Secret Dungeon

ปีเตอร์กลับมาในสภาพที่ไม่น่าดูเสียเท่าไหร่นัก เสื้อผ้าของเขาขาดเป็นรูไปทั่วทั้งตัว ร่างกายของเขาเป็นรอยเขียวอันเกิดจากความบอบช้ำทางด้านร่างกาย ทำให้การเดินทางกลับมาของเขาเป็นไปอย่างเชื่องช้า ยาเม็ดฟื้นฟูอาจจะช่วยให้เขากลับมาในสภาพที่สมบูรณ์ แต่มันก็จะเป็นการใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือย เพราะไม่มีความจำเป็นต้องใช้
มันเป็นความผิดพลาดของเขาเองที่ไม่มองดูให้ดีเสียก่อน ดันไปหยิบผลอับเฉาที่ยังไม่มีสีดำสนิททั่วทั้งใบมาผลหนึ่ง ทำให้ผึ้งพวกนั้นโจมตีเขาทันที ยังดีที่เขาได้ผลอับเฉามาก่อนแล้วหนึ่งผล ไม่อย่างนั้นแล้วแทบไม่อยากจะคิดเลยว่าหากเขาต้องปีนขึ้นไปอีกรอบจะเป็นยังไง ในชีวิตเขาไม่เคยภูมิใจในการทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งเท่านี้มาก่อน
"สะบักสะบอมมาเชียว เจอมาหนักสิท่า" อัลติโน่ที่เดินกลับมาจากด้านหลัง เห็นว่าด้านหน้าของตนเป็นเพื่อนสนิทจึงกล่าวทักทาย
"หนักมากจริงๆ ขอพักหน่อยเถอะ" ปีเตอร์ไม่ได้หันกลับไปมอง แค่ได้ยินเสียงเขาก็รู้แล้วว่าคืออัลติโน่ที่ตามหลังเขามา
อัลติโน่รีบเดินมาด้านหน้า ก่อนที่จะยกแขนของปีเตอร์เพื่อช่วยพยุง อัลติโน่ทราบดีว่าหลายวันมานี้ปีเตอร์ต้องเหนื่อยและพยายามมากกว่าปกติ ทั้งร่างกายและจิตใจ เขาจึงอยากจะช่วยเท่าที่พอจะช่วยได้
"ทางนี้" เควินที่รับรู้ได้เช่นกันว่ามีคนมา ออกมาด้านนอก เมื่อเห็นว่าเป็นปีเตอร์กับอัลติโน่เขาจึงตะโกนเรียก
"รอยช้ำแบบนี้.........." พอเห็นรอยเขียวช้ำของปีเตอร์ใกล้ๆ เควินรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง
"ไม่ดีแล้ว รีบพาเข้าไปด้านในก่อน" เควินพูดขึ้นก่อนจะเข้าไปในบ้านเพื่อเตรียมอุปกรณ์
"ไม่เป็นไรน่าเควิน อย่าตื่นตระหนกไป" เควินไม่รู้ถึงอาการของตัวเองพูดเพื่อลดอาการตึงเครียดของเควิน เพราะเขาไม่รู้สึกผิดปกติอะไรกับร่างกายของตัวเอง นอกจากอาการปวดตามรอยฟกช้ำ ซึ่งเป็นเรื่องปกติ เพราะเขาได้รับบาดเจ็บมา
อัลติโน่รีบพาปีเตอร์เข้าไปตามที่เควินบอก ปกติแล้วเควินจะไม่ใช่คนที่ชอบตื่นตระหนกหรือพูดเล่นในเรื่องแบบนี้ และก็ไม่ใช่เขาไม่เชื่อปีเตอร์ เพียงแค่เขาเชื่อเควินที่เป็นหน่วยแพทย์มากกว่า
"เป็นพิษไม่ผิดแน่ ต้องตรวจดูก่อน" เควินพูดระหว่างที่กำลังช่วยปีเตอร์ขึ้นนอนบนเตียงแพทย์ที่มีอยู่ในบ้าน อย่าว่าแต่ห้องแพทย์เลย ที่พักรูปแบบบ้านที่พวกเขาใช้เพียงพอกับการพักผ่อนของคนนับร้อยคน
มือของเควินทั้งสองข้างวางไว้เหนือท้องของปีเตอร์ซึ่งเป็นจุดศูนย์รวมพลังงานมากที่สุดในร่างกาย ก่อนที่ออร่าสีเขียวอ่อนจะปรากฏขึ้นบนมือของเควิน ออร่าสีเขียวอ่อนค่อยๆแทรกซึมเข้าไปในร่างกายของปีเตอร์จนทั่วทุกส่วน
