ระบบอั่งเปาสะท้านภพ

บทที่143 เหตุการณ์ที่เจอประจำ

      เมื่อมาถึงบ้านของหวงเซิงเหม่ย เย่จื่อเฉินได้ทำการนวดให้หวงอี้อีกครั้ง หลังจากยืนยันว่าไม่มีอาการป่วยใดๆซ่อนอยู่เขาก็ปรบมือด้วยความพึงพอใจ

     "ไม่เลว ลุกขึ้นสิ"

      เมื่อได้รับคำสั่งหวงอี้ก็กระโดดลงจากเตียง ก่อนจะเดินไปรอบห้องราวกับว่าเขาเป็นโรคสมาธิสั้น

     "ผมเดินได้แล้ว ผมเดินได้แล้ว..."

     ร้องตะโกนอย่างห้ามไว้ไม่ได้เย่จื่อเฉินกับหวงเซิงเหม่ยที่อยู่ในห้องก็อดที่จะแย้มยิ้มออกมาไม่ได้

      "จื่อเฉิน ขอบคุณเธอมากจริงๆ"

     ในดวงตาของหวงเซิงเหม่ยยังคงเป็นประกาย การได้เห็นน้องชายลุกขึ้นยืนได้เป็นความปรารถนาสูงสุดในชีวิตของเธอ

     ที่เธอเลือกเป็นหมอ ก็เพื่อที่จะได้รู้จักหมอเก่งๆเพื่อมารักษาขาของน้องชายเธอ

      รอมาเนิ่นนาน ในที่สุดความปรารถนาของเธอก็เป็นจริง

     ติ๊ง!

      ระดับความรู้สึกดีของคุณกับหวงเซิงเหม่ยเพิ่มขึ้น 50ระดับความรู้สึกดีปัจจุบันอยู่ที่ 580

     เรื่องระดับความรู้สึกดีเพิ่มขึ้นเย่จื่อเฉินไม่ได้รู้สึกแปลกใจแล้ว เวลาอยู่กับหวงเซิงเหม่ยระดับความรู้สึกดีมักจะเพิ่มขึ้นเร็วแบบนี้แหละ

      ไปๆ มาๆ เธอก็กลายเป็นผู้หญิงที่มีระดับความรู้สึกดีเยอะที่สุดในบรรดาผู้หญิงที่เขารู้จักเสียแล้ว

     ถ้าเป็นเพราะโชคชะตาในชาติก่อนอย่างที่ผู้เฒ่าจันทราบอกความรู้สึกดีของหวงเซิงเหม่ยกับตนก็คงจะน่าสะเทือนใจจริงๆ

      "อยู่กับผมไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นก็ได้"

     เย่จื่อเฉินตบไหล่เธอเบาๆหวงเซิงเหม่ยกัดริมฝีปากแล้วซบลงกับอกของเขาพร้อมกับสะอื้นเสียงแผ่วเบา

      "พี่...จื่อเฉินครับ..."

     หวงอี้ที่ดีใจเป็นบ้าเป็นหลังอยู่ในห้อง ได้เห็นภาพนั้นเข้าพอดี

     เขาลูบใบหน้าด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะค่อยๆ ถอยออกไป

      "พวกพี่ตามสบายเลย ผมจะไปเดินเล่นสักหน่อย"

      "เจ้าเด็กบ้า หยุดเดินได้แล้ว พี่จื่อเฉินคนนี้จะพาไปกินข้าว"

     เย่จื่อเฉินส่ายหน้ายิ้ม แล้วรีบเรียกหวงอี้ไว้

     หวงเซิงเหม่ยผละออกจากอ้อมกอดของเย่จื่อเฉินด้วยใบหน้าแดงก่ำแล้วจึงพยักหน้าพูด

      "ใช่ พวกเราจะไปฉลองกัน"

     เย่จื่อเฉินพาหวงเซิงเหม่ยกับหวงอี้มาที่ภัตตาคารในเครือของเซียวไห่เมื่อก้าวเข้าประตูมา ผู้จัดการร้านก็รีบเข้ามาต้อนรับทันที

      "คุณชายเย่"

      "อืม" พยักหน้าเล็กน้อยมองดูห้องโถงที่แทบจะไม่มีที่ว่างแล้ว เย่จื่อเฉินจึงถามขึ้น "มีห้องวีไอพีไหม?"

     "คุณชายมาต้องมีอยู่แล้วครับ"

     ผู้จัดการร้านมีท่าทางที่เคารพนอบน้อมมากก่อนจะกวักมือเรียกพนักงานที่อยู่ด้านข้างให้มาหา

      "พาคุณชายเย่ไปที่ห้องวีไอพีสาม"

      "ผู้จัดการครับ เมื่อครู่นี้ไม่ใช่ว่าห้องวีไอพีสามเพิ่งจอง..."

