ไป๋กุนหลางจุดไฟสองดู เห็นว่านอกจากฝุ่นแล้วก็ไม่มีอะไร จึงทำความสะอาด กะใช้ที่นี่เป็นที่พักรักษาตัว

ทำความสะอาดเสร็จ ไป๋กุนหลางก็ปลดกระเป๋าถอดเสื้อ เผยให้เห็นร่างกายแข็งแรง มีกล้ามเนื้อกระชับเข้ารูป ซิกแพคขึ้นเป็นลอนๆ (อยากมีบ้างง่า...ผู้แต่ง) (ไปออกกำลังกายสิ...ไป๋กุนหลาง) (ขี้เกียจ...ผู้แต่ง) (เรื่องของ..ึง...ไป๋กุนหลาง)

ถอดเสื้อเสร็จ ไป๋กุนหลางก็นำท่อนไม้ที่ตัดระหว่างทาง มีขนาดใหญ่กว่าข้อมือเล็กน้อยออกมา แล้วใช้มีดคว้านตรงกลางทำเป็นแก้ว แล้วนำผลึกน้ำออกมา ละลายเป็นน้ำใส่เศษสามส่วนสี่ของแก้ว 

ได้น้ำแล้ว ก็หยิบขวดกระเบื้องเคลือบออกมา เปิดฝาออกหยดน้ำสีฟ้าที่อยู่ข้างในใส่แก้ว สักหยดสองหยด หยดเสร็จแล้วยกแก้วน้ำเขย่าหน่อยๆให้น้ำในแก้วกลายเป็นสีฟ้าทั้งหมด

นี่คือน้ำยาล้างแผลกันพิษมรณะแทรกซึม หรือคือสิ่งที่ไป๋กุนหลางเข้าใจว่าน่าจะเป็นบาดทะยัก หรือเชื้อโรคบางอย่างที่ติดขณะเป็นแผล นี่เป็นเรื่องที่ไป๋กุนหลางสงสัยมากที่สุด ว่าโลกที่เหมือนกับเป็นยุคโบราณทำไมถึงรู้ว่าแผลสามารถติดเชื้อได้ แถมยังรู้วิธีทำยาล้างแผลอีก

และเรื่องนี้ยังทำให้ไป๋กุนหลางต้องรื้อความเข้าใจเกี่ยวกับเจ้าระบบใหม่ เพราะเขาเข้าใจว่าเจ้าระบบคือวิทยาการล้ำยุคที่ติดตามเขามาจากโลกเก่า แต่พอตอนแรกที่รู้จักกับน้ำยาล้างแผล ไป๋กุนหลางได้ถามเจ้าระบบว่า "นี่ใช่แอลกอฮอล์ไหม?" เจ้าระบบกลับตอบมาว่า "อะไรคือแอลกอฮอล์?" ไป๋กุนหลางเซ้อไปเลย

เพื่อความแน่ใจไป๋กุนหลางจึงถามเจ้าระบบ เรื่องที่เกี่ยวกับโลกเก่าของตนเช่น เรื่องวิทยาการ เรื่องเหตุการณ์สำคัญ และบุคคลสำคัญเป็นต้น คำตอบเดียวของเจ้าระบบคือ ไม่รู้!!!

เป็นอย่างนี้ไป๋กุนหลางจึงถามถึงต้นกำเนิดของเจ้าระบบ? คำตอบของเจ้าระบบก็ยังคงเดิมคือไม่รู้! มันรู้เพียงว่าตัวมันคือระบบที่มีความสามารถวิเคราะห์ เสริมสร้างความแข็งแกร่งให้กับผู้ใช้ และมันตื่นขึ้นมาตอนที่ไป๋กุนหลางโคจรพลังวัตร ส่วนเรื่องที่ว่ามันมาจากไหน ใครเป็นคนสร้างมัน และมาอยู่กับไป๋กุนหลางได้อย่างไร เจ้าระบบไม่รู้เลยสักนิด ทำให้ตอนนี้เจ้าระบบกลายเป็นหนึ่งใน ปริศนาชีวิตที่ไป๋กุนหลางต้องไขขานในวันข้างหน้า

___________________________

ล้างแผลเสร็จ ไป๋กุนหลางก็นำยันต์รักษาแผลออกมา การบาดเจ็บภายนอกใช้ยันต์รักษาดีที่สุด แต่ถ้าเป็นการบาดเจ็บภายใน เช่น พิษพลังของศัตรูตกค้างอยู่ในร่างกาย ยันต์รักษาจะใช้ไม่ได้ผลเลย ต้องใช้ยาหรือพลังในการขับสลายเท่านั้น 

บาดแผลของไป๋กุนหลางเป็นการบาดเจ็บภายนอกเท่านั้น จึงสามารถใช้ยันต์รักษาได้ ยันต์ที่ไป๋กุนหลางใช้คือยันต์สถิตย์ สลักอยู่บนแผ่นโลหะมนตรา ทำให้เมื่อใช้พลังของแผ่นโลหะจนหมดยังสามารถใช้ในรูปแบบของยันต์ธรรมดาต่อได้

ไป๋กุนหลางปล่อยให้เจ้าระบบเป็นผู้จัดการควบคุมการทำงาน ของยันต์รักษา ส่วนตนเองก็นอนพักเอาแรง 

