ย้อนเวลามาป่วนต้าถัง

เป็นไหลกว๋อกงตู้หรูฮุ่ยที่ไม่เชื่อเรื่องไร้เหตุผล คิดว่าตนผลิตไฟฟ้าไม่ได้ ก่อนจะยื่นมือออกมาสัมผัสมัน

โชคดีที่ไฟฟ้าฝีมือคนไม่รุนแรงนัก ไม่อย่างนั้นตู้หรูฮุ่ยคงถูกไฟดูดตายไปแล้ว!

เมื่อหลี่ยวนเห็นหลี่เฉิงเฟิงสงบลงแล้ว เขาจึงลูบเคราแล้วพยักหน้าเบา ๆ ขณะเอ่ยด้วยเสียงหัวเราะ “ฮ่าฮ่า หลานชาย ถ้าเช่นนั้นปู่ขอตัวกลับก่อน เจ้าพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้ปู่จะกลับมาเล่นหมากรุกกับเจ้าอีก!”

“ได้เลยเสด็จปู่ ค่อย ๆ เดิน!”

“อื้ม…ไม่ต้องมาส่ง!”

หลังจากพูดจบ หลี่ยวนก็วางมือไพล่หลัง เดินวางมาดออกจากจวนเจิ้นอ๋อง

ในเวลานี้ ขุนนางฝ่ายพลเรือนและฝ่ายทหารในจวนเจิ้นอ๋องออกไปกันหมดแล้ว

เหลือเพียงหลี่เฉิงเฟิง หวูกงกง เสี่ยวหลาน อาไฉกับองครักษ์ลาดตระเวนกลุ่มหนึ่งที่อยู่ด้านใน

……

ตกกลางคืน หลี่เฉิงเฟิงนั่งรับประทานอาหารเย็น เพลิดเพลินใต้ร่มเงาอยู่ในลานบ้านของจวนเจิ้นอ๋อง

แล้วจู่ ๆ หวูกงกงก็เดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ

หลี่เฉิงเฟิงเอ่ยว่า “เจ้าหายไปไหนมา? ทำไมใช้เวลานานนักกว่าจะกลับมา? มาหมุนพัดลมให้ข้าเร็ว ข้าร้อนมาก!”

“ทราบแล้วองค์ชายแปด บ่าวมาแล้ว!”

หวูกงกงหอบหายใจ หยิบกล่องปั่นไฟขึ้นมาหมุน

ปัจจุบันหวูกว๋อกงใช้เครื่องปั่นไฟได้คล่องขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว

ที่จริงแล้ววันนี้มีการเรียกตัวเหล่าขุนนางฝ่ายพลเรือนและฝ่ายทหาร รวมถึงหวูกงกงด้วย นั่นเพราะหวูกงกงอยู่ใต้คำสั่งของหลี่เฉิงเฟิง เขาจึงถูกเรียกตัวไปด้วย ดังนั้นความรับผิดชอบหลักจึงอยู่ที่หลี่เฉิงเฟิง

ได้ยินเพียงหวูกงกงเอ่ยอย่างกระตือรือร้นว่า “องค์ชายแปด ท่านรู้หรือไม่ เมื่อครู่บ่าวพบฝ่าบาทอยู่ในห้องเครื่อง ท่านเดาสิว่าฝ่าบาทตรัสกับบ่าวว่าอะไร?”

“ตรัสว่าอะไร? อย่าบอกนะว่าเป็นเรื่องเหลวไหล เห็นแล้วรำคาญ!”

หลี่เฉิงเฟิงเอ่ยอย่างหงุดหงิด

หวูกงกงยิ้มอย่างขมขื่น ก่อนจะกล่าวว่า “องค์ชายแปด ดูปลาตัวใหญ่บนโต๊ะสิพ่ะย่ะค่ะ เป็นฝ่าบาทที่สั่งให้เหล่าพ่อครัวในห้องเครื่องปรุงให้ท่าน! ตั้งใจให้บ่าวนำมาส่งที่นี่!”

“โอ้? เขาทำเรื่องดีเช่นนั้นด้วยหรือนี่?”

“ใช่พ่ะย่ะค่ะ! บางทีฝ่าบาทอาจถือตัว จึงไม่ได้นำมาให้ท่านที่จวนเจิ้นอ๋องด้วยพระองค์เอง!”

