Rebirth of Dragon spirit

    ตอนที่7-9

    ตอนที่7 โดนล้อมระหว่างทางที่มุ่งหน้าไปยังป่าฟอนเซ่เซียล์ได้เดินไปยังสถานที่วัดค่าสถานะเพื่อวัดพลัง(แบทเทิ้ลพอยต์)ซึ่งสถานที่นี้เป็นสถานที่สาธารณะสามารถใช้กันได้ทั่วไปโดยจะลูกแก้วใสที่ได้รับการเอนชานท์“การตรวจวัด” การใช้ก็ง่ายแสนง่ายเพียงแค่นำมือไปวางไว้บนลูกแก้วก็จะปรากฏข้อมูลส่วนตัว ความแข็งแกร่งของจิตวิญญาณ ขั้น ระดับและค่าแบทเทิ้ลพอยต์ของคนที่สัมผัสแน่นอนว่ามีการคิดค่าบริการการวัดพลังดังนี้วัดโดยลูกแก้วระดับต่ำ (1- 1500) แบทเทิ้ลพอยต์ 1 เหรียญทองแดงวัดโดยลูกแก้วระดับกลาง ( 1501-4000) แบทเทิ้ลพอยต์ 1 เหรียญเหล็กวัดโดยลูกแก้วระดับสูง(4001-10000) แบทเทิ้ลพอยต์ 1 เหรียญเงินแน่นอนว่ามีลูกแก้วที่วัดพลังได้มากกว่านี้เยอะ แต่ว่าเพียงลูกแก้วระดับสูงก็เพียงพอที่จะวัดค่าพลังของชั้นจอมพลวิญญาณโดยเฉลี่ยได้แล้ว ฉะนั้นขั้นที่สูงกว่านี้จึงต้องไปวัดด้วยลูกแก้วพิเศษ แน่นอนว่าคนที่บรรลุระดับจักรพรรดิวิญญาณในโลกนี้ได้นั้นมีน้อยมากและระดับตั้งแต่วิญญาณศักดิ์สิทธิและสูงขึ้นไปยังไม่มีใครไปถึงในปัจจุบันระดับที่สูงกว่าตั้งแต่วิญญาณศักดิ์สิทธิเคยมีคนบรรลุได้แต่เมื่อครั้งก่อนมหาภัยพิบัติ หลังจากที่มหาภัยพิบัติจบลงก็ยังไม่มีใครบรรลุได้แม้กระทั่งระดับวิญญาณศักดิ์สิทธิได้อีกเลยเมื่อเซียล์เดินไปถึงสถานที่วัดค่าสถานะก็ไปจ่ายเงินให้กับพนักงานแล้วเดินเข้าไปในห้องทดสอบที่มีลูกแก้วอยู่จากนั้นวางมือลงและปรากฏข้อมูลขึ้นชื่อ เซียล์ อินากามิอายุ 10 ปีจิตวิญญาณ ยังไม่ตื่นระดับพลังวิญญาณ ไม่มี(เพราะจิตวิญญาณยังไม่ตื่น)แบทเทิ้ลพอยต์ 115 (23x5)พรจากสวรรค์-พรจากพระเจ้า (ระยะเวลา – ถาวร) เอฟเฟค- ต้านพิษ ลดความเสียหายจะพิษ90เปอร์เซ็นต์และไม่ตายจากพิษ- กายาแกร่ง เพิ่มค่าแบทเทิ้ลพอยต์ 5 เท่า และ เพิ่มอัตราการฟื้นฟู 10 เท่า- ตอบสนองไว เพิ่มการมองเห็นและปฏิกิริยาตอบสนองได้ดีขึ้นมาก- สื่อสารกับพระเจ้า สามารถใช้ยันต์ภายในจิตวิญญาณสื่อสารกับพระเจ้าได้“โหพรอะไรมันจะแจ่มขนาดนี้ ไปขอบคุณพระเจ้าหน่อยดีกว่า” เซียล์คิดในใจ“แอ๊ะ แต่มีเรื่องแล้ว”จากนั้นเซียล์ก็ใช้ยันต์ในจิตใจสื่อสารกับพระเจ้า“อ่าว เซียล์มีเรื่องอะไรรึ” พระเจ้าถาม“เออ คือแค่อยากจะขอบคุณเรื่องพรที่ให้ไว้หนะครับ”“ฮ่า ฮ่า ฮ่า เราก็แค่ไม่อยากให้เจ้าตายง่ายๆเหมือนชีวิตที่แล้วเท่านั้น แต่ถึงจะให้พรไปขนาดนั้น แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีทางตายน่ะและจิตวิญญาณของเจ้าก็ยังไม่ตื่นระวังด้วยหละ” พระเจ้ากล่าวเตือน“แล้วก็พระเจ้าครับค่าสถานะพิเศษ สื่อสารกับพระเจ้า ที่สามารถใช้ยันต์ภายในจิตวิญญาณสื่อสารกับพระเจ้าได้ ทำให้เวลาตรวจแล้วคนอื่นมองไม่เห็นได้ไหมครับเผื่อถ้ามีคนมาแอบดูแล้วเห็นค่าสถานะนี้จะแย่เอา แถมหยั่งงี้ไม่สามารถให้คนอื่นเห็นได้ด้วยครับ”ที่เซียล์กล่าวแบบนี้เพราะว่าการวัดค่าพลังเป็นสถานที่ค่อนข้างเปิดคนที่อยู่ข้างหลังหรือข้างๆ สามารถ แอบมองได้ และ ในเวลาที่ต้องแสดงค่าสถานะให้คนอื่นเห็นเช่น ตอนคัดเลือกเข้าโรงเรียน เข้ากิลด์ เข้าพิธีปลุกจิตวิญญาณหรือแม่กระทั่งการวัดตามที่สาธารณะการยังมีการวัดค่าสถานะให้แบบโชว์คนอื่นๆ เห็นเป็นการเปิดเผยเพื่อเป็นการแสดงความแข็งแกร่งให้คนอื่นๆเห็นก็มี“ได้ๆ เราจะทำให้ค่าสถานะนั้น คนอื่นไม่สามารถมองเห็นได้” พระเจ้าตอบหลังจากนั้น เซียล์วางมือบนลูกแก้วอีกครั้งชื่อ เซียล์ อินากามิอายุ 10 ปีจิตวิญญาณ ยังไม่ตื่นระดับพลังวิญญาณ ไม่มี(เพราะจิตวิญญาณยังไม่ตื่น)แบทเทิ้ลพอยต์ 115 (23x5)ค่าสถานะพิเศษพรจากพระเจ้า (ระยะเวลา – ถาวร)- ต้านพิษ ลดความเสียหายจะพิษ90เปอร์เซ็นต์และไม่ตายจากพิษ- กายาแกร่ง เพิ่มค่าแบทเทิ้ลพอยต์ 5 เท่า และอัตราการฟื้นฟูเร็วขึ้น 10 เท่า- ตอบสนองไว เพิ่มการมองเห็นและปฏิกิริยาตอบสนองได้ดีขึ้นมาก- สื่อสารกับพระเจ้า สามารถใช้ยันต์ภายในจิตวิญญาณสื่อสารกับพระเจ้าได้(สื่อสารกับพระเจ้า ผู้อื่นนอกจากเจ้าของสถานะไม่สามารถมองเห็นได้)เมื่อเห็นว่าสื่อสารกับพระเจ้า ผู้อื่นไม่สามารถมองเห็นได้แล้ว ก็สบายใจและตอบกลับ พระเจ้าว่า“ขอบคุณครับ”“ไม่เป็นไรหรอกเรื่องเล็กน้อยงั้นไปก่อนน่ะ” พระเจ้าตอบแล้วตัดการเชื่อมต่อจากนั้นเซียล์ก็เดินทางไปยังป่าฟอนเซ่เมื่อถึงป่าฟอนเซ่ประมาณบ่าย3แล้วเซียล์จึงคิดว่า“ด้วยระดับพลังเพียงเท่านี้เราน่าจะสู้กับสัตว์อสูรเดี่ยวๆ ได้ไม่เกิน200แบทเทิ้ลพอยต์ ถ้าเจอเป็นกลุ่มหลายตัวคงต้องเผ่นไม่งั้นไม่น่าไหว”แล้วเซียล์ก็เดินเข้าไปในป่าฟอนเซ่ เมื่อเดินไปได้ไม่นานก็เจอกระต่ายที่ขนาดตัวประมาณ70มีเขาสีแดงเป็นผลึกสวยงาม 2ตัวอยู่ใต้ต้นไม้“นี้น่าจะเป็น รูบี้ฮอร์นแรบบิท(กระต่ายเขาทับทิม) สิน่ะ ระดับขั้นน่าจะรวบรวมวิญญาณ ขั้น 2 แบทเทิ้ลพอยต์ 85-120 น่าจะไหว” เซียล์นึกในใจจากนั้นเซียล์ก็ใช้หน้าไม้ตะขอที่แขนกว่าเกี่ยวกับกิ่งไม้และลอบขึ้นต้นไม้ที่ห่างออกไปแล้ว