บทที่ 30 กลับกลายเป็หยกชนิดพิเศษ
"หยกดิบที่ดีที่สุดในแผงนี้อยู่ในมือของฉันแล้ว เธอจะเลือกอะไรอีก แน่นอนว่าเธอแพ้แล้ว!"
หลิวเฉิงกอดหยกดิบที่เขาเลือกไว้แล้ว ยืนอวดอ้างอย่างภาคภูมิใจ
ถังโย่วโย่วรู้สึกว่าเสียงนั้นน่าระคายหูจึงไม่สนใจ เธอเขย่งเท้าแล้วชี้ไปที่หยกดิบก้อนเล็กพูดกับพ่อค้าด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน
"คุณลุงคะ ช่วยหยิบก้อนนี้ให้หนูหน่อย ขอบคุณค่ะ"
เ้าของแผงมองเห็นถังโย่วโย่วน่ารักเช่นนี้ ในใจก็ชอบมากแล้ว เมื่อได้ยินคำพูดของเธอจึงยินดีอย่างยิ่ง
เขาหยิบหยกดิบที่เล็กกว่าออกมาทันที
หลิวเฉิงเห็นถังโย่วโย่วเลือกก้อนหินที่เล็กที่สุด เขาก็หัวเราะลั่น "โอ๊ย! เด็กน้อย คิดว่ากำลังเลือกของเล่นอยู่เหรอ? ฮ่า ๆ ๆ"
"คุณลุง วันนี้กินอึมาหรือเปล่าคะเหม็นมากเลย บ้านคุณลุงอยู่ในห้องน้ำสาธารณะเหรอ?" ถังโย่วโย่วหันใบหน้ามองหลิวเฉิง แสดงสีหน้าเหยียดหยัน "บ้านของคุณลุงจนมากเหรอคะ? อาจารย์ถ้าอย่างนั้นเรามาช่วยเขาดีไหม ให้เขาไปบ้วนปากสักหน่อย"
ผู้เฒ่าอวี้ลูบหนวดพลางตอบ "ได้สิ หลิวเฉิงแม้ฉันจะไม่มีเงินมาก แต่ยังมีเงินให้คุณซื้อยาสีฟันและแปรงสีฟันได้นะ"
อาจารย์และศิษย์คู่นี้ร้องรับกันราวกับกำลังแสดงโชว์!
พวกเขาดูถูกหลิวเฉิงอย่างราบคาบ ใบหน้าของหลิวเฉิงแดงก่อนจะเปลี่ยนเป็ซีดขาว เขาโกรธจนพูดอะไรไม่ออก
"เอาละ เมื่อเลือกกันเสร็จแล้วเรามาผ่าดูกันเลยดีกว่า" จับมือเล็ก ๆ ของถังโย่วโย่วด้วยมือหนึ่งและหยิบหยกดิบที่ถังโย่วโย่วเลือกไว้จากแผงด้วยอีกมือหนึ่ง
หลิวเฉิงถือหยกดิบของตัวเองเดินนำหน้า เขาอดใจรอไม่ไหวที่จะผ่าหยกดิบเพื่อโจมตีอาจารย์และศิษย์คู่นี้ เขาตั้งใจจะต้องทำให้พวกเขาอับอายอย่างหนัก!
ถังโย่วโย่วถูกผู้เฒ่าอวี้จูงมือเล็ก ๆ ก้าวตามเขาไปด้วยขาสั้น ๆ
ขณะที่ผู้เฒ่าอวี้หยิบหยกดิบที่ถังโย่วโย่วเลือกไว้ เขาก็มองดูอย่างละเอียด ด้วยประสบการณ์หลายปีของผู้เฒ่าอวี้เขาสังเกตเห็นแล้วว่าก้อนหยกเล็กนี้ดีกว่าก้อนหยกของหลิวเฉิงมากมายหลายระดับ
เห็นหลิวเฉิงมีความมั่นใจเต็มเปี่ยม ผู้เฒ่าอวี้เพียงแค่ยิ้มและไม่พูดอะไร
รอสักครู่ อย่าเพิ่งออกหน้ามากเกินไปเลย เพราะว่าลูกศิษย์ที่น่ารักของเขามีดวงชะตาแห่งความโชคดีไม่ใช่เื่เล่น ๆ เมื่อเทียบกับคนธรรมดาสามัญคนหนึ่ง ความแตกต่างของพวกเขาก็ราวกับฟ้ากับดิน
ห้านาทีต่อมา
ทั้งหมดมาถึงสถานที่ตัดหยก
หลังจากส่งหยกดิบสองก้อนให้กับช่างตัดมืออาชีพแล้ว ทุกคนก็รอคอยอย่างใจเย็น
บนชั้นสองผู่จิ่งยิ่งมองยิ่งรู้สึกว่าเด็กน้อยตรงนั้นคือถังโย่วโย่ว เขาเลยหยิบโทรศัพท์ออกมา
"ฮัลโหล นี่ฉันเอง ตอนนี้โย่วโย่วอยู่ที่ไหน?"
