ราชันย์ทวีคูณหมื่นเท่า

บทที่ 102: ถักทอตาข่าย

หลินฟานไม่ได้เคลื่อนไหวอย่างบุ่มบ่าม เขารู้ดีว่าราชธานีสวรรค์นั้นเปรียบเสมือนรังมังกรถ้ำพยัคฆ์ที่เต็มไปด้วยยอดฝีมือและสายลับซ่อนตัวอยู่ทุกหนแห่ง การเคลื่อนไหวที่ผิดพลาดเพียงครั้งเดียวอาจทำให้แผนการทั้งหมดพังทลายลงได้

ในช่วงหลายวันที่ตามมา เขาได้ใช้ชีวิตในฐานะ "นักบำเพ็ญเพียรพเนจร" ธรรมดาๆ คนหนึ่งอย่างสมบูรณ์แบบ เขาเดินทางไปทั่วทั้งเมือง... ไม่ใช่เพื่อชมความงดงาม... แต่เพื่อ "ฟัง"

เขาใช้ "เคล็ดวิชาจิตทลายสวรรค์" ที่ถูกยกระดับขึ้นอย่างแนบเนียน ดักฟังการสนทนาของเหล่าผู้ฝึกตนและขุนนางในโรงน้ำชาและหอประมูลที่หรูหราที่สุด เขาสามารถแยกแยะข้อมูลที่เป็นประโยชน์ออกมาจากบทสนทนานับพันได้อย่างง่ายดาย

จากนั้น เขาก็ใช้ทรัพย์สมบัติจำนวนมหาศาลที่ยึดมาได้จากบัลลังก์เงา... เพื่อซื้อข้อมูลจากองค์กรใต้ดินที่ลึกลับที่สุดในราชธานี... "หอพันหน้า"

ข้อมูลต่างๆ เริ่มหลั่งไหลเข้ามาหาเขา... ทำให้เขาสามารถต่อจิ๊กซอว์ภาพใหญ่ของการเมืองในราชสำนักได้สำเร็จ

"องค์ชายรอง... จ้าวหลิงเฟย"

หลินฟานพึมพำชื่อนี้ออกมาเบาๆ ในห้องพักของเขา

เขาได้ยืนยันแล้วว่า ขั้วอำนาจในราชสำนักนั้นแบ่งออกเป็นสองฝ่ายอย่างชัดเจน... ฝ่ายขององค์รัชทายาทจ้าวหลิงเทียน ผู้มีความสามารถและได้รับการสนับสนุนจากกองทัพฝ่ายเหนือ... และฝ่ายขององค์ชายรองจ้าวหลิงเฟย ผู้มีนิสัยโหดเหี้ยมและได้รับการสนับสนุนจากตระกูลขุนนางเก่าแก่หลายตระกูล

และ "บัลลังก์เงา"... ก็คือเขี้ยวเล็บที่ซ่อนอยู่ขององค์ชายรองนั่นเอง!

และในที่สุด... เขาก็ได้ข้อมูลที่สำคัญที่สุดมา!

แผนการลอบสังหารจะไม่ได้เกิดขึ้นในงานเลี้ยงฉลองวันประสูติ ซึ่งมีการป้องกันที่หนาแน่นที่สุด... แต่จะเกิดขึ้นในวันรุ่งขึ้น... ในระหว่าง "การประพาสป่าหลวง"! ซึ่งเป็นกิจกรรมตามประเพณีที่เหล่าเชื้อพระวงศ์และอัจฉริยะจากนิกายต่างๆ จะเข้าไปล่าสัตว์อสูรในป่าของราชวงศ์ แม้จะมีการคุ้มกัน แต่ก็จะกระจายตัวและหละหลวมกว่าในวังหลวงมาก! มันคือโอกาสที่สมบูรณ์แบบที่สุดสำหรับการลอบสังหาร!

"ในที่สุด... ก็รู้เวลาและสถานที่ที่แน่นอนแล้ว"
บัดนี้... ถึงเวลาส่งสารเตือนแล้ว

หลินฟานรู้ดีว่าการเข้าไปพบองค์รัชทายาทโดยตรงนั้นเสี่ยงเกินไป เขาจึงเลือกใช้วิธีที่แนบเนียนกว่า

เป้าหมายของเขาคือ "ราชครูจาง" บัณฑิตชราผู้เป็นอาจารย์และคนสนิทที่องค์รัชทายาทให้ความไว้วางใจมากที่สุด

ในคืนที่มืดมิด...

ร่างของหลินฟานกลายเป็นเงาสายฟ้า... เขาใช้ "ก้าวย่างอสนีบาตมายา" ลอบเข้าไปในจวนของราชครูจางที่แม้จะมีการป้องกันหนาแน่น แต่ก็ไม่สามารถตรวจจับเขาได้เลยแม้แต่น้อย
เขาไม่ได้ปรากฏตัว...

เขาเพียงแค่วาง "จดหมาย" ฉบับหนึ่งไว้บนโต๊ะทำงานของราชครูจาง... และข้างๆ จดหมายนั้น... เขาวางของอีกชิ้นหนึ่งไว้...

มันคือ "เศษเสี้ยว" ที่ถูกตัดอย่างเรียบกริบของป้ายหยกสีดำ... ป้ายของ "องครักษ์เงา" ที่เขาได้มาจากแดนเหนือ!

ในจดหมายนั้นมีข้อความสั้นๆ เขียนไว้ว่า:

"พยัคฆ์... จะไม่ล่ากวางในป่าหลวง... แต่นายพราน... จะลอบสังหารมังกร"

เมื่อวางของเสร็จสิ้น... ร่างของเขาก็หายไปจากห้องราวกับไม่เคยมีอยู่...

...

ครู่ต่อมา... ราชครูจางที่เพิ่งจะกลับมาจากการประชุมในวังหลวงก็เดินเข้ามาในห้องทำงานของเขา

และสายตาของเขาก็พลันจับจ้องไปที่ของสองชิ้นบนโต๊ะที่ไม่ได้มีอยู่ก่อนหน้านี้!

เขาขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจ... ก่อนจะค่อยๆ หยิบจดหมายขึ้นมาอ่าน...

วินาทีที่เขาอ่านจบ... ใบหน้าของราชครูชราก็พลันซีดเผือดราวกับคนตาย!

"การประพาสป่าหลวง!"

จากนั้นเขาก็หันไปมองเศษป้ายหยกสีดำ... เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งความตายอันเป็นเอกลักษณ์ที่หลงเหลืออยู่... เขาเคยเห็นสัญลักษณ์นี้มาก่อนในรายงานลับสุดยอด!

"บัลลังก์เงา!"

ราชครูจางตัวสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก! นี่ไม่ใช่การข่มขู่ธรรมดา! แต่คือคำเตือนจากผู้ที่เคยปะทะกับบัลลังก์เงามาโดยตรงและยังมีชีวิตรอด!

เขาไม่รอช้าแม้แต่วินาทีเดียว! เขารีบเผาจดหมายและเก็บเศษป้ายหยก... แล้วมุ่งหน้าไปยังตำหนักขององค์รัชทายาทด้วยความร้อนใจที่สุดในชีวิต!

หลินฟานที่แอบซ่อนตัวอยู่ไกลออกไป... มองดูภาพนั้นแล้วยิ้มออกมาบางๆ...

ตาข่ายของเขา... ได้ถูกเหวี่ยงออกไปแล้ว