เทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์

การพูดคุยดำเนินต่อไปไม่นานเท่าไรก็เสร็จสิ้น พร้อมกับแผนที่ดูบ้าระห่ำของชายบ้าสองคน มันเล่นเอามีมี่ถึงกับส่ายหัวกันเลยทีเดียว เพราะพวกเขาต้องการติดตั้งระบบปืนกลอัตโนมัติจนไปถึงการติดตั้งเครื่องยิงเครื่องบินอีกด้วย ที่พวกเขาพูดกันมานั้นจากที่มีมี่คำนวณเล่นๆ โดยอ้างอิงจากราคาในอินเทอร์เน็ต มันกลับกลายเป็นโครงการระดับหลายแสนล้านบาทเลยทีเดียว และเท่านี้ยังไม่หมด ตระกูลหลินกับหน่วยราชการลับที่ทราบข่าวจากการขอกำลังสนับสนุนจากไอซ์ก็เห็นดีเห็นงามกับป้อมปราการนี้ มันจึงนับว่าเป็นฐานทัพขนาดย่อมที่มีหน้าตาเหมือนกับชุมชนหมู่บ้านทั่วๆไป“อะไรนะ! แกจะให้เราย้ายบ้านกันอย่างนั้นเหรอ..” ครีมกล่าวออกมาอย่างตกใจ หลังจากที่น้องชายบอกว่าต้องย้ายบ้านเพื่อความปลอดภัยของคนในครอบครัว“ใช่พี่.. หลังจากที่พี่บิวตี้ออกจากโรงพยาบาล เราจะเข้าบ้านใหม่เลยทันทีครับ..” ไอซ์กล่าว“เหหหห! บ้านใหม่ล่ะ เป็นไงบ้านโอเคไหม ถ้าห้องน้ำโอเค ฉันอยู่ได้หมดแหละ..” บิวตี้กล่าวออกมาอย่างตื่นเต้น มันผิดกับครีมที่ดูเหมือนไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไรกับการย้ายบ้านครั้งนี้“ไม่ต้องห่วงครับพี่บิวตี้ เราจะย้ายไปที่หมู่บ้านแลนด์แอนโฮม สาลีเลจ คฤหาสน์ A2 ข้างๆคฤหาสน์ของท่านสว.วสินเชียวนะครับ..” ไอซ์กล่าวพร้อมกับรอยยิ้มอย่างภูมิใจ คฤหาสน์ราคาหลายร้อยล้านไม่ใช่ว่าใครก็สามารถไปอาศัยอยู่ได้“ว้าววว เซอร์ไพสร์มาก ชักอยากจะเข้าไปอยู่ด้วยแล้วสิ..” บิวตี้กล่าว ครีมที่ได้ยินอย่างนั้นเธอก็ประชดประชันออกมาตามที่เธอคิดเช่นเดียวกัน“ช่ายยย มันเซอร์ไพสร์มาก แล้วแกไม่คิดบ้างเหรอว่าเฟอร์นิเจอร์อะไรพวกนั้น เราจะไม่ต้องซื้อเพิ่มหรือไง แล้วไหนจะบ้านใหญ่ขนาดนั้นต้องมีค่าน้ำค่าไฟค่าอินเทอร์เน็ตอีกตั้งเท่าไรต่อเดือน ไอ้ไอซ์มันก็ไม่มีเงินพอแล้วมั้ง เหอะ! ถ้าจะย้ายบ้านก็น่าจะบอกกันเร็วกว่านี้ ฉันเพิ่งไปจ่ายค่าบ้านหมด รู้งี้ขายๆมันไปซะดีกว่า”ครีมจอมขี้งกกล่าว แน่นอนว่ามันไม่ได้สร้างความประหลาดใจให้กับไอซ์เลย เขาคิดเรื่องนี้เอาไว้อยู่แล้ว“ใจเย็นๆก่อนนะครับพี่ครีม เรื่องเฟอร์นิเจอร์เดี๋ยวผมออกเอง พี่ไปเลือกได้ตามสบายเลย เท่าไรก็ได้หมด ปอนกับเกียรติไกรด้วยนะ ไปเลือกๆกันไว้..” ไอซ์กล่าวก่อนพยักหน้าราวกับเสี่ยน้อยมาเอง เกียรติไกรที่รู้อยู่แล้วเขาก็ทำได้เพียงแค่ยิ้มรับเท่านั้น“เอ๋! ปอนด้วยเหรอคะไอซ์..” ปังปอนทำหน้างงกับสิ่งที่ได้ยิน ก่อนที่เธอจะชี้มาที่ตัวเองอย่างไม่เข้าใจ“ใช่ครับปอน พวกผู้ก่อการร้ายเห็นหน้าของปอนแล้ว มันจะปลอดภัยกว่าถ้าจะย้ายมาอยู่ใกล้ๆกันเอาไว้ก่อน.. ของปอนเป็นบ้านหลัง A05 