      พนักงานเอ่ยขึ้นด้วยความแปลกใจ ผู้จัดการขมวดคิ้วพูดขึ้น

      "ผมบอกว่าให้พาคุณชายเย่ไปก็พาไปสิ"

     ผู้จัดการร้านดุพนักงานคนนั้น จองไว้แล้วยังไงจะให้เขาไล่คนที่มีบัตรซูเปอร์วีไอพีวีไอพีออกไปหรือไง?

      พนักงานเดินนำพวกเขามายังห้องวีไอพีสามซึ่งเป็นห้องวีไอพีที่ได้รับการสงวนไว้เป็นพิเศษสำหรับใช้ในกรณีฉุกเฉิน

     พื้นที่ในห้องกว้างมาก การตกแต่งก็หรูหรามากเลยทีเดียว

      ตอนที่หวงเซิงเหม่ยกับหวงอี้เข้ามาก็อึ้งไปทันทีแต่เย่จื่อเฉินกลับเดินไปนั่งลงที่โซฟาภายในห้องด้วยท่าทางปกติ

      "คุณผู้ชายครับ สั่งอาหารเลยไหมครับ?"

     "อืม เสิร์ฟอาหารจานพิเศษมาสักสามสี่อย่างก็พอให้ผู้จัดการของพวกคุณไปจัดเตรียมมา"

      "ครับ ถ้าหากคุณผู้ชายต้องการอะไรอีก ก็เชิญกดปุ่มใต้โต๊ะอาหารได้เลยนะครับ"

     พอพนักงานในร้านออกไปแล้ว หวงเซิงเหม่ยจึงได้พูดขึ้น

      "จื่อเฉิน ห้องวีไอพีแบบนี้มันจะเปลืองเงินไปหรือเปล่า"

      "มันก็เปลืองนิดหน่อย แต่ข้างนอกก็ไม่มีที่ว่างแล้วไง พวกเราก็รีบกินกินเสร็จแล้วก็คืนห้องให้พวกเขาก็จบแล้ว"

     หวงเซิงเหม่ยเม้มปากพยักหน้าแต่หวงอี้กลับเดินไปมารอบห้องด้วยใบหน้าอยากรู้อยากเห็น

      "พี่จื่อเฉิน พี่เป็นลูกชายมหาเศรษฐีเหรอครับผู้จัดการที่อยู่ข้างนอกดูเคารพพี่มาก ห้องวีไอพีที่จัดให้พี่ก็หรูหราอลังการตกลงว่าพี่เป็นใครกันแน่เนี่ย?"

      หวงเซิงเหม่ยเองก็หูผึ่งเหมือนกัน รู้จักกันมาตั้งนานเธอยังไม่รู้เลยว่าเย่จื่อเฉินเป็นใครกันแน่

      "ลูกมหาเศรษฐีอะไรเล่า ฉันก็แค่เคยช่วยเจ้าของภัตตาคารนี้เอาไว้ดูอาการป่วยให้เขาเหมือนที่ดูให้นายนั่นแหละ แล้วพี่ใหญ่ก็เลยให้บัตรซูเปอร์วีไอพีฉันมาใบหนึ่งผู้จัดการถึงได้เคารพฉันขนาดนั้น"

      "แบบนี้นี่เอง แต่วิชาแพทย์ของพี่จื่อเฉินก็สุดยอดจริงๆ นะครับ"

     ความคิดของเย่จื่อเฉินแค่อยากให้ผู้จัดการร้านเสิร์ฟอาหารสักสามสี่อย่างก็พอแล้วแต่ผู้จัดการร้านคนนี้ก็เวอร์เกิน...

      มองดูอาหารจานพิเศษบนโต๊ะตรงหน้า เย่จื่อเฉินถึงกับหมดคำพูดไปเลย

      "จื่อเฉิน..."

      "กินเถอะ ไม่ต้องสนใจหรอก"

     เย่จื่อเฉินจับตะเกียบขึ้นคีบ เขาไม่สนใจอะไรมากมายถ้ากินไม่หมดก็ห่อกลับบ้านเอาไปให้เสี่ยวไป๋กินก็แล้วกัน

      "คุณฉู่ครับ ที่นั่งอยู่ข้างในเป็นลูกค้าพิเศษของทางร้านเราครับ"

      "ลูกค้าพิเศษอะไร ฉันต่างหากลูกค้าพิเศษฉันไม่เชื่อว่าใครมันจะมาพิเศษกว่าฉัน"

     "คุณฉู่ครับ คุณอย่า..."

