บทแห่งเด็กชายในหุบเขา
ผีป่า?
หลังจากได้ฟังสาเหตุการมาเยือนของสิงห์คำและพรรคพวกแล้ว สมังผู้เป็หัวหน้าของชาวลัวะก็พูดขึ้น
“ข้าขอขอบใจเ้ามากนะสิงห์คำ ที่อุตส่าห์เร่งรีบขึ้นดอยมาเช่นนี้... เถรชราที่เ้าพูดถึงนั้น ช่างมีญาณวิเศษนัก ถึงได้รู้ว่าหมู่บ้านของข้ากำลังมีเื่ไม่ดีเกิดขึ้น”
“เ้ารีบบอกมาเสียทีเถอะ สมัง หมู่บ้านเ้ากำลังเกิดเื่อะไรขึ้นกันแน่ พวกข้าจะได้เร่งช่วยหาวิธีแก้ไข” สิงห์คำเร่ง
สมังถอนลมหายใจออกยาว ก่อนที่จะเริ่มต้นพูดขึ้น “เมื่อราวสองวันก่อนหน้า... หมู่บ้านของข้ากำลังเร่งเก็บเกี่ยวผลผลิตในไร่ ซึ่งอยู่อีกฟากหนึ่งของดอย เป็ธรรมดาที่คนดอยอย่างพวกข้า จะโยกย้ายพื้นที่ทำไร่กันเป็ประจำทุกปี พื้นที่ทำไร่ของปีนี้ก็เช่นกัน มันเป็พื้นที่ที่พวกข้าได้เวียนกลับมาเพาะปลูกอีกครั้งในรอบแปดปี....”
สมังเว้นไปครู่ “วันนั้นพวกข้าทำงานกันจนฟ้ามืดก็ยังไม่แล้วเสร็จดี ในระหว่างที่ข้ากับชาวบ้านกำลังเร่งมือกันเก็บเกี่ยวอยู่นั้น ผีป่า! ก็ได้ปรากฏตัวขึ้นที่ปลายไร่”
“!!!”
“มันพุ่งตรงขึ้นเนินมาอย่างรวดเร็วจนข้าทำอะไรไม่ถูก แม้มันจะมืดมาก แต่ข้าก็เห็นนัง ‘อั่งแมง’ ถูกบางอย่างคาบและกลืนหายไปในทีเดียว นั่นจึงทำให้ข้าตั้งสติได้ และรีบร้องสั่งให้ทุกคนหนีเข้าหมู่บ้าน คืนนั้นพวกข้าจึงสูญเสียนังอั่งแมงไปเพียงคนเดียว...”
สมังหยุดถอนหายใจอีกครั้ง “เช้าวันต่อมา ข้าก็นำชาวบ้านย้อนกลับไปสำรวจบริเวณนั้นอีกครั้ง พวกข้าพบแต่รอยหญ้าเอนราบไปกับพื้น และรอยกองเืของอั่งแมง ที่ลากยาวลงเนินไปที่ปลายไร่ แต่เมื่อตามรอยไป ก็ไม่พบร่องรอยอะไรเพิ่มอีก ดังนั้นข้าจึงได้ทำพิธี ไหว้สาขอสมา แก่ผีป่าผีดอย จัดวางเครื่องเซ่นไหว้ ทั้งเชือดหมู เชือดไก่ สังเวยขึ้นตรงนั้น ทีแรกก็คิดว่าคงจะจบเื่ ไม่คิดว่าหัวค่ำคืนนั้น... ผีป่ามันจะบุกเข้ามาถึงในหมู่บ้าน คราวนี้มันคาบชาวบ้านออกไปอีกสองคน จนถึงวันนี้ก็ยังไม่เห็นแม้แต่ศพ...”
ทั้งห้าคนจากต่างหมู่บ้านล้วนนั่งฟังกันอย่างเงียบกริบ
“ข้าจึงได้สั่งให้หมอผีประจำหมู่บ้านเร่งสานตะแหลวขึ้นเพื่อคุ้มภัย และก็ได้จัดเวรเฝ้ายามเดินตรวจตรารอบหมู่บ้าน แต่ในระหว่างที่ตะแหลวยังไม่แล้วเสร็จดี เ้าผีป่านั่น ก็ย้อนกลับมาคาบคนที่เป็ยามไปอีกหนึ่งคน จนกระทั่งเมื่อหมอผีทำตะแหลวเสร็จครบหมดทุกอัน และนำไปแขวนไว้รอบหมู่บ้าน เ้าผีป่าตนนั้นก็เข้ามาไม่ได้ แต่ก็ยังได้ยินเสียงมัน ป้วนเปี้ยนอยู่รอบหมู่บ้านทั้งคืนจนใกล้สว่าง ทำเอาข้าและชาวบ้านหวาดผวา จนหลับตากันไม่ลงไปทั้งคืน”
“วันนี้ทั้งวันพวกข้าจึงได้หลับกันเป็ตาย เพิ่งจะตื่นขึ้น ก็ตอนที่พวกเ้ามาะโเรียกอยู่หน้าหมู่บ้านนี่แหละ”
“... แค่สองคืน คนในหมู่บ้านของเ้าตายไปถึงสี่คนแล้วเชียวรึ...” สิงห์คำ พูดอย่างเห็นใจ “แล้วเ้าผีป่าที่ว่านั้น รูปร่างมันเป็อย่างไร?”
