สตรีผู้นี้คือฮูหยินข้า

จื่อยวนรับคำก่อนจะรีบจูงมือว่านชิงเดินกลับเข้าห้องไปทันที เมื่อปิดประตูลงว่านชิงก็คิดจะเอ่ยขอโทษคนตัวโต

" คุณชายข้า อื้ออ "

 จื่อยวนดึงคนตัวเล็กเข้ามาจูบอย่างโหยหา ลิ้นสากแลกลิ้นกับลิ้นเล็กอย่างดูดดื่ม มือหนาปลดเปลื้องเสื้อผ้าของคนตัวเล็กออก พร้อมกับพรมจูบไปทั่วร่างบาง 

" พี่คิดถึงเจ้าเหลือเกินเมียรักของพี่ " 

เอ่ยจบก็เลื่อนขึ้นไปจูบแลกลิ้นกับคนตัวเล็กอีกครั้ง มือหนาขยำเนินเขาขาวอวบที่ล้นมือ พร้อมกับบีบบี้เม็ดทับทิม ก่อนที่จะดันล่างเล็กติดขอบโต๊ะ สองมือยกสะโพกเล็กขึ้นบนโต๊ะ ก่อนที่จะแทรกกายเข้ากลางหว่างขาเรียว 

จื่อยวนไม่รอช้าปลดเชือกกางเกงลงรูดรั้งมังกร สอดใส่ลงร่องถ้ำคนตัวเล็กทีนที 

" ส่วบ  " 

" อื้ออ ท่านพี่ ข้าเจ็บ " 

" อ๊าา พี่ขอโทษ ซี๊ดด พี่คิดถึงเจ้ามากไป " 

จื่อยวนจูบคนตัวเล็กอย่างอ่อนโยน ก่อนที่จะเริ่มขยับเอวสอบโดยปล่อยให้คนตัวเล็กนอนแผ่อยู่บนโต๊ะ เอวสอบขยับเขาออกเนิบนาบ สายตาก็จ้องมองร่างเปลื้อยเปล่าของอีกคนที่ส่งสายตาหยาดเยิ้มกลับมา 

จื่อยวนจ้องมองอยู่เช่นนั้นดั่งกลัวว่าคนตัวเล็กจะหายไปอีก 

" ท่านพี่อย่าจ้องข้าเช่นนั้นได้หรือไม่ " 

" พี่กลัวว่าเจ้าจะหายไปอีก " 

มือเล็กเอื้อมมาดึงคนตัวโตให้ก้มลงจูบตน ทั้งสองกอดจูบกันอยู่เช่นนั้น เอวสอบก็ยังคงขยับขึ้นลง ขาเรียวถูกยกขึ้นพาดบนไหล่กว้าง ก่อนที่จื่อยวนจะเร่งเอวสอบเร็วขึ้น จนทั้งคู่เกร็งกระตุก แต่นั้นก็ยังไม่เพียงพอสำหรับคนที่โหยหาร่างกายนี้ 

" พี่ขออีกนะคนดี อ๊าา " 

จื่อยวนอุ้มคนตัวเล็กไปวางที่เตียง ก่อนจะจับว่านชิงให้หันหลังอยู่ในท่าคลานเข่า 

" ส่วบ พั่บ พั่บ " 

มักกรถูกกดเข้าในร่องถ้ำก่อนที่คนตัวโตจะเริ่มขยับ มือหนาก็จับที่เอวของคนตัวเล็ก ขยับเอวสอบใส่ไม่หยุด 

" อ๊าา ท่านพี่ อื้ออ ข้าเสียว อื้ออ " 

" อ๊าา พี่ก็เสียว แน่นดีเหลือเกิน อ๊าา " 

" อื้ออ ท่านพี่ ลึกไปแล้ว อ๊าาา " 

" ตับ ตับ พั่บ พั่บ " 

" อ่ะ อ่ะ อื้ออ ท่านพี่ อ๊าา เสียวดีเหลือเกิน อื้ออ " 

เอวสอบกดเน้นย้ำใส่ร่องถ้ำ มือเรียวเอื้อมขยำเนินเขา ก่อนที่จะดึงคนตัวเล็กให้แหงนมาจูบแลกลิ้นกันอย่างเมามัน 

" อื้ออ ท่านพี่ ข้าเสียวเหลือเกิน อ๊าา " 

" อ๊าา เมียรัก ซี๊ดด เอามันเหลือเกิน ซี๊ดด " 

" ตับ ตับ พั่บ พั่บ " 

" อื้ออ ไม่ไหวแล้ว อ๊าาา  จะมาแล้ว อื้ออ " 

" ซี๊ดด พร้อมกันคนดี อ๊าา " 

" ตับ ตับ ปัก ปัก " 

