ตอนที่ 5: ประมวลกฎหมาย์ 3,000 หน้า กับระบบ Cloud Storage ในสมองนิติกร
หลังจากวีรกรรมรีดไถ... เอ้ย! เรียกร้องค่าเสียหายจากเทพชั้น 4 ได้สำเร็จ ข่าวลือเื่ 'เทพชั้น 9 จอมกัดไม่ปล่อย' ก็เริ่มกระพือไปทั่ววังเมฆาชั้นล่าง ส่งผลให้ตลอดสามวันถัดมา ไม่มีเทพกร่างๆ องค์ไหนกล้ามาเดินเตะฝุ่นแถวหน้าแผนกรับเื่ร้องเรียนอีกเลย
รพีใช้่เวลาที่แสนสงบนี้ในการ 'รื้อ' โครงสร้างการทำงานใหม่ทั้งหมด ปัญหาใหญ่ที่สุดของการเป็นักกฎหมายบน์ ไม่ใช่การสู้กับเทพเก่งกาจ แต่คือการสู้กับ "ความไม่รู้"
"เมื่อวานฉันมั่วมาตรา 7 รอดมาได้แบบหวุดหวิด เพราะตานั่นใจนลืมเช็กประมวลกฎหมาย" รพีนั่งพึมพำกับตัวเองอยู่กลางห้องที่เต็มไปด้วยฝุ่น "แต่ถ้าเจอพวกหัวหมอ ฉันตายแน่ ต้องหาตัวบทกฎหมายตัวเต็มมาอ่านให้ได้"
นิติกรหนุ่มรื้อค้นตู้ไม้สักที่ลึกที่สุดในห้อง จนในที่สุดก็พบกับหีบศิลาขนาดใหญ่ที่ถูกปิดผนึกด้วยยันต์กันฝุ่น ทันทีที่เขากระชากยันต์ออกและเปิดฝาหีบ ม้วนคัมภีร์ไม้ไผ่และแผ่นหยกจำนวนมหาศาลก็ทะลักออกมาไหลกองเต็มพื้น
รพีหยิบแผ่นหยกที่ดูเก่าแก่ที่สุดขึ้นมาปัดฝุ่น บนนั้นสลักตัวอักษรสีทองจางๆ ว่า 'ประมวลกฎ์ฉบับสมบูรณ์ (แก้ไขเพิ่มเติมเมื่อ 5,000 ปีก่อน)'
"ห้าพันปีก่อน... ์นี่ไม่มีฝ่ายนิติบัญญัติคอยอัปเดตกฎหมายเลยหรือไง" รพีส่ายหัว ก่อนจะเริ่มกางคัมภีร์ออกดู
เพียงแค่เห็นความยาวของตัวบทกฎหมาย เขาก็แทบจะลมจับ กฎ์ทั้งหมดมีความหนาเทียบเท่ากระดาษ A4 ประมาณ 3,000 หน้า! แถมยังเขียนด้วยภาษาโบราณที่ตีความยากสุดๆ ยิ่งไปกว่านั้น เนื้อหาหลายมาตรายังล้าสมัยจนน่าปวดหัว
"มาตรา 452: ห้ามมิให้ผู้ใดขี่กิเลนเพลิงแซงซ้ายในเขตเมฆขุ่นชั้น 8 ฝ่าฝืนปรับ 5 เปลือกหอย์..." รพีอ่านออกเสียงแล้วคิ้วกระตุก "เดี๋ยวนี้เขาใช้เงินตำลึง์กันหมดแล้ว แถมกิเลนเพลิงก็สูญพันธุ์ไปั้แ่ยุคัครองบรรพต ใครมันจะไปขี่แซงซ้ายได้วะ!"
หรืออย่าง "มาตรา 1,023: หากเทพบุตรกระทำการเกี้ยวพาราสีเทพธิดาโดยไม่ได้รับอนุญาต ให้ลงโทษด้วยการไปวิดน้ำในสระอโนดาตเป็เวลา 3 วัน" "กฎหมายอาญาบ้าบออะไรเนี่ย บทลงโทษเบาหวิวแถมยังไม่มีมาตรฐานเลย!"