สมังเงยหน้าขึ้นจ้องตาสิงห์คำ “ข้าก็เห็นมันไม่ถนัดตา เพราะทุกครั้งที่มันปรากฏตัว มันจะมาหลังตะวันลับไปแล้ว... ในความมืดนั้น ข้าเห็นแค่ว่า มันมีสีดำไปทั้งตัว ปากมันใหญ่โตมโหฬารถึงขนาดกลืนคนทั้งคนหายเข้าไปได้ แถมยังเคลื่อนที่ไปมาได้รวดเร็วอีกด้วย... ไม่รู้ว่ามันเป็ผีป่าหลงมาจากไหน ถึงได้ดุร้ายถึงเพียงนี้”
ทุกคนที่ฟัง ล้วนจินตนาการภาพของผีป่าไปต่างๆ นาๆ
“ตอนนี้เราก็ได้รู้แล้วว่า เกิดเภทภัยอะไรขึ้นที่หมู่บ้านนี้... แล้วเราจะทำยังไงกันต่อดีล่ะพ่อ” สิงห์ผาพูดขึ้น
“ข้าก็ยังไม่รู้ เถรท่านบอกแค่ให้มาตรวจสอบ...” สิงห์คำเอ่ย “แต่พวกเราคงปล่อยไว้อย่างนี้ไม่ได้หรอก คงต้องหาวิธีช่วยเหลือชาวบ้านพวกนี้ให้ได้”
“แล้วพวกเราจะช่วยอะไรได้ล่ะพ่อหนาน... หรือจะให้ทุกคนอพยพหนีออกจากหมู่บ้าน ดีมั้ย?” อินพูด
ขาดคำของอิน สิงห์ผาก็หันมาตบกระโหลกของอินไปหนึ่งป๊าบ
“พวกข้า... ไม่อยากละทิ้งหมู่บ้านแห่งนี้ไปหรอกนะ เพราะมันเป็ที่เกิดของปู่ย่าตาทวด... แต่หากไม่มีหนทางอื่นให้แก้ไขอีกแล้ว พวกข้าก็คงต้อง...” สมังเอ่ยขึ้นอย่างสิ้นหวัง
ความเงียบเข้าปกคลุมวงสนทนา เหล่าผู้มาเยือนต่างพากันนึกย้อนคิดไปว่า หากเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นที่หมู่บ้านของตัวเอง พวกเขาก็คงจะรู้สึกไม่ต่างอะไรกับสมัง
.........