ค่อยๆ ขยับเข้าใกล้ต้นไม้ที่ รูบี้ฮอร์นแรบบิทอยู่ จนในที่สุดก็มาถึงข้างบนหัวของพวกมันแล้ว“เอาหละ”จากนั้นเซียล์ก็กระโดดลงมาจากต้นไม้ด้วยความเร็วสูงและแทงดาบในมือซ้ายลงหลังคอของรูบี้ฮอร์นแรบบิทตัวแรกทันที และ ฟันดาบแนวทแยงไปยังคอของรูบี้ฮอร์นแรบบิทตัวที่สอง รูบี้ฮอร์นแรบบิทตัวแรกตายทันที และตัวที่สองกระโดดหลบได้แต่ยังถากๆ ไปโดนที่ต้นขาเล็กน้อยในขณะที่รูบี้ฮอร์นแรบบิทตัวที่สองกำลังจะหนีเซียล์ก็ได้เล็งหน้าไม้ตะขอและยิงลูกธนูขนาดเล็กพร้อมเคลือบยาชาไปยังรูบี้ฮอร์นแรบบิทตัวที่สองทันทีลูกธนูได้เฉี่ยวไปโดนขาหลังข้างซ้ายของรูบี้ฮอร์นแรบบิทตัวที่สองและมันก็ยังวิ่งต่อไปเซียล์จึงวิ่งตามไปติดๆเมื่อวิ่งไล่ไปได้ประมาณ3นาทียาชาก็เริ่มออกฤทธิ์และรูบี้ฮอร์นแรบบิทตัวที่สองก็ล้มลงไม่สามรถขยับตัวได้อีกต่อไปหลังจากนั้นเซียล์ก็รีบจบชีวิตของรูบี้ฮอร์นแรบบิทตัวที่สอง ลงด้วยความรวดเร็วเพื่อไม่ให้มันทรมานมาก จากนั้นก็แล้วก็เริ่มชำแหละร่างของรูบี้ฮอร์นแรบบิททั้งสองตัว โดยการ ตัดเขา แล่หนัง และ เปิดกะโหลกและนำคริสตัลวิญญาณสีแดงอ่อนออกมาจากนั้นเซียล์ก็คิดที่จะก็นั่งลงก็กองไฟและปิงเนื้อกระต่ายกินแต่ในขณะนั้นเองก็มีหมาป่าฝูงหนึ่งมีอยู่5ตัวกำลังล้อมรอบจ้องมองมาที่เขา
    ตอนที่8 หนีแถบรอบนอกป่าฟอนเซ่ณ ตอนนี้ มีเด็กหนุ่มน้อยอายุประมาณ10ขวบปีกำลังถูกล้อมจากหมาป่าสีดำนัยน์ตาสีเขียวสดอยู่5ตัว“แย่ล่ะสิลืมย้ายที่เลยพวกมันคงตามกลิ่นเลือดมาสิน่ะ”เซียล์คิดในใจจากนั้นจึงเริ่มตั้งสติ“น่าจะเป็นหมาป่าลมกรด ไอพวกนี้มีจิตวิญญาณธาตุลมแถมเร็วอีกตังหากคงสลัดให้หลุดไม่ง่าย” “ถ้าสู้ตรงๆพวกมันก็น่าจะมีระดับรวบรวมวิญญาณขั้น2-4 แถมตั้ง5ตัวสู้ตรงๆ ไม่ได้แน่” จากนั้นเซียล์ก็เริ่มมองไปยังรอบๆ“ต้นไม้! ใช้ต้นไม้แต่พวกหมาป่าลมกรดมันสามารถกระโดดได้สูงถ้าเอาลมมาช่วยเป็นแรงส่ง ถ้างั้นต้องหาต้นที่สูงพอ” จากนั้นเซียล์ก็เจอต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งที่น่าจะสูงพอที่หมาป่าจะกระโดดเพื่อที่จะตะครุบเขาไม่ถึงห่างไปประมาณ200เมตร“เอาหละ” จากนั้นเซียล์ก็วิ่งเข้าไปหาหมาป่าลมกรดตัวหนึ่งที่ขวางทิศทางไปยังต้นไม้ใหญ่ ที่ห่างจากตัวเขาประมาณ50เมตร จากนั้นก็เล็งหน้าไม้ตะขอและยิงตะขอ3แฉกไปที่ขาหน้าของหมาป่าลมกรด