“โอ้ คิดไม่ถึงว่าหลี่ซื่อหมินจะเปิดใจ ตระหนัก​ได้​ว่าตัวเองทำผิด”

จักรพรรดิยังคงมีความอ่อนโยน

หลี่เฉิงเฟิงเผยรอยยิ้มมีความสุขบนใบหน้าอย่างอดไม่ได้

กล่าวตามตรงเขาไม่มีความรู้สึกต่อหลี่ซื่อหมิน เพราะหลี่ซื่อหมินไม่ใช่พ่อแท้ ๆ ของหลี่เฉิงเฟิง

ทว่าหลี่เฉิงเฟิงยังคงรู้สึกประทับใจในสิ่งที่หลี่ซื่อหมินทำเพื่อเขาอยู่เบื้องหลัง

“ฝ่าบาทตรัสอะไรอีกหรือไม่หวูกงกง”

“เอ่อ ฝ่าบาทยังตรัสด้วยว่า ให้บ่าวดูแลท่านอย่างดี หนึ่งเดือนที่ท่านอยู่ที่นี่ อย่าทำอะไรเกินเลย! ให้บ่าวรับใช้ท่านให้ดี!”

“แค่นี้เหรอ?”

“พ่ะย่ะค่ะ มีแค่นี้!”

“ชิ ข้าคิดว่าเขาจะมาขอโทษข้า แล้วบอกให้ข้าออกไปเที่ยวเล่นได้เสียอีก! สุดท้ายก็หนีไม่พ้นบทลงโทษ!”

“องค์ชายแปดเรื่องนี้หาใช่เรื่องใหญ่ ท่านต้องอยู่ในจวนเจิ้นอ๋องแค่เดือนเดียวเองมิใช่หรือ? ในจวนกว้างขวาง องค์ชายแปดอยากเล่นที่ไหนก็เล่นได้ทั้งนั้น!”

“แต่ข้าอยากออกไปเที่ยวข้างนอกนี่จะทำไม?”

“เอ่อ…”

หลี่เฉิงเฟิงมองไปที่หวูกงกงด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

ส่วนหวูกงกงก็ตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อ

……

เช้าวันรุ่งขึ้น หลี่เฉิงเฟิงตื่นขึ้นจากที่นอน

ช่วงต้นฤดูร้อน อากาศยังค่อนข้างเย็น

ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีขาวทางทิศตะวันออก ตะวันยังไม่โพล่พ้นขอบฟ้า

เนื่องจากสมัยก่อนไม่มีอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ให้เล่น ดังนั้นตอนนี้หลี่เฉิงเฟิงจึงนอนแต่หัวค่ำ ตื่นแต่เช้าตรู่!

หลี่เฉิงเฟิงหาวหวอด หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เขาก็กลับมาที่ห้องโถง

“เฮอะ…หลี่ซื่อหมินไม่ยอมให้ข้าออกไปเที่ยว แต่ถ้าข้าจะออกไปเที่ยวเล่น เขาจะทำอะไรข้าได้?”

“โธ่ ไม่ได้สิ! อย่างน้อยหลี่ซื่อหมินก็เป็นฮ่องเต้แห่งราชวงศ์ถัง ข้ายังต้องไว้หน้าเขา!”

“อ๊ะ…จริงด้วย เขาบอกไม่ให้ข้าเดินออกจากจวนเจิ้นอ๋อง แต่เขาไม่ได้ห้ามข้าบินออกจากจวนเจิ้นอ๋องเสียหน่อย”

“ฮ่า ๆ ๆ ข้านี่มันอัจฉริยะจริง ๆ !”

หลี่เฉิงเฟิงหัวเราะอย่าง​มีความสุข​อีกหน

ในใจผุดความคิดอันยอดเยี่ยม

ไม่รู้ทำไมเขาจึงรู้สึกชอบต่อต้านหลี่ซื่อหมินแปลก ๆ

ท่านไม่ให้ข้าทำสิ่งใด ข้าก็จะทำสิ่งนั้น ข้าอยากจะเห็นนักว่าท่านจะทำอะไรข้าได้บ้าง?

จากนั้นหลี่เฉิงเฟิงจึงเปิดใช้ระบบ!

【ระบบเด็กซนขั้นเทพแห่งราชวงศ์ถัง :

ผู้ถือครอง : หลี่เฉิงเฟิง!

ค่าความซุกซน : 15,880!

ค่าความน่ารัก : 9 แต้ม ค่าความสง่างาม : 9 แต้ม ค่าความฉลาด : 10 แต้ม!

อาวุธ : ไม่มี!

วรยุทธ์ : ไม่มี!

ศิลปะ : เชี่ยวชาญสี่ตำราห้าคัมภีร์ , เชี่ยวชาญบทกวี , การเขียนอักษรของเหยียนเจินชิง!

ทักษะ : พลังผู้พิชิต!