ฟ้าโปร่งดาวระยับ ลมพัดเป็ระลอกมาจากทางทิศเหนือ อากาศเย็นจนเริ่มหนาวตามวิถีของยอดดอยสูง กลุ่มของสิงห์คำนั่งล้อมรอบผิงไฟอยู่หน้าบ้านของสมัง พวกเขาต่างนั่งเงียบ จมอยู่กับความคิดของตัวเอง
แสนนั่งคลึงหินข้าวตอกพระร่วงเล่นอยู่ข้างกองไฟ แสงจากเปลวไฟ สะท้อนอยู่บนผิวเกลี้ยงสีดำของมัน เด็กชายจ้องมองพลางนึกถึงเถรเ้าผู้มอบมันให้แก่เขา
“แสน เื่ที่เ้าบอกให้เ้าลายมันรออยู่ข้างนอกหมู่บ้าน มันจะเชื่อฟังมั้ย? ” สิงห์คำเอ่ยขึ้น
“เชื่อสิลุงหนาน สามสี่เดือนที่มันอยู่กับฉันและเถรเ้า มันเชื่อฟังทุกอย่างเลยล่ะ บอกหรือสอนอะไรก็รู้ความไปหมดทุกเื่เลย” แสนพูด
“... แล้วเอ็งล่ะ แสน เอ็งอยู่ใกล้ชิดกับเถรท่านมาสามสี่เดือนเนี่ย ท่านสอนอะไรให้เอ็งบ้างล่ะ?” สิงห์คำชวนคุยต่อ
แสนนั่งนึกอยู่ชั่วครู่ “ส่วนใหญ่ท่านก็จะเล่าเื่ของพระโคดมให้ฉันฟัง สลับกับการฝึกให้ฉันนั่งสมาธิควบคุมลมหายใจน่ะจ้ะ”
สิงห์คำพยักหน้า “สมัยที่ข้ายังเป็พระ ตอนนั้นท่านก็สอนข้าอย่างนี้เหมือนกัน แต่ฝึกนั่งสมาธินั้นไม่ค่อยถูกโรคกับข้าเท่าไร ท่านฝึกให้อย่างไรข้าก็ทำไม่ได้เสียที นั่งๆ ไปก็พานจะคิดฟุ้งซ่านไปเรื่อยเปื่อย” เขาพูดพลางยิ้มขึ้น
“ตอนนั้นข้ายังหนุ่ม จิตใจยังคะนอง คิดแต่เื่จะสึก เลยบวชได้แค่พรรษาเดียว แต่เถรเ้าท่านก็อุตส่าห์มีเมตตา สักเสือทะยานให้เป็เครื่องคุ้มภัย ข้าจึงแคล้วคลาดอยู่รอดมาได้จนทุกวันนี้”
“ลุงหนาน... ลุงช่วยบอกให้เถรเ้าอยู่ที่หมู่บ้านของเราต่อไปไม่ได้เหรอ ทำไมท่านต้องไปด้วยเล่า”
“เอ็งก็เห็นนี่ว่าข้านั้นพยายามแล้ว แต่เถรท่านจะมาจะไป ไม่มีใครห้ามท่านได้หรอก ท่านปรารถนาจะออกโปรดสัตว์ แม้ชาติตระกูลที่สูงศักดิ์ท่านก็ยังยอมสละได้ พวกเราก็อย่าไปขัดหนทางสร้างบารมีของท่านเลย”
“เดิมทีข้าก็ไม่รู้หรอกว่า ท่านสืบเชื้อสายมาจากเ้าเมืองอะไร แต่เมื่อได้รับหินข้าวตอกพระร่วงนี้จากท่าน ข้าก็เลยมั่นใจว่า ท่านต้องมีเชื้อสายจากเมืองสุโขทัยเป็แน่แท้ เพราะหินข้าวตอกพระร่วงนี้เป็ของวิเศษหายาก พบได้เฉพาะในเขตเมืองสุโขทัยเท่านั้น”
แสนยกหินข้าวตอกพระร่วงในมือขึ้นเล่นแสงไฟ “แต่ฉันอยากแลกหินนี้ กับการให้เถรท่านอยู่ที่หมู่บ้านตลอดไปมากกว่า...” แสนพูด
“ลุงหนานก็รู้ว่าฉันนั้นเป็กำพร้าพ่อและแม่ ถึงจะมีแม่อุ๊ย แต่ก็ไม่เหมือนกับมีพ่อและแม่อยู่ด้วยจริงๆ.... จนเมื่อฉันได้มาอยู่ใกล้ชิดกับเถรเ้า ความเมตตาของท่านทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่น ตอนที่ท่านสอนสั่ง ฉันก็รู้สึกเหมือนได้อยู่กับพ่อ ตอนที่ท่านดูแลเอาใจใส่ ก็เหมือนกับได้อยู่กับแม่... สำหรับฉันแล้ว การที่เถรเ้าจะจากไป มันก็เหมือนกับว่า ฉันต้องกำพร้าพ่อและแม่ซ้ำอีกครั้งหนึ่ง”
สิงห์คำมองเด็กชายตรงหน้าอย่างเวทนา แม้แสนจะเฉลียวฉลาด และโดดเด่นในแทบทุกเื่ แต่แท้จริงแล้ว เขาก็ยังเป็เด็กที่โหยหาความรักความอบอุ่นจากพ่อและแม่ ไม่ต่างจากเด็กทั่วไป เขานึกสงสารแสนจับใจ แต่ก็จนถ้อยคำ ไม่รู้จะกล่าวอะไรออกมา