เมื่อโดนขาหน้าข้างซ้ายก็ดึงสลิงกลับทำให้ตะขอขัดขาหมาป่าลมกรดตัวนั้นจนลมและไถลไปข้างๆเล็กน้อยจากนั้นเซียล์ก็รีบวิ่งผ่านและมุ่งหน้าไปยังต้นไม้ใหญ่ที่เหลือระยะทางประมาณ150เมตรเมื่อหมาป่าลมกรดที่ขวางทางล้มลงและเซียล์เริ่มเคลื่อนไหวหมาป่าลมกรดตัวอื่น จึงวิ่งตามไปด้วยความเร็วสูงโดยเฉพาะ2ตัวที่น่าจะมีระดับรวบรวมวิญญาณ ขั้น 3-4 พวกมันสองตัววิ่งไล่ตามด้วยความเร็วมากเซียล์เมื่อห่างจากต้นไม้ประมาณ20เมตรก็ยิงตะขอ3แฉกออกไปและกระโดดขึ้นต้นไม้แต่ขณะนั้นหมาป่าทั้งสองตัวก็ตามมาทัน ใช้พลังวิญญาณเรียกกระแสลม กระโดดพุ่งเขาหาเซี่ยล์พร้อมกรงเล็บอันแหลมคม“แย่แล้ว” เมื่อเซียล์เห็นหมาป่าลมกรดทั้งสองตัวกำลังจะตะปบมาทั้งซ้ายขวาก็อุทานอยู่ในใจ“หยั่งงี้คงต้องแลกกันแล้วสิน่ะ” จากนั้นเซียล์ก็แทงดาบในมือซ้ายสุดแรงเข้าใส่หมาป่าตัวหนึ่งที่กำลังพุ่งมาและยอมโดนการตะปบของหมาป่าลมกรดอีกตัวแต่การบิดตัวหลบนิดหน่อยจึงโดนตะปบเข้าที่กลางหลังแต่บาดแผลลึกไม่ถึงกระดูกและดาบคาตานะได้เสียบเข้าไปยังกะโหลกศรีษะถึงลำตัวของหมาป่าลมกรดในตัวจนมิดด้ามและหมาป่าลมกรดตัวนั้นสิ้นชีพทันทีจากนั้นเซียล์ก็ถึงข้างบนต้นไม้อย่างปลอดภัยโดยมี3บาดแผลที่กลางหลังและซากหมาป่าลมกรด1ตัวที่ติดคามาพร้อมกับดาบคาตานะจากนั้นพวกหมาป่าลมกรดก็พยายามกระโดดขึ้นต้นไม้ใหญ่อยู่หลายรอบแต่ก็ขึ้นมาไม่ได้เพราะต้นไม้สูงเกินไปพวกมันจึงถอดใจจากไป โดยที่เหลือเพียง4ตัว“รอดแล้วเรา แถมได้ของแถมมาด้วย” เซียล์คิดในใจ“รีบถลกหนังและเก็บคริสตัสวิญญาณสีเขียวอ่อนจากนั้นรีบออกไปดีกว่าเดี๋ยวมีสัตว์อสูรตัวอื่นตามกลิ่นเลือดมาอีก” จากนั้นเซียล์ก็รีบถลกหมาป่าและนำคริสตัลจิตวิญญาณออกมาแล้วรีบกลับเมืองเมืองการูบ้าทางตะวันตก เวลาประมาณ5โมงเย็น“เฮ่อถึงเมืองซักที” เซียล์พูดแล้วก็พูดต่อ“ได้แผลกลับมาด้วยจะ.......” อยู่ๆเซียล์นึกขึ้นได้“เวรแล้ว...ลืมบอกแม่ว่าจะมาที่ป่าวันนี้ โดนสวดแหงมๆ แถมได้แผลกลับมาด้วยเดี๋ยว ยิ่งไม่ค่อยอยากให้แม่เป็นห่วงด้วยสิ”จากนั้นเซียล์ก็ทำใจแล้วก็กลับบ้านที่คฤหาสน์ตระกูลอินากามิ เวลา6โมงเย็นในที่สุดเซียล์ก็กลับถึงบ้านและก็เห็นว่าวันนี้มีรถม้ามาจอดข้างบ้าน “วันนี้ใครมาเยี่ยมน่ะ” เซียล์คิดในใจจากนั้นเซียล์ก็เดินเข้าไปในบ้าน“พ่อครับ แม่ครับ ผมกลับมาแล้วครับ”“กลับมาแล้วหรอลูก วันนี้แอบไปที่ป่าฟอนเซ่โดยที่ไม่บอกแม่อีกแล้วใช่ไหม”แม่ตอบ“ขอโทษด้วยครับ”“แล้วได้แผลมาด้วยรึปล่าว