"อะไรนะ? โอเค แค่นี้แหละ"
ถ้าเด็กที่อยู่ด้านล่างไม่ใช่ถังโย่วโย่ว แล้วจะเป็ใครเล่า!?
เมื่อครู่ผู่จิ่งโทรศัพท์หาชางโหยวและสอบถามจึงรู้ว่าถังโย่วโย่วถูกชายชราคนหนึ่งพาไปตอนบ่าย โดยบอกว่าจะไปเรียนรู้เื่การประเมินหยก
ประเมินหยก?! นี่ไม่ใช่เหตุการณ์ที่อยู่ตรงหน้าเขาหรือไง?
ตอนนี้ผู่จิ่งยืนไม่มั่นคงแล้ว เขานึกถึงหลานสาวน่ารักของตนที่มาถึงพื้นที่ของเขา แต่เขากลับเพิ่งรู้ตัว
เขากดซิการ์ลงบนแฟ้มของผู้จัดการข้าง ๆ แล้วเอ่ยสั่งอย่างเ็า "ไปเอานมร้อนมาให้ฉันแก้วหนึ่ง"
"ครับ ๆ..." ผู้จัดการรีบพยักหน้าอย่างรวดเร็ว
เอ๊ะ? นมร้อน!?
ผู่จิ่งไม่เหมือนคนที่จะดื่มอะไรแบบนี้เลยนะ?
ผู้จัดการสงสัยว่าได้ยินผิดหรือเปล่า แต่เขายังไม่ทันได้ตั้งคำถามผู่จิ่งก็ก้าวออกจากห้องสังเกตการณ์ด้วยฝีเท้าที่คล่องแคล่ว
เขาออกจากชั้นสอง และเดินไปยังห้องประชุม
เมื่อผู่จิ่งเกือบจะถึงสถานที่จัดงาน ช่างตัดหินก็ได้ตัดหยกดิบก้อนแรกเรียบร้อยแล้ว
เขาถือชิ้นส่วนที่ตัดออกมาจากหยกดิบแล้วกล่าวอย่างเรียบเฉย "หยกระดับบี"
"อะไรนะ? แค่ระดับบีเท่านั้นเองเหรอ? คุณไม่ได้มองผิดใช่ไหม?" หลิวเฉิงถามด้วยความประหลาดใจ
ช่างตัดหินจ้องเขา "ฉันตัดหินที่นี่มาหลายปีแล้วจะมองผิดได้ยังไง? นี่เป็หินระดับบี คุณภาพธรรมดา หลังขัดแล้วทำเป็พระโพธิสัตว์ก็พอใช้ได้"
หลังพูดจบ ช่างตัดหินก็ยัดก้อนหยกที่ตัดแล้วใส่มือหลิวเฉิง แล้วหยิบหยกดิบก้อนเล็กขึ้นมาตัดต่อ
ทุกคนได้ยินคำพูดของช่างตัดหินแล้ว
ผู้คนต่างพากันเริ่มวิพากษ์วิจารณ์
"ฉันคิดว่ามันจะเป็อะไรที่ยิ่งใหญ่เสียอีก ที่แท้แค่เกรดบีเป็แค่หยกคุณภาพต่ำสุดของที่นี่เลย"
"ฉันก็คิดแบบนั้น แค่เกรดบี แน่นอนว่าเป็แค่คนไร้ความสามารถ..."
หลิวเฉิงได้ยินคำพูดของพวกเขาแล้วก็ค่อย ๆ ก้มหน้าลง เขากัดฟันแล้วเอ่ยขึ้น "ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเด็กคนนี้จะทำได้ดีกว่าฉัน!"
ผู้เฒ่าอวี้ "ไม่แน่หรอก คุณจะเทียบกับลูกศิษย์ที่น่ารักของฉันได้อย่างไร?"
หลิวเฉิง "นาย!"
เขายังพูดไม่ทันจบประโยค ก็ได้ยินเสียงเครื่องตัดหินหยุดลง
ช่างตัดหินหยิบชิ้นส่วนเศษหยกขึ้นมาดู แล้วสายตาก็แวบผ่านความประหลาดใจ "หยกดิบขนาดเล็ก กลับเป็หยกใสเลยนะ เป็เื่ที่น่าประหลาดใจจริง ๆ"
"อะไรนะ!!"
"หยกใส!?"
"์! เด็กสาวคนนี้กลับเปิดได้หยกใส!?"
สีหน้าของหลิวเฉิงฉายแววประหลาดใจ จากนั้นก็รีบโต้กลับทันที "เป็ไปไม่ได้! คุณดูผิดแน่ ๆ!"