แล้วทันใด โสตประสาทอันฉับไวของสิงห์คำก็จับเสียงหนึ่งได้ เสียงมันดังซู่ๆ คล้ายเสียงลม
สมังวิ่งถลาหน้าตาตื่น ออกมาจากบ้าน
“มันมาแล้ว เ้าผีป่านั่นมันมาอีกแล้ว” เขาพูดอย่างตื่นตระหนก
“แสน! เอ็งรออยู่ที่นี่ คนที่เหลือตามข้ามา” สิงห์คำร้องสั่ง
แล้วทั้งสี่คนผู้มาจากหมู่บ้านเชิงดอย ก็วิ่งตรงไปยังซุ้มประตูทางเข้าของหมู่บ้าน แสนลังเลเพียงครู่ ก่อนจะตัดสินใจขัดคำสั่ง วิ่งตามไป
สิงห์คำและพวก วิ่งไปหยุดอยู่หลังตาแหลวไม้ไผ่สาน พวกเขายืนเงี่ยหูฟังเสียงประหลาดนั้น
เสียงซู่ซ่าดังขึ้นอีกครั้งในความมืดนอกเขตหมู่บ้าน เสียงมันดังคล้ายลมพัดทุ่งหญ้า แต่ใบไม้รอบตัวกลับไม่กระดิก เพราะตอนนี้ลมนิ่งสงบ
เสียงประหลาดนั้น ดังอยู่อีกอึดใจเดียว ก่อนจะหยุดเงียบหายไป ไม่นานก็ดังขึ้นอีก มันดังๆ หยุดๆ สลับกันไป
อินกับจั๋น ทิ้งตัวลงนอนเอาหูแนบพื้น เสียงลึกลับนั้นดังขึ้นอีก พร้อมกับเสียงครูดกับพื้น คล้ายเสียงลากกิ่งไม้ แต่ฟังดีๆ คล้ายกับเสียงลากต้นไม้ใหญ่ทั้งต้นไปบนพื้นมากกว่า
“ฟังจากเสียงแล้ว มันใหญ่เอาเื่ทีเดียว เผลอๆ อาจจะใหญ่กว่าช้างเสียด้วยซ้ำ” จั๋นพูดเมื่อผละตัวขึ้นจากพื้น
“เอาไงดีล่ะพ่อหนาน ฟังแล้วมันใกล้เข้ามาทุกที” อินเอ่ยขึ้น
“พวกเอ็งรีบเอาไม้ไปต่อไฟจากด้านใน แล้วมาก่อเป็กองไฟให้ใหญ่ขึ้นตรงนี้ เร็วเข้า!” สิงห์คำสั่ง
เพียงไม่กี่อึดใจ กองไฟกองใหญ่ลุกโชนก็ถูกก่อขึ้นที่เบื้องหน้าซุ้มประตู แสงจากกองไฟส่องไปยังป่าข้างหน้า เผยให้เห็นไกลขึ้นกว่าเดิม สิงห์ผา อิน และ จั๋น ต่างยกหน้าไม้ขึ้นลำมาถือเตรียมไว้ ทุกคนยืนจ้องมองตรง พร้อมกับตะแคงหูฟังเสียงประหลาดที่เพิ่งเงียบไป
เสียงซู่ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงครืนๆ ที่ดังชัดขึ้น และใกล้ขึ้นด้วย เงาต้นไม้ใหญ่ที่ห่างออกไปร่วมสิบห้าวา จู่ๆ ก็โยกคลอนขึ้นพร้อมกับเสียงลั่นของรากไม้ที่ถูกเบียดดัน เสียงครืนดังขึ้นอีก พร้อมกับที่ทุกคนมองเห็นสิ่งหนึ่ง ซึ่งดำเสียยิ่งกว่าความมืดของค่ำคืน มันกำลังเคลื่อนไหว รูปร่างมันคล้ายท่อนซุงขนาดใหญ่กว่าคนโอบ มันเลื้อยคลานมาบนพื้น ทำเอาพงไม้รอบด้านแหลกยับแหวกออกเป็ทาง
“งู! งูั์!” อินะโขึ้นเสียงหลง
ทุกคนต่างยืนตกตะลึง ตาเบิกโพลงจ้องไปยังภาพอันเหลือเชื่อข้างหน้า เ้างูั์ขนาดมหึมา ค่อยๆ เลื้อยตรงเข้ามา แสงจากกองไฟช่วยส่องให้เห็นส่วนหัวอันใหญ่โตเท่าเกวียนบรรทุกข้าว และยังเรียงรายไปด้วยเกล็ดสีดำมะเมื่อม ดวงตาของมันกลมโตใหญ่ แต่ละข้างนั้นใหญ่เสียยิ่งกว่าศีรษะของมนุษย์
พริบตาเดียว เ้าสัตว์ั์นี้ก็เลื้อยเข้ามาจนถึงหน้าซุ้มประตูห่างแค่ไม่เกินห้าวา มันยกหัวชูขึ้นตั้งฉากกับพื้น หัวมหึมาของมันตั้งสูงจนเลยพ้นยอดไม้ ขีดตั้งสีดำในดวงตากลมใหญ่สีเหลืองนั้น จ้องตรงมายังกลุ่มของหนานสิงห์คำ ซึ่งกำลังยืนนิ่งแข็งค้างคล้ายดั่งกบถูกงูจ้องสะกด หากแม้นมันพุ่งหัวฉกลงมาตอนนี้ คงต้องมีใครสักคนถูกมันคาบไปแน่
แต่งูั์กลับหยุดนิ่ง คล้ายลังเลที่จะเขยื้อนเข้ามาใกล้
“!!!”