บาดเจ็บตรงไหนไหม” แม่ถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง“มีแผลข่วนนิดหน่อยที่หลังหนะครับ” หลังจากนั้นแม่ก็ดูแผลที่หลังของเซียล์แล้วก็พบแผลที่เป็นรอยข่วนเล็กน้อย“เจ็บมากไหมลูก”คุณแม่ถาม“ไม่เป็นไรครับ แผลแค่นี้เองคุณแม่ไม่ต้องห่วงผมหรอกครับเดี๋ยวก็หายแล้ว”เซียล์ตอบ ในความจริงเนื่องจากบาดแผลถึงจะไม่ลึกถึงกระดูกแต่ก็หนักเอาการ แต่ด้วยพรจากพระเจ้า เซียล์จึงเดินกลับบ้านให้ช้าลงจนบาดแผลดีขึ้นมากแล้วจึงกลับมาให้คุณแม่ดูบาดแผลที่ไม่หนักมากจากนั้นคุณแม่ก็ทำแผลให้ผมจากนั้นก็พูดว่า“วันนี้มอนเด่กับพ่อของเขามาเยี่ยมด้วยน่ะ”“งั้นหรอครับ งั้นเดี๋ยวผมไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนน่ะครับ”หลังจากเซียล์อาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็เดินมายังห้องอาหารแล้วก็พบกับคุณพ่อ คุณแม่ และคุณลุงที่มีสีผมและนัยน์ตาสีน้ำตาลที่ดูอายุประมาณ30 น่าจะรุ่นเดียวกันกับพ่อของผมและเด็กอายุราวๆ10ขวบที่สีผมและนัยน์ตาสีน้ำตาลเหมือนกับคุณลุง“สวัสดีครับคุณลุงมอนดะ(Monda)แล้วก็มอนด์เป็นไงบ้างสบายดีป่าว”“สบายดีแล้วนายเป็นไงบ้างเซียล์”ใช้แล้วคุณลุงคือ บารอน มอนดะ มาโมชิ กับลูกของเขา มอนเด่ มาโมชิตระกูลมาโมชิมีพื้นที่การปกครองติดกับเราตรงตะวันออกเฉียงใต้ดังนั้นจึงมาเยี่ยมกันบ่อยๆ และ มอนเด่เป็นเพื่อนคนแรกและคนเดียวของผมในตอนนี้ผมเรียกเขาสั้นๆว่า “มอนด์” ถ้าถามว่าทำไมมีเพื่อนคนเดียวหนะหรอ ก็เพราะว่าผมตอนเด็กๆยังศึกษาเรื่องต่างๆเกี่ยวกับเรื่องของโลกนี้อยู่และก็เรียนเองได้เยอะกว่าการสอนในโรงเรียนความจริงตอนแรกพ่อคิดจะส่งผมไปโรงเรียนฝึกหัดสำหรับเด็ก7-10ขวบปี แต่เพราะผมอ่านหนังสือและเรียนเองได้ดีตั้งนานแล้วพ่อจึงเปลี่ยนเป็นจ้างครูฝึกดาบและวิชาการมาช่วยชี้แนะบางเวลาที่บ้านแทนฉะนั้นมอนด์เลยเป็นเพื่อนคนเดียวของผมเพราะเขามีดินแดนที่ติดกันเลยมาเยี่ยมค่อนข้างบ่อย แน่นอนว่าลุงมอนดะก็เป็นเพื่อนของพ่อผมสมัยยังเรียนอยู่เหมือนกันหลังจากนั้นผมก็เดินไปนั่งแล้วก็กินข้าวด้วยกัน“จะว่าไปเซียล์ลูกวันนี้ไปทำอะไรมาในป่าฟอนเซ่หละลูก เห็นแม่บอกมาว่าได้แผลด้วยหนิ” คุณพ่อซิกซ์ถาม แต่ก่อนที่เซียล์จะตอบก็มีเสียงแทรกขึ้นมา“นี่ซิกลูกแกพึ่ง10ขวบ เอาไปปล่อยป่าแล้วหรอ ฮ่าๆๆๆๆ”ลุงมอนดะพูดอย่างขำขัน“ไม่ได้ไปปล่อยโว้ย ลูกเขาไปเองห้ามก็ไม่ได้ แล้วสรุป ลูกไปทำอะไรที่ป่ามา”จากนั้นทั้ง พ่อ แม่ ลุงมอนดะ และ มอนด์ก็จ้องมาที่ผม“ อะ อะ เออ.......คือว่า” จากนั้นผมก็ตอบด้วยเสียงงอ้ำๆอึ้งๆ