     นอกห้องเกิดเสียงดังอึกทึกเย่จื่อเฉินที่นั่งกินอยี่ขมวดคิ้วเล็กน้อยหวงเซิงเหม่ยกับหวงอี้ก็มองไปทางประตูเช่นกัน

      "จื่อเฉิน ดูเหมือนว่าคนที่อยู่ข้างเขาจะทะเลาะกันเพราะเรื่องห้องเรานะ"

      "ปล่อยให้พวกเขาทะเลาะกันไปเถอะ พวกเราก็กินไป"

     เย่จื่อเฉินไม่มีอารมณ์มาสนใจคนข้างนอกหรอกเขาเชื่อว่าผู้จัดการร้านสามารถจัดการได้

     แต่ใครจะรู้ว่า...

     ปัง!

     ประตูห้องวีไอพีโดนคนถีบเข้ามาทำเอาหวงเซิงเหม่ยกับหวงอี้ถึงกับตกใจเย่จื่อเฉินเองก็ขมวดคิ้วมุ่นแล้ววางตะเกียบลง

     จริงๆ เลย จะกินข้าวก็ยังไม่ได้กินดีๆ

      "ฉันอยากเห็นว่าลูกค้าพิเศษของพวกคุณมันเป็นใคร!"

      เด็กหนุ่มใบหน้าถมึงทึงคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องผู้จัดการร้านก็พยายามขวางเอาไว้ตลอด แต่กลับได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆของเย่จื่อเฉิน

      "ให้เขาเข้ามา"

      "คุณชายเย่..."

     เมื่อได้ยินคำตอบกลับที่ไม่ได้เดือดเนื้อร้อนใจของเย่จื่อเฉินเหงื่อบนหน้าของผู้จัดการร้านก็แตกพลั่ก

     ฐานะของคุณฉู่สูงก็จริง แถมยังเป็นลูกค้าประจำของพวกเขาด้วย...

     แต่ก็ยังเทียบกับบัตรซูเปอร์วีไอพีในมือของเย่จื่อเฉินไม่ได้

      "เหอะ ถอยไป"

     คุณฉู่ผลักผู้จัดการร้านออกไปแล้วเดินเอียงคอไปหยุดอยู่ตรงหน้าเย่จื่อเฉิน

     หลังจากที่มองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้ว คุณฉู่ก็หันไปพูดกับผู้จัดการร้าน

      "เขาคือแขกพิเศษที่พวกคุณพูดถึงเหรอ?"

      ฉู่เหยาหยางเป็นคนมีหน้ามีตาในเมืองปิงเฉิง แล้วอย่างเย่จื่อเฉิน...

     เขาอดสมเพชไม่ได้จริงๆ

      "คุณฉู่ คุณออกไปก่อนเถอะครับ ผมหวังดีกับคุณนะ"

     ผู้จัดการร้านพูดโน้มน้าวอยู่ข้างกายด้วยเสียงแผ่วคุณฉู่ส่ายหน้าขำพรืด แล้วเดินเข้าไปหาเย่จื่อเฉินด้วยสายตาเหยียดหยาม

      "นายอาจจะโชคดีที่เข้ามาในห้องนี้ได้ แต่มาเจอกับฉู่เหยาหยางคนนี้ก็นับว่านายดวงซวย"

      "ฉู่เหยาหยาง?" 

      เย่จื่อเฉินเลิกคิ้วฉู่เหยาหยางยิ้มเหยียด 

      "ทำไม เคยได้ยินชื่อฉันมาแล้วสินะ"

      "ไม่รู้จัก"

     ฉู่เหยาหยางตัวแข็งทื่อทันทีเขาหรี่ตาลงแล้วเลียริมฝีปากก่อนจะพูดขึ้น

      "แก ตั้งใจใช่ไหม?"

     "จื่อเฉิน..."

     หวงเซิงเหม่ยที่อยู่ข้างๆ กระตุกแขนเย่จื่อเฉินเธอมองว่าคนกลุ่มนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่คนดี เธอเป็นแค่หมอ ครอบครัวก็ฐานะธรรมดาเธอรู้สึกว่าคนแบบนี้ อย่าไปมีเรื่องด้วยจะดีที่สุด

     ฉู่เหยาหยางตาเป็นประกายทันทีเขาคิดว่าตัวเองกำลังเป็นนายพรานล่าเหยื่อในเมืองปิงเฉิง

     ของดีแบบนี้ไม่ได้เห็นกันบ่อยๆ

     "ฉันจะให้โอกาสแก ถ้าทิ้งผู้หญิงไว้ ฉันจะไว้ชีวิตแก"