เอวสอบกระแทกมังกรเข้าออกจนสองร่างที่เปลื้อยเปล่า คุกเข่าบนเตียงเกร็งกระตุกปลดปล่อยน้ำรักออกมาทั้งคู่ 

ว่านชิงทิ้งตัวลงบนที่นอน ก่อนที่จื่อยวนจะทิ้งตัวลงมาเช่นกัน คนตัวโตกอดคนตัวเล็กไว้ในอ้อมกอด 

" ท่านพี่โกรธข้าหรือไม่ที่ข้าไม่ได้ส่งข่าวถึงท่าน " 

" พี่จะโหรธเจ้าได้ยังไง เจ้ายังมีชีวิตอยู่ถือว่าสวรรค์เมตตาพี่แล้ว พี่ดีใจมากรู้หรือไม่ " 

 จื่อยวนเอ่ยขึ้นก่อนที่จะเริ่มขยับเอวสอบขึ้นอีกครั้ง 

" อื้ออ ท่านพี่ยังไม่พออีกหรือไง อ๊าาา " 

" ซี๊ดด กินเจ้ายังไงก็ไม่อิ่มหรอก อ๊าา " 

จื่อยวนที่นอนตะแคงอัดเอวสอบเข้าออกโดยที่จับขาของอีกคนยกขึ้น จากทางด้านหลัง 

" ตับ ตับ พั่บ พั่บ "

เสียงหยาบโล้นดังอยู่เนิ่นนานเพราะต่างก็โหยหาซึ่งกันและกัน 

เช้าของอีกวันมารดาของว่านชิงถูกส่งไปแคว้นซางกวูด้วยทหารคนสนิทของฟานอวี้ ที่อยู่ค่ายนอกเมืองเพื่อไม่ให้เป็นที่สังเกต 

แคว้นซางกวูหมิงเฟยมารอรับมารดาว่านชิง ที่เขตชายแดนตั้งแต่ได้รับข่าวจากฝูหรง  โดยมีทหารที่ติดตามมาด้วยพร้อมกับองค์ชายซีกวนที่ไม่ยอมห่างหมิงเฟยเลยสักวัน 

" นี่องค์ชายจะตามมาทำไมกันเพคะ หากพระองค์เป็นอะไรไปหม่อมฉันรับผิดชอบไม่ไหวหรอกนะเพคะ " 

" ก็ข้าเป็นห่วงเจ้านี่ เจ้าไม่ยอมเข้าไปอยู่กับข้าในวัง ข้าก็ต้องตามเจ้าเช่นนี้แหละ " 

จินหยางนึกขำนายของตนไม่ได้ แต่ก็ไม่กล้าที่จะแสดงอาการอะไรออกมา ก่อนนี้องค์ชายไม่เคยต้องตามสตรีนางใดเช่นนี้ แต่นี่กลับตามติดเป็นเงา 

" มากันแล้ว ท่านแม่เดินทางเป็นอย่างไรบ้าง " 

" คุณหนูหมิงเฟยใช่หรือไม่ อ๊า โตป่านนี้แล้วหรือนี่ " 

หมิงเฟยวิ่งเข้าไปกอดคนที่เคยให้คำปรึกษาตนในตอนที่สูญเสียบิดามารดา แต่ก็ได้พบกันไม่นานข่าวคราวของคนผู้นี้ก็หายไป 

" ท่านแม่คงจะลำบากมากใช่หรือไม่ " 

หลินเหอมารดาว่านชิงยิ้มให้กับคนที่นับถือตนเช่นมารดา 

" พวกเจ้าต่างหากที่ต้องมาลำบากเพราะแม่ " 

" ท่านแม่อย่าพูดเช่นนี้ ไปเถอะข้าจะพาไปพัก เออ ท่านแม่นี่องค์ชายซีกวน และพี่จินหยางท่านจำได้หรือไม่ " 

" โอ๊ะ องค์ชายซีกวนหรือ ขอภัยที่หม่อมฉันไม่ได้สังเกตเพคะ " 

" ท่านแม่อย่ากังวลเลย " 

นางหลินเหอรู้สึกแปลกใจจนหมิงเฟยเล่าเรื่องระหว่างตนและองค์ชายให้ฟัง 

" ดีจังเลยที่ได้เห็นพวกเจ้าต่างก็มีคนดีๆค่อยปกป้องเช่นนี้แม่ดีใจเหลือเกินเพียงเท่านี้ก็ตายตาหลับแล้ว "

" ท่านแม่อย่ากล่าวเช่นนั้นเลย ไปเถอะข้าจะพาไปกินของอร่อย " 

หมิงเฟยเดินเกาะแขนนางหลินเหอเดินเข้าโรงเตี๊ยมที่ถูกเหมาอีกครั้งโดยองค์ชายเช่นเดิม 