____________________________

ตะวันลับฟ้าความมืดมิดมาเยือนป่าหมอก สัตว์อสูรระดับสองตัวหนึ่งที่มีรูปร่างเหมือนเสือ ก็ลุกออกมาจากสถานที่พักผ่อนในยามกลางวันของมัน เพราะมันเป็นสัตว์หากินเวลากลางคืน 

ในระหว่างเดินออกมาจากที่พัก มันก็คิดไปด้วยว่าวันนี้มันจะไปล่าอาหารที่ไหนดี แต่เดินออกมาได้แปปเดียวมันก็รู้สึกลิงโลดยิ่ง

เพราะมันสูดได้กลิ่นเลือดศัตรูคู่อาฆาตของมัน อสูรหมอกระดับสองผู้เคยต่อสู้กับมันมาแล้วหลายครั้ง กลิ่นเลือดแรงขนาดนี้ไม่ตายก็บาดเจ็บสาหัสแน่ มันจึงรีบวิ่งตามกลิ่นเลือดไปอย่างรวดเร็ว

มันคือสัตว์อสูรที่เติบโตในป่าหมอกและหากินในเวลากลางคืน ความมืดมิดและสายหมอกจึงไม่อาจบดบังสายตามันได้ กับจมูกของมันยิ่งไม่ได้ใหญ่ นั่นทำให้มันเห็นร่างอสูรหมอกระดับสองแต่ไกล และรู้ว่าอสูรหมอกระดับสองตายไปนานแล้ว

ด้วยความลิงโลดมันจึงกระโจนใส่ร่างอสูรหมอกระดับสองแต่ไกล โดยไม่ได้สังเกตุเลยว่า ฝั่งตรงกันข้ามมีเงามนุษย์ทอดยาวอยู่บนพื้น

วูบ!!

เอ๋ง!!

ในระหว่างที่มันกำลังจะลงพื้นอยู่ๆก็มีตาข่ายพลังเข้ามาห่อหุ้มตัวมันไว้ เพราะที่มันคือสัตว์อสูรผู้ผ่านการต่อสู้มาอย่างโชคโชน มันจึงรีบใช้ คมเขี้ยว กรงเล็บ และพลังของมันตัดตาข่ายที่ห่อหุ้มมันไว้ 

แต่ไม่ว่ามันจะพยายามแค่ไหนก็ไม่สามารถฉีกตาข่ายให้ขาดได้

แถมตาข่ายที่จับมันไว้ยังค่อยๆลดขนาดลงอย่างช้าๆ บีบอัดจนกระดูกมันแตกหัก เจ็บจนเจ้าสัตว์อสูรระดับสองตัวนี้กรีดร้องออกมา แต่หัวของมันก็ถูกบีบอัดจนอ้าปากไม่ได้ เสียงที่ออกมาจึงมีแต่เสียง อืออือ ในดวงตาของมันมีเพียง ความหวาดกลัว! 

เพราะมันสัมผัสได้ว่าผู้ที่ทำร้ายมันตอนนี้ กำลังเล่นสนุกกับความเจ็บปวดของมัน

แกร็ก!! แผละ!!

ในที่สุดสัตว์อสูรระดับสองตัวนี้ ก็ถูกบีบอัดจนอวัยวะภายในทะลักออกมาทางปาก ดวงตาถลนออกมานอกเบ่า ตายอย่างทรมาน

ผู้ที่ทำแบบนี้ได้ ต้องนับว่าเป็นคนวิกลจริตคนหนึ่ง!

_____________________________

ใช้เวลาแค่หนึ่งคืน หมดยันต์ไปห้าแผ่น ครึ่งหนึ่งของที่พกมา นี่ถือว่าไป๋กุนหลางฟุ่มเฟือยเป็นอย่างมาก เพราะยันต์รักษาโดยเฉพาะยันต์สถิตย์นั้น มีราคาแพงมาก ชาวบ้านชาวช่องเขาทะนุถนอมมาก ใช้เพียงแค่ประคองอาการให้พ้นขีดอันตราย ไม่มีใครบ้าใช้จนบาดแผลปิดสนิท (ก็ตูคือองค์ชายนี่หว่า...ไป๋กุนหลาง)

วันนี้หมอกลงจัดพอๆกับเมื่อวาน ไป๋กุนหลางเลยยังไม่เดินทาง ไม่อยากพะว้าพะวงกับการซุ่มโจมตี จึงเข้ามิติของเจ้าระบบ รวมหัวกันมองหาข้อบกพร่องจากการต่อสู้กับอสูรหมอกเมื่อวาน

วันถัดมาหมอกจางลงจนพอจะเห็นชัด ในระยะประมาณร้อยเมตร ไป๋กุนหลางจึงคาดกระเป๋า ห่มผ้าคลุม คว้ากระบี่ กระโดดลงจากโพรงต้นไม้ เมื่อเท้าสัมผัสพื้นดินกระบี่ที่ถืออยู่ในมือก็เปลี่ยนเป็นสะพายหลัง ออกเดินทางมุ่งสู่การเป็นราชาโจรสลัด…

เอ้ย!!ไม่ใช้แล้ว!! ...ออกเดินทางไปเก็บผลหมอกควันต่างหาก!

_____________________________

ขอขอบคุณนะครับที่ติดตามอ่าน