คลังสิ่งของ : หนังสือชีวประวัติบุคคลในราชวงศ์ถังฉบับสมบูรณ์!】

“เยี่ยมไปเลย ข้ามีค่าความซุกซนหมื่นห้าพันกว่าแต้มแล้ว ทั้งที่เมื่อวานไม่ได้ทำภารกิจอะไรเลย แต่กลับได้รับค่าความซุกซนมาขนาดนี้เชียวรึ? ใช่​แล้ว​ หากจะทำแต้มความซุกซน ย่อมต้องลวงหลี่ซื่อหมิน!”

“ระบบ เรียกดูหมวดทักษะศิลปะ!”

“ติ๊ง ผู้ถือครองทำการเรียกดู!”

จากนั้นหลี่เฉิงเฟิงจึงกดเลือกทักษะ ‘เชี่ยวชาญกลศาสตร์ช่างไม้’

แล้วกดซื้อ!

“ติ๊ง ขอแสดงความยินดี ท่านได้ใช้ค่าความซุกซน 3,000 แต้มเพื่อซื้อทักษะ : เชี่ยวชาญกลศาสตร์ช่างไม้!”

เชี่ยวชาญกลศาสตร์ช่างไม้? ชื่อฟังดูสุดยอดมาก

แม้หลู่ปันจะยังมีชีวิตอยู่ พรสวรรค์ด้านช่างไม้ของเขาก็ยังไม่คู่ควรกับทักษะเชี่ยวชาญกลศาสตร์ช่างไม้

จากนั้นในความคิดของหลี่เฉิงเฟิงตอนนี้ จู่ ๆ ก็ปรากฏข้อมูลมหาศาลเกี่ยวกับทักษะกลศาสตร์ช่างไม้

ความทรงจำเหล่านี้ราวกับตราตรึงอยู่ในใจของหลี่เฉิงเฟิง หากหลี่เฉิงเฟิงไม่นึกถึง พวกมันก็จะไม่ปรากฏออกมา แต่ตราบใดที่หลี่เฉิงเฟิงคิดในใจ ความรู้เหล่านี้ก็จะปรากฏขึ้นทันที!

นอกจากนี้หลี่เฉิงเฟิงยังพบวิธีสร้าง ‘กลศาสตร์การบิน’ อีกด้วย!

“เยี่ยมมาก ข้ากำลังหาอยู่เลย!”

หลี่เฉิงเฟิงหัวเราะร่า

หลี่ซื่อหมินท่านไม่ให้ข้าเดินออกไปนอกจวนเจิ้นอ๋องใช่ไหม? ดี เช่นนั้นข้าก็บินออกไปได้สินะ?

……

“องค์ชายแปด ทำไมวันนี้ท่านตื่นแต่เช้าเพียงนี้? บ่าวเตรียมอาหารเช้าจากห้องเครื่องมาให้ท่านแล้ว ท่านมาเสวยเถอะ!”

“ได้!”

หวูกงกงวางอาหารเช้าไว้บนโต๊ะ หลี่เฉิงเฟิงเอ่ยขึ้นอีกครั้งว่า “หวูกงกง เจ้าไปเอาไม้ไผ่มาให้ข้าหน่อย จำไว้ว่าต้องเป็นไม้ไผ่แก่ ยิ่งอายุมากยิ่งดี! ยิ่งแข็งยิ่งเยี่ยม ลำต้นตั้งตรงต้องไม่โค้งงอ!”

“องค์ชายแปด ท่านจะเอาไม้ไผ่ไปทำอันใดหรือ?”

“หยุดพูดเหลวไหล​ แค่นำมันมาให้ข้าก็พอ อย่าถามให้มาก!”

“เอ่อ พ่ะย่ะค่ะองค์ชายแปด บ่าวจะไปนำไม้ไผ่ที่พระราชวังไท่จี๋มาให้พ่ะย่ะค่ะ!”

“อื้ม เจ้ารีบไปเถอะ! ข้าจะรออยู่ที่นี่”

ด้วยเหตุนี้หวูกงกงจึงรีบวิ่งออกจากจวนเจิ้นอ๋อง ไปยังพระราชวังไท่จี๋ที่อยู่ในพระราชวัง

พระราชวังไท่จี๋เป็นที่ประทับของหลี่ยวนและมีป่าไผ่ขนาดใหญ่อยู่ที่นั่น

หวูกงกงคิดในใจ หากองค์ชายแปดต้องการไม้ไผ่ ตนก็ควรบอกเรื่องนี้กับไท่ซ่างหวง เท่านี้ก็พูดด้วยได้ง่ายแล้ว

เมื่อหวูกงกงพบหลี่ยวนแล้วบอกว่าองค์ชายแปดต้องการไม้ไผ่

หลี่ยวนจึงส่งคนใช้ของเขาให้ไปกับหวูกงกงเพื่อช่วยตัดไม้ไผ่ในป่าไผ่