นะครับ..” ไอซ์กล่าวด้วยรอยยิ้ม จริงๆเขาก็ทำเพื่อตัวเองด้วยส่วนหนึ่ง อย่างน้อยๆการได้เห็นดอกไม้ในทุกๆวันมันก็ย่อมทำให้หัวใจเบิกบาน มีแรงทำงานในทุกๆวัน“เออ.. ปอนก็เข้าใจที่ไอซ์พยายามจะสื่อนะคะ แต่เรื่องนี้ปอนต้องถามคุณแม่ก่อนค่ะ..” ปอนกล่าวอย่างเกรงใจ ที่ผ่านมาเธอก็ได้อะไรจากไอซ์มาเยอะมากแล้วแท้ๆ ตอนนี้ก็ได้มาเพิ่มอีก มันอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเกรงใจ“รับทราบครับ เดี๋ยวไอซ์คุยกับแม่กัญเองนะครับ ความปลอดภัยของพวกเราต้องมาก่อน..” ไอซ์กล่าว“เดี๋ยวนะ! แล้วของฉันล่ะ อย่าบอกว่าไม่มีนะ..” หลินฟางฟางที่อดทนเงียบฟังมานานเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับใช้สายตาจ้องไปที่ไอซ์อย่างเอาเป็นเอาตาย คนอื่นได้กันหมด จะมีแต่เธอได้ยังไงที่ไม่ได้“อ่อ! ของเธอไม่มีหรอกนะ!.. หยอกๆๆน้า คฤหาสน์ A03 เป็นของตระกูลหลิน โอเค้!.” ไอซ์ที่อยากจะแซวแกล้งแม่สาวจริงจังคนนี้สักหน่อยเพื่อความเฮฮา และมันก็เป็นอย่างนั้น ในตอนที่บอกกับเธอว่าของเธอไม่มี เธอไม่ได้นั้น หน้าของหล่อนเหมือนกับก้นของลิงน้อยๆเลยทีเดียว“แล้วไป! แต่นายกล้ามากที่มาแกล้งฉัน..หึหึ..ฉันจะไปเลือกเฟอร์นิเจอร์กับพี่ครีมเข้าบ้านตัวเองด้วย ปอน..เราต้องเอาของแพงๆเข้าไว้นะรู้ไหม..” หลินฟางฟางกล่าว มันเล่นเอาไอซ์นั้นหน้าซีดไปเลยทีเดียว แต่ในใจก็คงจะคิดว่ากะอีแค่เฟอร์นิเจอร์มันจะสักเท่าไรกันเชียว ปังปอนก็ได้แต่พยักหน้าให้กับเพื่อนสาวคนใหม่ของเธอเบาๆเท่านั้น“เดี๋ยวก่อนนะ! เมื่อกี้เหมือนฉันจะได้ยินว่าคุณเกียรติไกรก็จะย้ายไปอยู่ที่นั่นด้วย.. แล้วเขาจะไปอยู่ที่ไหนกันล่ะ” ครีมกล่าวทวงถามกับไอซ์อย่างจริงจัง ถึงในใจจะเจ็บปวดที่เขาแต่งงานไปแล้ว แต่ทำไมหัวใจที่มันถูกปิดมานาน มันกลับถูกเปิดออกมาอีกครั้งโดยผู้ชายคนนี้ มันจึงเรียกร้องให้เธอทำตามหัวใจของตัวเอง“ก็ใช่ไงพี่ เขาจะอยู่ที่คฤหาสน์ A04 ผมก็เลยให้เขาไปเลือกเฟอร์พร้อมกับพี่เลย เพราะผมตั้งงบไว้ที่เกียรติไกรแล้ว เขาจะเป็นคนจ่ายให้ทั้งหมดเอง...” ไอซ์กล่าวอย่างไม่ได้ใส่ใจมากนัก และทั้งหมดมันเป็นความจริง เขาจึงไม่ได้กังวลอะไร แต่ก็นึกแปลกใจไม่น้อยที่พี่ครีมเธอไม่ได้จิกเรื่องที่มาของเงิน นับว่าเซอร์ไพสร์เขามาก แต่ก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องคอยไหลตอบมัน บิวตี้ที่เห็นเพื่อนออกอาการมากไปก็เอามือของเธอเอื้อมไปแตะที่ข้อคอกของครีม ก่อนจะส่ายหน้าให้กับเพื่อนรักเบาๆ และการส่ายหน้าเพียงครั้งเดียวมันก็บ่งบอกได้เกือบทุกอย่างแล้ว ครีมรู้ได้ทันทีว่าเพื่อนรักของเธอรู้แล้วว่าเธอกำลังมีใจให้กับคุณเกียรติไกร ทันใดนั้นเอง ขณะที่ทั้งสองกำลังมองหน้ากัน