Another World Fantasy

        หลังจากที่ลิบลินกับคุณยายแอนนากลับมาบ้านเพื่อนอนหลับพักผ่อนนั้น คุณยายแอนนาคิดถึงความทรงจำแสนสำคัญของเธอ

        "คุณนักกวีทำอาหารเป็๞ด้วยเหรอ หึๆๆ ยายเพิ่งเคยเห็นเป็๞ครั้งแรกหลังจากที่ไม่ได้เจอนักกวีมานานเกือบ 20 ปีแล้วล่ะ"

        จู่ๆคุณยายแอนนาพูดความหลังออกมาให้ลิบลินฟัง

        "คุณนักกวีแปลกคนจริงๆนั่นแหละค่ะ ฮี่ๆๆ"

        "พอนึกถึงตอนที่คุณนักกวีทำอาหาร ยายคิดถึงวันที่สามียายนัดเดทร้านอาหารในหมู่บ้านคอเฮม"

        "...."

        ลิบลินนอนฟังคุณยายแอนนาเล่าเ๱ื่๵๹ราวอย่างเงียบๆ 

        "หมู่บ้านคอเฮมไม่มีอะไรโด่ดเด่นพอที่นักเดินทางจะเเวะมาพักบ่อยๆ แต่คืนวันนั้นมีนักกวีคนหนึ่งเดินทางมาหมู่บ้านนี้แล้วขอสามียายเลี้ยงข้าวสักมื้อหนึ่งโดยแลกกับเล่นดนตรีให้ฟัง แต่เหมือนสามียายจะเตี๊ยมกับนักกวีคนนั้นให้เล่นเพลงรัก เพราะเป็๞วันที่กำลังจะขอยายเเต่งงานซึ่งได้ซื้อแหวนกับดอกไม้ไว้เตรียมพร้อมแล้ว จากนั้นยายก็เข้ามาในร้านแล้วนั่งทานอาหารด้วยกัน ระหว่างที่ทานอาหารกันอยู่สามียายก็มัวแต่ทำท่าอ้ำๆอึ้งอยู่จนนักกวีคนนั้นแอบรำคาญจึงเดินเข้ามาเล่นพิณใกล้ๆโต๊ะยาย เป็๞เพลงทำนองคล้ายๆกับคุณนักกวีคนนั้นเล่นตอนที่นั่งอยู่บนเกวียนม้าในระหว่างเดินทางมาเมืองเบกิลล์"

       "เเล้วยังไงต่อเหรอคะยาย"

        ลิบลินตื่นเต้นแล้วยายก็เล่าต่อ

        "คนในร้านหันมามองสามียายที่กำลังหน้าแดงแล้วแอบหัวเราะ ฮึๆๆ"

        "จากนั้นก็ขอยายแต่งงานพร้อมกับยื่นแหวนแล้วช่อดอกไม้ทานตะวัน"

        "ว้าว ดูโรแมนติกจังค่ะยาย"

        "ฮึๆๆๆ แต่ยายยังไม่ได้ตอบรับกลับ แล้วถามสามียายว่าทำไมถึงเป็๞ดอกทานตะวันล่ะ? มันไม่เข้ากับผมสีเงินและตาสีฟ้าของยายเลย"

        "แล้วคุณตาตอบว่าไงคะ?"        

        "เหมือนจะตอบยายมาว่า.....ดอกทานตะวันมีความหมายว่ารักที่มั่นคง ไม่มีเปลี่ยนเเปลง ถึงแม้ว่าข้าจากโลกนี้ไป...ข้าก็จะยังรักเ๯้าไปจนชั่วนิรันดร์"

        "แต่งงานกับข้าเถอะนะแอนนา"

        "ยายตอบตกลง จากนั้นนักวีก็เริ่มบรรเลงเพลงที่ใช้เต้นรำ วันนั้นทุกคนลุกขึ้นมาเต้นรำทั้งคืนเลยล่ะ ฮ่าๆๆ"

        ยายเล่าไปก็ยิ้มไป ลิบลินได้ฟังแล้วรู้สึกอินไปกับคุณยายแอนนาที่กำลังเล่าเ๱ื่๵๹ของคุณตาเวอริส จู่ๆยายก็ยื่นแหวนแต่งงานให้ลิบลิน

        "ลิบลินรับนี่ไปสิ นี่คือของขวัญจากยาย"

        "จะดีเหรอคะ มันดูมีราคาแพงมากเลย"

        "ไม่เป็๞ไรหรอก ยายให้หลานเก็บไว้ดีกว่า"

        "ก็ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ"

        "ฮึๆๆ นอนกันเถอะจ้ะลิบลิน"

        "ค่ะ ฝันดีนะคะ"

        แล้วทั้ง 2 คนก็นอนหลับไปจนถึงรุ่งเช้า ลิบลินตื่นขึ้นมาแล้วยังเห็นยายนอนอยู่โดยที่ร่างกายไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่นิดเดียว ไม่มีแม้แต่ลมหายใจออกจากจมูกหรือปาก ลิบลินลองจับร่างกายของยายแล้วรู้สึกได้ว่าตัวเริ่มเย็นลงเรื่อยๆ ลิบลินคิดอะไรไม่ออกจึงรีบวิ่งหาไปสูนทราที่โรงแรม โดยรู้สึกใจสั่นตลอดเวลาในขณะกำลังวิ่งไปหาสูนทรา.....

****************************************