    ตอนที่9 ประหลาดใจอีกครั้ง“อะ อะ เออ.....คือว่า.......” ผมตอบด้วยเสียงตะกุกตะกักแล้วก็ค่อยๆเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น“อะไรนะ!” มอนดะกับมอนด์อุทาน“ซิกซ์ลูกนายสัตว์ประหลาดชัดๆ” มอนดะอุทาน“------------” คุณแม่ยูริกำลังช็อค“ก็ไม่มีอะไรมานี่ครับ แค่ลอบฆ่า รูบี้ฮอร์นแรบบิท2ตัว แล้วก็หนีจากฝูงหมาป่าลมกรด5ตัวแล้วก็ฆ่าได้1ไม่เห็นจะมีอะไรแปลกนี้ครับถึงเด็กๆจะทำอะไรอย่างงี้ไม่ค่อยได้ก็เถอะ” ผมกลับมาตอบด้วยสีหน้าเฉยเมยอีกครั้ง“มันไม่ใช่สิ่งที่เด็กไม่ค่อยจะทำได้ลูกแต่เป็นไปไม่ได้” พ่อซิกซ์ตอบ“เป็นไม่ได้ ได้ยังไงพ่อ ก็ผมนี่ไงครับที่ทำได้” เซียล์ตอบ“เฮ่อออ แม่จะเป็นลม ชอบทำอะไรเสี่ยงๆ จริงๆ” แม่พูด“นี่ๆ เซียล์เราขอดูคริสตัลสัตว์อสูรได้ป่าว”มอนด์ถามด้วยความกระตือรือร้น“ได้สิ” ผมตอบและยื่นคริสตัสสีแดงอ่อนของรูบี้ฮอร์นแรบบิทและสีเขียวอ่อนของหมาป่าลมกรดให้มอนด์ดู“โห สวยจังเลย” มอนด์พูด แต่ผมเหลือบเห็นเหมือนพวกผู้ใหญ่กำลังทึ่ง“เออ....คือ....นี้ลูกไปคนเดียวจริงๆใช้ไหมเนี่ย”พ่อแม่เริ่มถามด้วยความสงสัย“ครับทำไมหรอครับ” เซียล์ตอบด้วยสีหน้างงๆ“ก็เพราะนี้มันคริสตัลสัตว์อสูรของหมาป่าลมกรด ระดับรวบรวมวิญญาณขั้น5หนะสิ แบทเทิ้ลพอยต์ตั้ง255ลูกล้มมันทั้งๆที่ยังมีหมาป่าลมกรดอีก4ตัวแถมนี้ฆ่าได้อีกพลังของคนที่จิตวิญญาณยังไม่ตื่นคือ1-24 แบทเทิ้ลพอยต์แค่หนีก็ปาฏิหารย์แล้วลูกจะล้มมันได้ยังไง”พ่อซิกซ์ถามด้วยน้ำเสียงหนักแน่นปนด้วยความฉงน เพราะความจริงขนาดนักสู้ระดับก่อตั้งวิญญาณก็ยังยากที่จะรับมือกับมันเซียล์ก็ตกใจเหมือนกันเพราะตอนแรกคิดว่ามันน่ะจะอยู่ที่ระดับ3-4“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับผมก็แค่เห็นมันพุ่งมาแล้วก็แค่แทงดาบไป”เซียล์ตอบอย่างเฉยเมย“นี้ลูกรู้ไหมว่าถ้าโดนโจมตีแค่ครั้งสองครั้งนี้ถึงตายเลยน่ะ ห้ามที่อะไรอย่างนี้อีกน่ะ” แม่พูดด้วยน้ำเสียงดุๆแต่แฝงไปด้วยความเป็นห่วง“ครับผมจะไม่ทำอย่างนี้ อีกแล้วครับ” เซียล์ตอบ“ว้าว งั้นพ่อครับผมคงต้องฝึกอีกเยอะๆ เลยน่ะครับผมจะได้ล่าแบบเซียล์เขาได้บ้าง” มอนด์พูดกับพ่อของเขา“ได้สิ แต่ลูกต้องจิตวิญญาณตื่นแล้วและก็อยู่ที่ขั้น4ของระดับรวบรวมวิญญาณก่อนหละ” พ่อมอนดะตอบ“โห อีกตั้งนานอะพ่อ” มอนด์ตอบจากนั้นพวกเราก็กินข้าวกันจนเสร็จและพาพวกมอนดะไปส่งที่รถม้า“งั้นซิกซ์ฉันไปแล้วน่ะเดี๋ยวจะงานยุ่งคงไม่ได้มาหาซัก2ปี” มอนดะพูด“งั้น