Amara จากคนสู่ราชัน

'กูจะขยี้เอง'

ไม่ว่าเปล่า นิรนามคว้าไอ้นั้นบีบเต็มแรง

คนแกล้งหลับเบิกตากว้างอย่างตกใจ

"อ๊ากก! ไอ้จ้อนฉัน"

[ท่านสร้างความเสียหายแก่เป้าหมาย 7% ผลจากการเป็นจ้านาย]

ทั้งนิรนามและข้ารับใช้ต่างตกใจเหมือนกัน นิรนามตกใจที่ไอ้หน้าหล่อแหกปากอัดหูตน ส่วนข้ารับใช้อินตกใจอ้าปากเจ็บปวดเพราะโดนบีบไข่อย่างแรง การต่อสู้ของเจ้านายกับข้ารับใช้นั้นไม่ต่างจากชีวิตจริง ผู้รับใช้สามารถทำอะไรกับเจ้านายก็ได้ แต่ต้องเจ๋งจริง

ส่วนเจ้านายหากต้องชนะข้ารับใช้ ต้องมีพลังมากกว่า แต่จริงที่ดีกับนิรนามคือเขาสามารถทำความเสียหายเหมือนโลกจริงได้เลย หากเอามีดเสียบหัวใจ มันก็ตายทันที นี้คือความพิเศษของข้ารับใช้กับเจ้านายในเกม แต่ถึงอย่างนั้นข้ารับใช้มักเก่งกว่าเจ้านาย จึงเป็นอันว่าเขาต้องระวังการโดนล่วงละเมิดตลอด

"โอ๊ย!!"

อินทุบพื้นอย่างเจ็บปวดทำให้ดินยุบตัว นิรนามก็ล่วงไปในหลุมอย่างรวดเร็วแต่เกราะสีขาวของเขาก็ไม่ได้เปลื้อนอะไร หญิงสาวมองไปด้านบนพบว่าข้ารับใช้ของตนนั้นกำลังมองมาที่ตนด้วยแววตาหลาดอารมณ์ แค้น หื่นกระหาย ไม่พอใจ สับสน  อยากรู้อยากเห็น

"อ่า! ท่านหญิงทำข้าเจ็บนะครับเนี่ย กระผมต้องลงโทษท่านอย่างไงดี" ชายหนุ่มผมสีดำ นัยน์ตาสีดำสวมชุดสีดำ แต่เสื้อไม่มี นั้นเพราะนิรนามได้โยนออกไปไกลแล้ว เวลานี้ทั้งสองจ้องหน้ากัน เป็นนิรนามที่หันหน้าหนี เขาค่อนข้างจะไม่เก่งเรื่องจ้องตาซะด้วยสิ

"โฮ่! ดูเหมือนท่านหญิงจะตัดสินใจแล้วนะครับ" กฏของการเป็นเจ้านาย ข้ารับใช้ในเกมนั้น หากข้ารับใช้ถามอะไร แล้วเจ้านายไม่ตอบ แสดงว่ามันคือการตกลง ทำตามใจ ทำเหมือนทุกครั้ง และอื่นๆ มันเป็นระเบียบของมันอยู่แล้ว อินกระโดดลงหลุมเข้ามาหานิรนาม

"รูปร่างท่านชั่งน่าดูดดื่มยิ่งนัก" พริบตาฟันของอินก็งอกขึ้น บ่งบอกเลยว่าเขาเป็นแมมไพร์ อาจจะอะนะ! นิรนามที่กำลังมองอีกฝ่ายกำลังก้มลงครอเคียคอของเธอก็หน้าแดงด้วยความเขิน

[ขอตัดรายละเอียด]

"อ๊า!" นิรนามหายใจอย่างรุนแรง เธอพบว่าเวลานี้เธอถูกอีกฝ่ายลวนลามหลายส่วนมาก แต่ที่มีเกราะไว้ไม่งั้นโดนจับที่ซอกทุกมุมแล้ว เมื่ออินดูดเลือดเสร็จ เขาค่อนข้างภูมิใจกับภาพตรงหน้ามาก ภาพที่เจ้านายของเขาหายใจราวกับรับศึกหนัก ช่องอกเนินสวยที่โดนเขาลูบ กับคอและส่วนต่างๆ บวกกับปากเจ้านายที่แดงก่ำ (อย่าจินตนาการเยอะ เพราะนิรนามแก่จับแขนตนเองจนแดง เม้มสปากจนแดง ไม่มีอะไรมากขนาดนั้น อย่าเข้าใจผิด *-*)