อีกสองวันหลังจากนั้น ฝั่งเมืองหลวงแคว้นชินลาเมื่อรู้ข่าวว่านางหลินเหอถูกส่งตัวถึงมือหมิงเฟยเรียบร้อยแล้ว ก็เริ่มทำตามแผนล่อให้มหาเสนาติดกับ 

" หวังว่าแผนนี้จะได้ผล เพราะไม่เช่นนั้นก็อาจจะต้องรอโอกาสที่มหาเสนาจะลงมืออีกคงต้องรอไปอีก " 

ฟานอวี้เอ่ยขึ้น 

" นั้นสิ พวกเจ้าก็ต้องระวังตัวให้มาก " 

แม่ทัพหยางเอ่ยขึ้นก่อนที่จะออกเดินทางไปต่างเมืองพร้อมฮูหยินและราชครู เพราะหากการก่อกบฏของมหาเสนาครั้งนี้สำเร็จ ก็ไม่อยากอยู่เป็นตัวถ่วงให้กับหนุ่มสาว 

เช้าวันที่ฮ่องเต้จะออกล่าสัตว์ โดยมีเหล่ารัชทายาทและทหารองครักษ์ติดตามไปจำนวนหนึ่ง พร้อมเหล่าขุนนางซ้ายและขวา ร่วมถึงมหาเสนาด้วย 

" ฝ่าบาทวันนี้จะล่าตัวอะไรดีพะยะค่ะ " 

มหาเสนาเอ่ยกับฮ่องเต้ 

" เจ้าคิดว่าควรเป็นตัวอะไรดีล่ะ " 

" หม่อมฉันคิดว่าเป็นกวางสักตัวดีไหมพะยะค่ะ " 

" อืมเจ้าคิดเช่นนั้นหรือ แต่ข้าอยากล่าหมาจิ้งจอกมากกว่า เห็นเขาว่าพวกมันเป็นสัตว์ที่เลี้ยงไม่เชื่อง มักจะกัดคนที่ให้อาหารมันอยู่เสมอ " 

มหาเสนายิ้มออกมากับคำพูดของฮ่องเต้ ฮ่องเต้เองก็หัวเราะออกมาเช่นกัน ก่อนที่ต่างฝ่ายจะแยกย้ายกันขึ้นม้า 

" หึ อีกสักพักฝ่าบาทก็คงจะกลายเป็นจิ้งจอกตัวนั้นแล้วพะยะค่ะ " 

ฟานอวี้ตามฮ่องเต้ไม่ห่าง นั้นยิ่งทำให้มหาเสนายกยิ้มที่มุมปากอย่างได้ใจ เพราะแม่ทัพใหญ่ก็อยู่ที่นี่การกำจัดฮ่องเต้จึงเป็นเรื่องง่ายขึ้นอีก 

" อยู่ที่นี่กันหมดข้าจะได้กำจัดที่เดียว ในวังจัดการให้เรียบร้อย " 

มหาเสนาเอ่ยกับคนสนิทของตน เมื่อสั่งการสมุนของตนเรียบร้อยแล้ว คนสนิทมหาเสนาก็ส่งสัญญาณให้กับมือสังหารที่แต่งกายด้วยชุดทหารลงมือ สังหารบ่าวรับใช้และทหารที่เฝ้ายาม ก่อนที่จะให้คนของตนปลอมตัวประจำตำแหน่งเช่นเดิม 

ฟานอวี้พาฮ่องเต้ล่าสัตว์ไปจนถึงเชิงเขาที่มีแม่น้ำไหลผ่าน ก็หยุดพัก ไม่ไกลกันก็มีชาวบ้านจอดเรือหาปลาอยู่  

" ฝ่าบาทเป็นอะไรไปพะยะค่ะ พาฝ่าบาทกลับที่พักก่อน " 

ฟานอวี้ประคองฮ่องเต้ที่มีอาการคันจนผืนขึ้นเต็มหน้าเต็มตัว 

" เกิดอะไรขึ้นกันท่านแม่ทัพ " 

เหล่าขุนนางที่เห็นฮ่องเต้มีอาการเช่นนี้ต่างก็ตกใจกันเป็นอย่างมาก มหาเสนารีบเข้าไปดูทันที 

" ฝ่าบาทเป็นอะไรไปพะยะค่ะ เหตุใดฝ่าบาทถึงเป็นเช่นนี้ " 

มหาเสนาทำทีเป็นห่

วงฮ่องเต้ทั้งที่ในใจก็อดนึกสมน้ำหน้าไม่ได้ ในขณะที่ทุกคนกำลังเป็นห่วงและกังวลกับอาการของฮ่องเต้อยู่นั้น ด้านหลังเหล่าองครักษ์ก็ถูกสังหารไปที่ละคน