โชคดีหละเพื่อน” ซิกซ์ตอบหลังจากที่รถม้าของตระกูลมาโมชิ(ตระกูลของ มอนดะครับ) ได้ไปพ้นสายตาแล้ว“งั้นเราได้เวลามาคุยกันจริงๆจังๆแล้วน่ะลูก”พ่อแม่พูดพร้อมกับมองมาที่ผม“ครับ” ผมตอบ“ก่อนอื่น พ่อ/แม่ ขอดูอาวุธหน่อยสิ”“ครับ” ผมจึงส่งอาวุธให้พ่อกับแม่ดู“แล้วหน้าไม้หน้าตาประหลาดๆนี้มันใช้ยังไงหรอลูก”“อ้อ เดี่ยวผมทำให้ดูครับ” จากนั้นเซียล์ก็อธิบายและสาธิตการใช้หน้าไม้ตะขออย่างคล่องแคล่ว“ไหนๆ พ่อขอลองบ้างสิ” ซิกซ์สนใจหน้าไม้ตะขอแล้วก็ลองใช้บ้างแต่ผลปรากฏว่ามันใช้ยากเอาการ“ลูกขยับแบบนั้นได้ยังไงเนี่ย”พ่อถาม“คือต้องฝึกการรักษาสมดุลเวลาอยู่กลางอากาศ กับการเกี่ยวตะขอก่อนครับ มาปุบปับใช้เลยไม่ได้หรอกครับ”“แล้วลูกฝึกมาแล้วหรอ” คุณแม่ยูริถาม“ครับผมฝึกมาแล้ว”(ในชาติที่แล้วอะน่ะ)“แล้วลูกโจมตีมันเข้าได้ยังไงหละนี้ ด้วยระดับพลังแค่นี้ยังไงก็โจมตีไม่เข้าหรอก”“ก็ดาบนี้ไงครับ” จากนั้นผมเอาดาบคาตานะประจำตัวให้พ่อกับแม่ดู“นี่คุณช่วยดูให้หน่อยสิ” ซิกซ์พูดกับยูริ“แล้วทำไม่ลูกไม่เอามันไปเอนชานท์ด้วยหละ” แม่ถามด้วยความงุนงง“เออผมลืมครับว่าจะให้แม่ทำให้”“จ่ะ เดี๋ยวแม่ทำให้”(การเอนชานท์คือการเพิ่มความสามารถให้กับสิ่งไม่มีชีวิตโดยผู้ที่มีความสามารถเอนชานท์จะต้องมีจิตวิญญาณประเภทเอนชาทน์อยู่จึงจะสามารถทำได้)หลังจากนั้นยูริก็เก็บดาบคาตานะของเซียล์ไว้เพื่อนำไปเอนชานท์แล้วเซียล์ก็กลับไปยังห้องนอนของเขา จากนั้นยูริและซิกซ์ก็กลับไปยังห้องนอนของพวกเขาเช่นกันในขณะที่ซิกซ์และยูริกำลังอยู่ในห้องนอนของพวกเขา“ยูรินี่คุณคิดว่าดาบนี้เป็นยังไงบ้าง”“ใช้ทักษะการประเมินแล้วเป็นดาบที่ตีแบบธรรมดาค่ะ ยังไม่ได้ผ่านการเอนชานท์แต่วัสดุที่ใช้แข็งแรงมากและยังมีการลับคมหลายรูปแบบด้วยค่ะ คุณภาพดาบเทียบเท่ากับการตีอย่างดีบวกกับผ่านการเอนชานท์จากผู้เชียวชาญของสถาบันเลยหละค่ะ”“ค็อก ค็อก ค็อก” เสียงซิกซ์สำลักแล้วพูดต่อ“ระ ระ ระดับเทียบเท่ากับการเอนชานท์ไปแล้วนี้ถ้าเอนชานท์ดาบเล่มนี้แล้วไม่เทียบเท่ากับอาวุธราชวงศ์เลยรึ”“ก็คงอย่างงงั้นแหละค่ะ การลับคมของดาบเล่มนี้สุดยอดมากๆเลยนะคะถึงจะใช้ทักษะการตรวจสอบระดับสูงของดิฉันยังไม่สามารถรู้ถึงรูปแบบการลับได้ทั้งหมดเลยหละค่ะ แถมวัสดุไม่มีอะไรพิเศษด้วยค่ะเหมือนจะเป็นการผสมแร่ธรรมดา3ชนิดด้วยวิธีการพิเศษ”“งั้นรึแล้วเซียล์เขาไปเอาวิธีพวกนี้มาจากไหนเนี่ย”ซิกซ์รู้สึกได้ถึงความลึกลับของลูกชายของเขาเป็นอย่างมาก“ฉันคิดว่าไปถามลูกพรุ่งนี้ก็ได้มั้งคะ” ยูริตอบ“อืมนั้นสิน่ะ”เช้าวันต่อมา