"ขอบคุณสำหรับอาหารครับ" นิรนามถลึงตาใส่ ก่อนจะจัดกายให้ดีกล่าวขึ้น

"นายจะร่วมทางกับฉัน หรือจะเข้าไปในมิติก่อน" รอยสักสีทองนิ้วนางคือมิติของข้ารับใช้

อินส่ายหน้า แสระยิ้มมุมปากไม่ปลอดภัย

"อยู่กับเจ้าหญิงสนุกกว่าเยอะ" นิรนามหน้าแดงด้วยความโกรธ

"เอาละ! นายจะอยู่ก็อยู่ไป ฉันไม่สน แต่นายห้ามเข้าใกล้ฉันในระยะ 10 เมตร" นิรนามกล่าว อินพยักหน้ายิ้มมุมปากเดินไปยังประตูชั้นที่ 17 พิงประตู กอด อกยักคิ้วใส่

"หากท่านหญิงเข้าใกล้ผมเองละ กระผมต้องทำอย่างไร" นิรนามกระทืบเท้าไม่พอใจ

"แล้วแต่นายเถอะ" หญิงสาวเข้าประตูที่ 17 อย่างรวดเร็วไม่หันมามอง อินที่ได้ดมกลิ่นอายอันบริสุทธิ์ของหญิงสาว แววตาก็ปรากฏความหื่นกระหายที่มากกว่าแอสโมเดียสหลายร้อยเท่าออกมา ก่อนจะกลายเป็นแบบเดิม เดินตามไป

[ท่านเข้าสู่ชั้นที่ 17 : สุสานของนักรบสงคราม]

ที่นี้เป็นสุสานที่มีป้ายหลุมศพทั่วไป จินตนาการได้ง่าย ส่วนท้องฟ้าเต็มด้วยเมฆหมอกสีดำ ไม่เห็นดวงอาทิตย์ ทำให้ที่นี้มืดมากๆ มากจนนิรนามขวัญเสีย เขาเป็นคนค่อนข้างกลัวผี ยิ่งผีที่แต่งหน้าน่ากลัวแล้วด้วยทำให้เขาแทบขาสั่น ในเวลาเดียวกันอินที่มีอะไรบางอย่างสามารถรับรู้ความรู้สึกของหญิงสาวได้ก็ยกยิ้ม

แม้เขาจะมองไม่เห็นนายหญิง แต่สายสัมพันธุ์ของพันธะทำให้เขารับรู้ตัวตนได้ว่าอยู่ส่วนไหน แม้ไม่เห็นร่างอีกฝ่ายก็ตาม นี้ขนาดเขาเป็นพวกมองเห็นกลางคืนเป็นกลางวันยังไม่สามารถหาตัวนายหญิงได้เลย นับว่าน่าสนุกสุดๆ

นิรนามมองไปยังหลุมศพหลุมหนึ่งจนสายตาปรับเข้ากันได้ แต่มันก็เห็นลางๆ มากๆ ในเวลานี้เธอค่อนข้างจะขวัญอ่อนเลยทีเดียว เสียงลม และใบไม้ต้นไม้ตีกันทำให้เธอขนลุกเข้าไปอีก

"อ-อิน นายอยู่ไหน" นิรนามหวาดกลัว เมื่อมองไม่เห็นข้ารับใช้ของตน เธอหันไปรอบๆ งงๆ เมื่ออยู้ดีๆ เสียงทุกอย่างก็เงียบลง เหลือเพียงเสียงหัวใจของเธอที่ดังจนน่าผวา

แกร๊ก!