คิ้วของเควินขมวดไปมาพรางครุ่นคิด ภายในห้องแพทย์เงียบสนิท อัลติโน่ยืนมองเฉยๆและไม่ได้รบกวนทั้งสองคน แต่เขาก็ไม่ได้ออกไป ถึงแม้การอยู่ของเขาจะไม่อาจช่วยอะไรเควินเลย แต่เขาก็ไม่สามารถเดินออกไป โดยปล่อยเพื่อนที่กำลังบาดเจ็บไว้แบบนี้ได้
พิษประเภทที่สามารถแทรกซึมพลังงานได้ แม้จะเพิ่งเริ่มต้น แต่ไม่ผิดแน่ มันกำลังเข้าไปดูดซึมพลังงานในร่างกาย หากพลังงานหมดเมื่อไหร่เป็นอันตรายแน่ เม็ดยาฟื้นฟูพลังงานอาจจะพอช่วยชะลอเวลาได้ แต่ก็ไม่สามารถกำจัดมันออกไปได้ หากเป็นพิษที่แทรกซึมเข้าสู่ร่างกายไม่ว่าเป็นพิษประเภทไหนก็มีทางออกเสมอ
แต่พิษประเภทนี้................ในบันทึกและประวัติการรักษาของหน่วยแพทย์................ไม่เคยพบมาก่อน
"พี่อัลติโน่ เรียกคุณหลินมาที่นี่หน่อย" เควินใช้เวลาตัดสินใจไม่นานก่อนจะพูดออกมา เขาไม่รู้ว่าคุณหลินจะมีทางช่วยไหม แต่ที่แน่ๆคือเขาไม่มี หากจะต้องรักษาจริงๆ ต้องผ่านการทดลองหลายอย่าง และที่นี่มีเขาเพียงคนเดียวที่เป็นหน่วยแพทย์ มันต้องใช้เวลานานเกินไป
อัลติโน่พอได้ยินน้ำเสียงของเควิน จึงรีบออกไปทันที
หลินที่กำลังเตรียมอาหารอยู่ ได้ยินเข้าก็รีบตามอัลติโน่มาทันที เรเชลกับฟีร่าก็ตามมาด้วย เพราะเรื่องถึงขนาดต้องมาตามหลินไปแบบนี้ จะต้องไม่ใช่เรื่องเล็กแน่นอน นั้นอาจเป็นอีเหตุผลหนึ่งทำให้ทุกคนตามมา
"ต้องมากันขนาดนี้เลยเหรอ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก เควินแค่วิตกกังวลเกินไป ดูสิฉันยังดูแข็งแรงดีอยู่เลย" ปีเตอร์ที่เห็นทุกคนมาชิงพูดก่อนที่จะลุกขึ้นเพื่อให้ทุกคนเห็นว่า ตัวเองสบายดี
"พี่ปีเตอร์ได้รับพิษจากผึ้งที่อยู่บนต้นอับเฉา มันเป็นพิษที่กินพลังงานเป็นอาหาร เป็นประเภทที่ไม่เคยพบมาก่อน ผมพอจะมีวิธีรักษาดูแต่ก็เป็นแค่การทดลอง ไม่มีอะไรรับประกันเลยว่าจะแก้พิษนี้ได้ ผมเลยให้พี่อัลติโน่เรียกคุณหลินมาปรึกษาเผื่อว่าคุณหลินจะมีทางออก" เควินอธิบายเรื่องราวให้ฟังคร่าวๆ
"ผึ้ง ? สิ่งมีชีวิตที่อยู่บนต้นอับเฉาใช่ไหม ? ถ้าเป็นแบบนั้นก็พอจะมีทางอยู่นะ" หลินพูดในขณะที่เดินเข้าไปใกล้ปีเตอร์ก่อนจะจับชีพจรที่แขนเพื่อดูสภาวะที่เกิดขึ้นภายในร่างกาย
เมื่อได้ยินหลินพูดว่าพอจะมีทางอยู่ เควินเกิดความรู้สึกว่าหลินเป็นที่พึงพาได้จริงๆ หากสามารถช่วยปีเตอร์ได้ วันหน้าเขาจะต้องหาทางช่วยอีกฝ่ายเป็นการตอบแทน
"ถึงจะไม่มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่คิดว่าสิ่งนี้น่าจะมีส่วนช่วยในการรักษาไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง" หลินพูดขึ้นก่อนที่จะเรียกบางอย่างขึ้นมาถือไว้บนมือ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

วันที่ 1 # ไม่รู้ตัว

คล้ายกับเรื่องSecret Dungeon ที่คุณอ่าน

Secret Dungeon

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

วันที่ 1 # ไม่รู้ตัว

คล้ายกับเรื่องSecret Dungeon ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้