ในฐานะคนที่คุ้นเคยกับประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ที่จัดหมวดหมู่เป๊ะๆ รพีรู้สึกหงุดหงิดจนแทบอยากจะเอาหัวโขกเสาหิน ที่นี่ไม่มีคอมพิวเตอร์ ไม่มีโปรแกรม Excel ไม่มีปุ่ม Ctrl+F ให้ค้นหาคำคีย์เวิร์ด ถ้าเขาอยากจะใช้อาวุธทางกฎหมายงัดกับพวกผู้มีอำนาจ เขาต้องทำอย่างเดียวเท่านั้น...
นั่นคือการ "จำ" มันให้หมด!
รพีหลับตาลง สูดลมหายใจลึก ิญญาของอดีตนักศึกษาเนติบัณฑิตที่เคยท่องจำตัวบทกฎหมายนับพันมาตราก่อนเข้าห้องสอบ ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง
"ไม่มีระบบ Database ใช่ไหม... งั้นฉันจะสร้าง Cloud Storage ในสมองฉันเองนี่แหละ!"
ชายหนุ่มเริ่มลงมืออ่านคัมภีร์หยกทีละแผ่น ทีละม้วน เขาไม่ได้จำแบบนกแก้วนกขุนทอง แต่ใช้เทคนิคการจัดโครงสร้างความคิด (Mind Mapping) ในหัว แบ่งกฎหมาย์ 3,000 หน้าออกเป็หมวดหมู่ตามสไตล์โลกมนุษย์
หมวดที่ 1: ละเมิดและชดใช้ความเสียหาย หมวดที่ 2: ทรัพย์สิน์และสิทธิ หมวดที่ 3: กฎหมายปกครองและอำนาจหน้าที่ของข้าราชการเทพ หมวดที่ 4: ช่องโหว่และข้อขัดแย้งของกฎหมายโบราณ (หมวดนี้สำคัญสุด!)
เวลาผ่านไปสามวันสามคืนเต็มๆ ที่รพีขลุกตัวอยู่แต่ในห้อง โดยมี 'คัมภีร์สัจจะ' วางอยู่ข้างกาย คัมภีร์เก่าแก่นั้นคอยเปล่งแสงสีทองอ่อนๆ ออกมาเป็ระยะ ราวกับกำลังเชื่อมต่อพลังงานบางอย่างเข้ากับสมองของเขา ช่วยให้การท่องจำและตีความแม่นยำขึ้นอย่างน่าประหลาด
ในที่สุด เช้าวันที่สี่ รพีก็วางม้วนหยกชิ้นสุดท้ายลงบนโต๊ะ เขายกมือขึ้นนวดขมับ ั์ตาสีดำสนิททอประกายคมปลาบ
"เสร็จสักที..." รพียิ้มมุมปาก "กฎหมาย์หยาบๆ พวกนี้ มีช่องโหว่ให้แหกเต็มไปหมด ต่อให้เป็มหาเทพชั้น 1 ถ้าเจอเหลี่ยมกฎหมายของมนุษย์เข้าไป รับรองว่าหน้าหงายแน่นอน"
ขณะที่นิติกรหนุ่มกำลังบิดี้เีเพื่อคลายความเมื่อยล้าอยู่นั้นเอง เขาไม่ได้สังเกตเลยว่า ที่มุมอับแสงด้านนอกหน้าต่างของแผนก มีร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทผู้หนึ่ง ยืนกอดอกมองเข้ามาเงียบๆ
ั์ตาเยือกเย็นของบุคคลลึกลับผู้นั้นจดจ้องมาที่รพีด้วยความสนใจใคร่รู้ ก่อนที่ร่างนั้นจะค่อยๆ เลือนหายไปกับสายลมอย่างไร้รอยทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมเย็นะเืของน้ำแข็ง
ดูเหมือนว่า การขยับตัวของเทพชั้น 9 ตัวเล็กๆ คนนี้ จะไปเตะตารุ่นใหญ่เข้าให้แล้ว!