“ทุกคนรีบถอยออกมาจากซุ้มประตู ห้ามออกไปเกินแนวของตาแหลวนี้อย่างเด็ดขาด” สิงห์คำที่ตั้งสติได้ก่อนใคระโขึ้น
ทั้งสามคนเมื่อได้ยินเสียงของสิงห์คำ ก็หลุดออกจากภวังค์ รีบถอยหลังลึกเข้ามาให้ห่างจากซุ้มประตู
“ผีฟ้า พญาแถน ช่วยลูกด้วยเถิด นี่มันเป็ผีป่าแน่แท้ งูอะไรจะตัวใหญ่ั์ได้ขนาดนี้เนี่ย แค่มันอ้าปากที่เดียวก็กลืนควายได้แล้วทั้งตัว” อินร้องขึ้น
“แค่มันเลื้อยเข้ามา หมู่บ้านนี้ก็คงแหลกราบในพริบตาแล้ว” สิงห์ผาพูดเสียงตื่นตระหนก
สิงห์คำยืนนิ่งครุ่นคิด “... ดูเหมือนไอ้งูั์นี้มันจะไม่กล้าเข้ามา ตาแหลวนี้คงช่วยคุ้มกันหมู่บ้านนี้ได้จริงๆ... ถ้าเป็อย่างนั้น ตราบเท่าที่พวกเรายังอยู่หลังแนวเขตตาแหลวนี้ก็น่าจะปลอดภัย พวกเราคงต้องได้แต่รอคุมเชิงดูท่าทีมันไปก่อน รอจนถึงเช้าแล้วค่อยคิดหาทางกันอีกที”
ตรงกับใจของทุกคน เพราะเมื่อได้เห็นเ้างูั์นี้ต่อหน้าจังๆ เข้าแล้ว ก็ไม่มีใครคิดก้าวเท้าออกไปพ้นแนวตาแหลวไม้ไผ่นี้อีก
แสนที่ยืนอยู่ด้านหลังกำลัง ‘เพ่งมอง’ เ้างูั์
[อสรพิษกลายพันธุ์: เพศเมีย]
[ระดับพลังขั้นที่ 20]
-พลังกาย: 200/200
[-พลังแฝง-เขี้ยวพิษ: 100]
“พลังขั้นที่ยี่สิบ...!” แสนตกตะลึง
“นี่มันงูอะไรกันเนี่ย ทำไมถึงมีค่าพลังสูงขนาดนี้” แสนพูดขึ้นอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง
“โฮกกก!!!” เสียงคำรามหนึ่งดังขึ้นจากด้านหน้า
เสือโคร่งใหญ่ตัวหนึ่งเดินย่างออกมาจากเงามืดของดงไม้นอกหมู่บ้าน ท่าทางของมันหยิ่งทระนง ชูคอขู่คำรามท้าทายใส่งูั์อย่างไม่หวั่นเกรง แม้ขนาดจะแตกต่างกันหลายเท่า
[เสือโคร่ง: เพศผู้]
[อายุ: 13 วงรอบดวงอาทิตย์]
[ระดับพลังขั้นที่ 11]
-พลังกาย: 110/110
“เ้าลาย!!” แสนพูดขึ้น
เ้างูั์สีดำมืด ม้วนหัวบิดตัวหันไปจ้องมองผู้กำลังท้าทายมันทันที ลำตัวยาวใหญ่ราวท่อนซุงั์นั้นม้วนตลบ เกิดเสียงครืนโครมจนพื้นดินะเื
แต่เ้าลายผู้มีสัญชาติเ้าป่านั้น หาได้กริ่งเกรงไม่ มันก้าวเข้าหา ก่อนจะเปลี่ยนเป็เหยาะย่าง และสุดท้ายก็เป็วิ่งควบทะยานพุ่งเข้าใส่งูั์อย่างรวดเร็ว
...............................
…………….................
4K