ประตูห้องก็ถูกเปิดออกมาพบกับผู้หญิงคนหนึ่งที่เดินเข้ามาพร้อมกับผู้อำนวยการเสริมสุข แน่นอนว่าเธอคนนี้ก็คือ ‘ปิ่น’“ที่รัก! มาแล้วเหรอ คุณหมอครับ เธอมีอาการอะไรไหมครับ..” เกียรติไกรกล่าวพร้อมกับสำรวจร่างกายของภรรยาอย่างละเอียด และมันทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งทำสีหน้าเศร้าหมองออกมาในเวลาเดียวกันที่ได้ยิน ที่ได้เห็น บิวตี้เองก็ยิ่งจับมือเพื่อนเอาไว้แน่น เพื่อให้เธอทำใจโล่งๆ หายใจลึกๆ“คนไข้ไม่มีอาการอะไรที่น่าเป็นห่วงเลยครับ แต่ดูเหมือนว่าร่างกายของเธอจะเพลียๆ ผมแนะนำให้คนไข้นอนพักที่โรงพยาบาลพร้อมกับให้น้ำเกลือสักสองคืนครับ..” เสริมสุขกล่าว เกียรติไกรที่ได้ยินก็พยักหน้าให้กับเสริมสุข ก่อนที่จะพยุงภรรยาของตัวเองมาทางครอบครัวใหญ่ตรงหน้า“ผมขออนุญาตแนะนำภรรยาของผมนะครับ เธอมีชื่อว่าปิ่นครับ.. ที่รัก ทางนี้คือคุณอนุวัฒน์ ที่รักคงจะรู้จักแล้ว ต่อมาคือคุณอัชราพร กับคุณปิยธิดา ทั้งสองเป็นพี่สาวของคุณอนุวัฒน์นะครับ แล้วทางนี้คือคุณหลินฟางฟางกับคุณปังปอนเป็นเพื่อนที่มหาวิทยาลัยของคุณอนุวัฒน์เขาน่ะครับ..” เกียรติไกรเอ่ยแนะนำตัวภรรยาตามมารยาท“สวัสดีอย่างเป็นทางการนะครับพี่สะใภ้ หลังจากนี้เราคงได้เจอกันบ่อยมากขึ้น ฝากตัวด้วยนะครับ” ไอซ์กล่าวพร้อมกับรอยยิ้ม ครีมที่มองดูปิ่นดีๆแล้วก็พบว่าปิ่นนั้นเธอเป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัย และยังเป็นเพื่อนสาขาเดียวกันอีกด้วย“ปิ่น?.. ยัยปิ่นหัวหน้าคลาสน่ะเหรอ…ใช่เธอปะ?” ครีมกล่าวอย่างไม่มั่นใจเท่าไร บิวตี้เองก็จ้องมองปิ่นชัดเช่นกัน ก่อนที่เธอจะนำมือมาป้องปากเอาไว้ด้วยความตกใจ“ใช่.. เหมือน ไม่สิ ยัยปิ่นตัวจริงเลยล่ะ” บิวตี้กล่าวก่อนจะหันมามองครีม ประวัติศาสตร์มันช่างซ้ำรอยเดิมแล้วจริงๆ เธอไม่คิดเลยว่าครีมมันจะมีชะตากรรมเช่นนี้ทั้งชีวิต ‘เห้อออ เมื่อไรมันจะเลิกตกหลุมรักผัวเพื่อนสักทีนะ..’ บิวตี้ได้แต่ถอนหายใจกับความแปลกประหลาดของเพื่อนสนิทคนนี้จริงๆ ปิ่นที่ได้ยินทั้งสองทักทายเธอเหมือนกับว่ารู้จักมานาน จากที่ซึมๆอยู่ เธอก็เงยหน้าขึ้นมามองครีม และบิวตี้ชัดๆ และมันทำให้รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนหน้าของเธอทันที“ยัยครีม ยัยบิว...” ปิ่นวิ่งเข้าไปสวมกอดกับครีมท่ามกลางความประหลาดใจของทุกคนที่อยู่ที่นี่ และท่ามกลางความรู้สึกเอ๋อๆของครีม และบิวตี้ที่ทำอะไรไม่ถูกกับสถานการณ์นี้

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 118

คล้ายกับเรื่องเทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์ ที่คุณอ่าน

เทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 118

คล้ายกับเรื่องเทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้