‘รุ้งหลากสีรีสอร์ต’สิ่งปลูกสร้างแนวธรรมชาติที่ทอดตัวกลมกลืนอยู่ท่ามกลางหุบเขากว้างใหญ่ในจังหวัดนครนายกซึ่งประกอบด้วยตัวอาคารห้องพักสูงสามชั้นจำนวน 15 หลัง เรียงตัวทอดเรื่อยต่อเนื่องกันไปตามไหล่เขา
่พื้นที่ว่างระหว่างตัวอาคารตกแต่งเป็สวนดอกไม้สะพรั่งต่างแข่งกันเบ่งบานอวดช่อสีสดสวย ไม่พ้นเป็อีกจุดที่สามารถตรึงสายตาของผู้คนที่หลงใหลในธรรมชาติได้ชะงัด
หากแต่ชายหนุ่มร่างสูง ผิวขาวสะอาดั์ตาเข้ม กลับเร่งฝีเท้าไปตามทางเดินที่ปูด้วยหินก้อนใหญ่สีส้มแดง มุ่งหน้าสู่ตัวอาคารหลังกึ่งกลางที่มีชื่อน่าฟังว่า‘เรือนฟ้าแจ่ม’ เป็อาคารที่มีขนาดใหญ่ที่สุด ด่านหน้าด้านล่างเป็ล็อบบี้และมีห้องจัดเลี้ยงรวมไปถึงห้องอาหารไว้บริการลูกค้าแบบที่เรียกว่าไม่น้อยหน้าโรงแรมหรูในกรุงเทพฯเลยทีเดียว โดยไม่เหลียวแลความงามใดสองข้างทางเลยสักนิด!
หญิงสาวร่างเล็กใบหน้าเรียวได้รูปดวงตากลมโตใสแป๋วราวตุ๊กตาบาร์บี้ที่แอบซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้รีบโดดผางขวางหน้าคนตัวโตอย่าง้า‘รู้’ ในบางเื่
“ไม่มีใครถูกใจพี่ชายสักคนเลยหรอคะพี่ปิติ” เ้าของชื่อใผวาสุดตัว แทบสะดุดรองเท้าตัวเองหัวทิ่ม
“คุณรุ้ง! ผมใหมด เล่นอะไรครับเนี่ย” วาดรุ้งเท้าเอวฉับ ตั้งท่ารอฟังคำตอบ ไม่สนใจว่าคนตรงหน้าจะเป็ตายร้ายดีอย่างไร
เพราะประเด็นเดียวที่อยากรู้ที่สุดก็คือ...
“ผู้ช่วยของรุ้งเนี่ยมันหายากนักหรือไง”
“โธ่! คุณรุ้ง รู้อยู่ว่าคุณสันต์เป็คนยังไง เฉพาะแค่ตำแหน่งทั่วไป ใครผ่านด่านเ้านายผมได้ก็นับว่าสุดยอดแล้วนี่เป็ตำแหน่งพิเศษกว่านั้นนะครับ..ผมว่าใส่สแควรูทสามชั้นล่ะงานนี้”คนฟังถอนหายใจยาวั้แ่ยังฟังความไม่ทันจบ
รู้ดีว่าความยุ่งยากเกิดจาก ‘ตัวเธอเอง’ นั่นแหละ
ก็พี่ชายของเธอ ‘วสันต์ สรวรรต’ ออกจะทั้งรักทั้งหวงและห่วงเธออย่างกับไข่ในหินเนื่องมาจากมารดาเสียชีวิตไปั้แ่เธอยังจำความไม่ได้ส่วนบิดาก็เจ็บออดแอดเรื่อยมา ยังดีที่สองพี่น้องมีคุณอาเอก น้องชายแท้ๆ ของบิดาที่ปัจจุบันความแท้ของเพศเหลือแทบไม่ถึงครึ่งเป็หัวเรี่ยวหัวแรงหลักในการดูแลปรนนิบัติพี่ชายและหลานๆ
งานดูแลกิจการรีสอร์ตคนในครอบครัว พนักงานและลูกจ้างจึงตกอยู่กับวสันต์ั้แ่เพิ่งเริ่มย่างเข้าวัยหนุ่มนั่นก็ยิ่งทำให้พี่ชายของเธอเป็คนจริงจัง รอบคอบ และเด็ดขาดไปเสียทุกเื่โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับ ‘คน’ ที่ต้องผ่านเข้ามาในชีวิตของเธอ
ผู้หญิงน่ะไม่เท่าไหร่ แต่ผู้ชายนี่สิ! เป็ต้องสกรีนยั้นต้นตระกูลกันเลยทีเดียว ไม่ว่าหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่หน้าไหนล้วนยากย่างกรายเข้าถึงหากพี่ชายไม่อนุญาต
ฉะนั้น..ไม่พ้นพิถีพิถันยิ่งกว่าเวทีประกวดนางงาม
วาดรุ้งเหลือบตามองแฟ้มเอกสารในมือปิติแวบหนึ่งก่อนเอ่ยขึ้นอย่างมีความหวัง
“โชคดีนะคะที่มีคนสมัครมากพอให้พี่ชายเลือก”ชายหนุ่มส่ายหน้าคล้ายไม่เห็นด้วย
“แต่นี่ชุดสุดท้ายแล้วนะ”
“โห! นี่ถ้าพี่สันต์ไม่เลือกใครมาสักคน เห็นทีรุ้งจะไม่ยอมแล้ว รอมาตั้งเกือบ 3 เดือน..ไม่เห็นได้เื่ แถมยังไม่ให้รุ้งเข้าไปยุ่งเกี่ยวกระบวนการสรรหาอีกทั้งที่เขาต้องมาทำงานกับรุ้งโดยตรงแท้ๆ” แม่คนประดุจไข่ในหินเริ่มฟักตัวออกมาแผ่แม่เบี้ยบ้างแล้ว
คนกลางอย่างปิติจึงต้องถ่วงสมดุลไว้อย่างรู้งานเพราะรู้ดี ‘พี่น้อง’ หาได้นิสัยต่างกันไม่
“อย่าเพิ่งวู่วามสิครับ อีกเดี๋ยวคุณรุ้งก็จะรู้ผลแล้วยังไงซะคุณสันต์คงไม่ปล่อยให้ยืดเยื้อกว่านี้หรอกครับ อีกอย่างนี่ก็ใกล้จะปิดงบเต็มทีเดี๋ยวคุณรุ้งจะเหนื่อย” เขาชี้นิ้วยังแฟ้มในมืออันเป็ความหวังสุดท้าย ก่อนตัดบทขอแยกตัว
“ไว้เราค่อยคุยกัน คุณสันต์รออยู่ครับ”
หญิงสาวทิ้งสองแขนลงข้างตัวอย่างอ่อนใจยอมหลีกทางให้คนที่เธอนับถือดุจพี่ชายอีกคนเดินจากไปอย่างไม่คิดรั้ง
“ขอให้จริงเถอะไม่งั้นพี่ปิตินั่นแหละต้องมาช่วยรุ้งทำงาน ควบไปเลยสองตำแหน่ง”
4K