ทุกคนก็ตื่นขึ้นมาด้วยความสดใสและกินข้าวกันพร้อมหน้าเช่นเดิม ในขณะระหว่างกินข้าว แม่ยูริก็ได้ถามเซียล์ขึ้นมาว่า“เซียล์จ๊ะ วัสดุที่ใช้ทำดาบคาตานะของลูกคืออะไรหรอ”“เหล็กกล้าไฮคาร์บอน AISI 1095 ครับ”“เอ๋....นี้เซียล์เหล็กกล้าไฮคาร์บอน AISI 1095 นี้คือแร่อะไรหรอ” แม่ถามด้วยสิหน้างงๆ“เออมันคือเหล็กผสมกับคาร์บอนและแมงกานีสด้วยการผ่านกระบวนการต่างและทำให้ได้เหล็กกล้าไฮคาร์บอน AISI 1095ที่มีคุณสมบัติเหล็กมีความแข็งอึดค่อนข้างมาก รักษาคมได้ดีเยี่ยม และลับคมได้ง่าย ครับ นอกจากนี้ผมยังนำมันไปลับคมถึง24รูปแบบด้วย รับรองครับว่าคมสุดๆ” เซียล์อธิบาย“แล้วมันทำยังไงหรอ” พ่อซิกซ์ถาม“เดี๋ยวอธิบายให้ครับ มันเริ่มจาก......” จากนั้นเซียล์ก็ได้อธิบายการทำทั้งหมดและรวมถึงวิธีการลับคมแถมไปด้วย“โอโห มันสุดยอดมาก....แต่แล้วใครเป็นคนสอนลูกหละ”“คือถ้าผมบอกว่าผมคิดเองพ่อกับแม่จะเชื่อไหมครับ” เซียล์ตอบด้วยสีหน้าจริงจัง“ไม่!” พ่อกับแม่ตอบพร้อมกัน“จริงๆ นะครับนี่เป็นความสำเร็จของการทดลองของผมเลยนะครับ”“จริงหรอ?”“จริงๆครับ”ยูริและซิกซ์ช่วยไม่ได้ ได้แต่ต้องยอมรับเพราะวิธีการพวกนี้พวกเขาไม่เคยรู้จักมาก่อนและปกติผู้เชียวชาญการสร้างอาวุธมักใช้พลังวิญญาณหรือวัสดุพิเศษในการเพิ่มคุณสมบัติแต่เป็นการเพิ่มคุณสมบัติด้วยการผสมวัสดุธรรมดาและการลับคมที่ซับซ้นมาก ซึ่งไม่มีใครเคยทำมาก่อน“จะว่าไปแล้วทำไมลูกถึงไม่เอาพวกคริสตัลสัตว์อสูรเพื่อเพิ่มคุณสมบัติธาตุหรือเหล็กจากสัตว์อสูรประเภทเกราะมาใช้แทนเหล็กในการทำดาบเล่มนี้หละถ้าทำอย่างงั้น มันคงจะเป็นอาวุธระดับสุดยอดเลยนะ” ซิกซ์ถาม“ก็ผมไม่มีวัสดุพวกนั้นนี้ครับ” เซียลตอบด้วยสีหน้าเฉยๆ“อ่ะ จะ อะ เออไหนๆแม่ก็รู้วิธีการสร้างแล้วงั้นเดี๋ยวแม่ทำเล่มใหม่ให้เองนะ”“เออคือ ไม่ต้องก็ได้ครับเดี๋ยวลำบากพ่อแม่เอาเปล่าๆ”เซียล์ตอบด้วยสีหน้าจ๋อยๆ“โอ๋ ลูก” แล้วแม่ยูริก็เข้าไปกอดเซียล์“นี้บางที่ลูกก็สามารถพึ่งพาพ่อกับแม่ได้น่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงพวกเราขนาดนั้นหรอก ยังไงพวกเราก็เป็นพ่อกับแม่ของลูกน่ะ แล้วก็หัดระวังตัวให้มากกว่านี้หละ จากไปเข้าป่าก็บอกกันก่อน” พ่อซิกซ์พูด“ครับ” เซียล์ตอบด้วยรอยยิ้มจากนั้นที่บ้านตระกูลอินากามิก็เต็มไปด้วยวามอบอุ่น