นิรนามสะดุ้ง เขาพบว่าสุสานนักรบต้องไม่มีผีน่ากลัว อย่างน้อยมันก็เป็นมอนสเตอร์พิเศษ ทำให้หญิงสาวสงบใจได้นิดเดียว ก่อนจะขวัญผวาต่อ นับว่าหากคนกลัวผีมาเจออะไรมืดๆ วังเวงแบบนี้เขาคงบ้าตายแน่   แกร้ก!

เสียงดังขึ้นอีกครั้ง นิรนามปรับสายตาได้อย่างรวดเร็ว เขาพบกับหน้าเล๊ะของนักรบ ก็เบิกตากว้างร้องลั่น

"กรี๊ด!!"

"กางเขนเทพเจ้า" บึม!!

Critical Attack : Death N

ร่างของนิรนามโดนใครกระชากเข้าไปกอด พร้อมกับกางเขนที่สวยงาม มันทำให้หญิงสาวมองเห็นได้ทั้งหมด เขาพบว่าอินนั้นกำลังลากผีนักรบมาหาเธอ แล้วใครกอดเธออยู่ละ? เมื่อหญิงสาวมองออกไปก็พบกับหน้าตาธรรมดาของใครคนหนึ่ง

"ทึ่ม" นิรนามแปลกใจมากที่อีกฝ่ายมาช่วยเธอ เขาค่อนข้างจะโง่ และบ้า แต่ดูตอนนี้เหมือนกับว่าเขาจะเป็นอัศวินม้าขาว ขณะข้ารับใช้เป็นตัวบงการด้านมืด นิรนามรู้สึกดีอย่างไม่มีสาเหตุ

"ไม่เป็นไรใช่ไหม?" ทึ่มกล่าว นิรนามพยักหน้าด้วยความเพลียทำให้เธอพิงอกอีกฝ่าย กล่าวอย่างออดอ้อน

"อุ้มเค้าหน่อยสิ" ชายหนุ่มยกยิ้มดีใจอุ้มสาวงามไว้ในอ้อมกอด ขณะที่มีดาบสีทองพุ่งฆ่าผีนักรบทั้งหมด แน่นอนคนกลัวผีก็ต้องไม่มองเป็นธรรมดา หญิงสาวกอดคออีกฝ่ายแน่นและเอาหน้าซุกไซร้หน้าอกอันกำยำ แน่นอนเธอไม่ต้องการทำแบบนี้ แต่มันกลัวทำไงได้ละ มันต้องหาที่พึ่งพิง

"แกเป็นใคร!!" อินเดินเข้ามากล่าวไม่พอใจ นิรนามได้ยินก็มองออกไปด้วยแววตาโกรธเคือง

"อย่ามาใกล้!! นายกำลังขัดคำสั่งฉัน" อินกัดฟัน พริบตาในมือเขาก็ปรากฏเคียวสีดำม่วง

[ข้ารับใช้ของท่านเข้าสู่โหมด <หึงหวงเจ้านาย> โปรดเก็บตัวตนนั้นใส่มิติด่วน]

[บอสระดับกึ่งตำนานอมตะ(พัฒนา) : ข้ารับใช้ผู้เจ้าเล่ห์ของพระเจ้าองค์ที่ 2 <อิน>]

"อินหยุดนะ!! ไม่งั้นฉันจะเก็บนายไว้ในมิติ" ชายหนุ่มหยุดร่างกายเล็กน้อย แต่ไม่ทันได้พูดอะไรก็หายไปเป็นแสงเข้าสู่นิ้วนางนิรนาม แน่นอนเขาต้องการให้อีกฝ่ายไปอยู่แล้ว ไม่งั้นจะใส่มันลงไปทำไม

"เอาละไปได้แล้ว บอสตัวนี้นายจัดการไหวไหม" นิรนามกล่าวและชี้ไปด้านข้าง แน่นอนเธอไม่ต้องการมองมันแม้กระทั่งหางตา ทึ่มที่ได้ยินก็พยักหน้า ไม่ทันได้ตั้งตัวก็เกิดอภิมหาระเบิดดังลั่น พร้อมกับกล่องข้อความบนแผนที่ ที่เขียนว่า [Complete!]