ช่างตัดหิน "ฉันจะมองผิดได้อย่างไรกัน! ถ้าไม่เชื่อลองดูสิ!" เขายกหยกดิบขึ้นทุกคนเห็นแล้วนั่นคือสีเขียวที่ใสมาก แม้ข้างในจะมีสิ่งเจือปนเล็กน้อยแต่ก็ยังเหนือกว่าหยกระดับบีของหลิวเฉิง
หลิวเฉิงมองเห็นแล้วมือสั่น จนหินหยกระดับบีของเขาตกลงพื้น
นี่...แท้จริงแล้วเป็หยกใส
ในตอนนี้ใบหน้าของผู้เฒ่าอวี้ยิ้มไม่หุบ เขาจับมือถังโย่วโย่วยืนอยู่กลางฝูงชนหันไปพูดกับทุกคนว่า "ฮ่า ๆ ๆ ทุกคนมาเป็พยานกันเถอะ ลูกศิษย์ของฉันได้หยกใส นี่คือการเริ่มต้นอาชีพของเธอหวังว่าต่อไปขอให้ทุกคนเห็นแก่หน้าฉันและช่วยเหลือเธอด้วย"
"ผู้เฒ่าอวี้อย่าพูดแบบนั้นเลย เธอเป็ลูกศิษย์ของคุณก็เหมือนเป็ศิษย์หลานของพวกเราไง เื่ง่าย ๆ นี่เอง"
"ลูกศิษย์ของผู้เฒ่าอวี้นี่เป็อัจฉริยะของวงการเลยล่ะ!!"
ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าถังโย่วโย่วที่อายุเพียงห้าขวบในปีนี้ จะสามารถเอาชนะหลิวเฉิงได้จริง ๆ และยังเลือกได้หยกใสซึ่งหาได้ยากอีกด้วย
นี่เป็การเปิดหูเปิดตาให้ทุกคนอย่างแท้จริง
พวกเขาต่างพากันแสดงความยินดีกับผู้เฒ่าอวี้ ส่วนถังโย่วโย่วยืนอยู่ตรงหน้าผู้เฒ่าอวี้ด้วยท่าทางน่ารักเรียบร้อย ใบหน้าอันน่าเอ็นดูยิ้มแย้ม ไม่รู้ว่าเป็เพราะตื่นเต้นหรือเปล่าแก้มอวบอ้วนจึงแดงระเรื่อราวกับลูกท้อสุกงอม ทำให้ผู้พบเห็นมองไม่วางตา
"หุบปากเดี๋ยวนี้!"
"ฉันไม่เชื่อหรอก! พวกคุณกำลังช่วยเหลือเด็กน้อยคนนี้และเล่นละครตบตาแน่ ๆ!"
มีเพียงหลิวเฉิงคนเดียวที่ระงับอารมณ์ไม่ได้ เขาไม่สามารถยอมรับความจริงนี้ได้เลยและไม่กล้าคิดด้วยซ้ำว่าตนเองต้องอับอายขายหน้าขนาดนี้
เขาไม่สนใจแม้แต่หยกดิบที่หล่นลงบนพื้น และโบกแขนเสื้อจะเดินจากไป
"รอก่อน! หลิวเฉิง! เมื่อคุณแพ้การแข่งขันนี้แล้ว ตามกฎคุณจะต้องทำตามข้อตกลง" ผู้เฒ่าอวี้หยุดฝีเท้าหลิวเฉิงไว้
เื่อะไร?
อะไรกัน?
เขาไม่สนใจเื่พวกนี้เลย หลิวเฉิงไม่สนใจเขาตัดสินใจจะเดินออกไปทันที "ตอนนี้ฉันจะเดินออกไป ดูสิว่าพวกคุณจะทำอะไรได้!"
ทุกคนพูดขึ้น "นี่มันคนไร้ยางอาย! ตอนนี้ยังไม่เคารพกฎเกณฑ์อีกด้วย!"
"หยุดเดี๋ยวนี้!" ในขณะนั้นเองเสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้นจากด้านหลังของทุกคน เสียงนี้ราวกับนิโคตินเพียงได้ยินครั้งเดียวก็ทำให้จมดิ่งไปกับมัน
ทุกคนหันไปมองตามเสียงต่างใอย่างมาก
"คุณ…คุณผู่!"
"เขามาได้อย่างไร!?"
ในขณะที่ทุกคนกำลังใ ถังโย่วโย่วที่ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนกลับอ้าปากน้อย ๆ ดวงตาดำมองไปยังผู่จิ่งที่อยู่ไม่ไกล ในดวงตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจและยินดี จากนั้นเธอก็ร้องเรียกด้วยเสียงหวานฉ่ำ "คุณลุงคะ!"
1K
