Rich Second Gen Villain นายน้อยวายร้ายรุ่นสอง

ตอนที่แปดสิบเจ็ด Joint Venture การลงทุนร่วมกัน

ในบรรดาประวัติศาสตร์ชาติจีนตำนานความเป็นอมตะไม่ค่อยจะมีหลักฐานยืนยัน แต่ตำนานการผ่าตัดอวัยวะเอากุ๊กกู๋ของม้ามาขยายขนาดหรือของสุนัขมาขยายขนาดท่านชายนั้นมีบันทึกไว้ในตำนานบัณฑิตก่อนเที่ยงคืน

ดูสีหน้าคาดหวังของผู้จัดการเจียงผมก็คิดขึ้นมาได้ว่า

ใช้งานคนที่มีจิตใจทำงานจะดีกว่า

“เอาอย่างนี้ละกันสนใจมาลงทุนร่วมกันไหม?”

Joint Venture การลงทุนร่วมกัน

สิ่งสำคัญที่สุดในทุนนิยมคือการหาทุน

ขอเพียงมีทุนมากพอเราก็สามารถทำกิจการในตลาดได้มากกว่า 99.99% ยกเว้นแต่ในกิจการที่ต้องสัมประทาน กับภาครัฐและเงื่อนไขเจาะจงบางอย่างเช่น

ท่านต้องบริหารธุรกิจสายการบินมีประสบการณ์สามสิบปีท่านต้องบริหารกิจการโทรคมนาคมมากว่าสามสิบปีทั้งที่ก่อนหน้านั้นคนที่มีประสบการณ์นั้นในประเทศที่ไม่ค่อยมีกิจการสายการบินและโทรคมนาคมก็มีอยู่ไม่กี่คน

คุณสมบัติตัดคนที่ไมได้อยู่ในวงการออกไปอย่างสิ้นเชิงและทำท่าว่าคือการเลือกเงื่อนไขอย่างเป็นธรรม

แน่นอนในสมัยก่อนก็ใช้กลยุทธเอาชาวต่างชาติมาทำงานในหน้าที่นั้นและให้ยศตำแหน่งไปต่างๆเพื่อจะได้เริ่มกิจการนั้นในประเทศได้เสียที เพราะคนในประเทศไม่มีประสบการณ์มากพอ

แบบเดียวกับกัปตันอาเชอร์แห่งสตาร์เทรกต้องไปรับการฝึกงานเป็นต้นหนของยาวอวกาศของชาววัลแคนก่อน ที่จะมาควบคุมยานเป็นกัปตันของโลกได้ประสบการณ์ไม่ได้งอกเงยได้ตามต้นไม้

ทุกอย่างต้องใช้เวลาและฝึกฝนกันทั้งนั้น

และไม่แปลกที่คนไม่ฝึกฝนด้านนั้นมาจะไม่เก่ง

ดังนั้นหากมีคนมาพร้อมจะร่วมทุนผมไม่ขัดขวางที่พวกเขาจะมาแบ่งผลประโยชน์จากชามซุปของผม การคบมิตรไว้ให้มากสร้างศัตรูให้น้อยก็คือเรื่องของคนทำธุรกิจ

อังกฤษสามารถส่งสินค้าไปเยอรมันได้ทั้งที่รัฐบาลสองประเทศรบกันอย่างดุเดือดในช่วงแรกๆก็พราะเหตุนี้

ธุรกิจก็ส่วนธุรกิจยิงกันก็ส่วนยิงกัน อย่าเอามาปะปน

นี่คือสาเหตุอีกอย่างที่คนจนมองว่าคนรวยกลับกลอกเชื่อถือไม่ได้พูดอย่างทำอย่างก็เพราะกิจการของพวกเขา พยายามแยกจากความรู้สึกส่วนตัวนั่นเอง

ว่ากิจการก็ทำไป วางแผนล้มรัฐบาลทั้งที่ได้เงินสนับสนุนกิจการมากกว่าคนจนมหาศาลก็ทำไป

อย่าเอามาเกี่ยวข้องกัน

เราเรียกแนวคิดนี้ว่า compartmentalization การแยกประสาทสัมผัสเรื่องราวที่นึกคิดออกจากกัน

ทำให้เรายิ่งมองว่าคนรวยซีอีโอต่างๆไร้จิตใจของความเป็นมนุษย์ก็เพราะเหตุนี้นั่นเอง

เขาแยกแยะเรื่องราวไม่เอามาปะปนกันในการดำเนินชีวิตประจำวัน

ในขณะที่คนจนไม่สามารถทำเช่นนั้นได้

อย่างผมมองว่าการทำเรื่องใต้สะดือนั้นไร้สาระ

แต่หากเขามีเงินมาช่วยแบ่งเบาภาระของผมและสามารถหาเศรษฐีคนอื่นมาร่วมแรงเพื่อแสวงหาความรู้เพิ่มขึ้นได้แม้แค่จุดเล็กน้อยผมก็จะคว้าเอาไว้ไม่ปล่อยมือไป

“พวกเราร่วมมือกันผู้จัดการเจียงหาทุนและลูกค้าพร้อมกับแพทย์หรือหมอยาผู้เชี่ยวชาญทุกท่านที่รู้จักพวกเราจะพยายามหาวัตถุดิบเช่นนี้เพิ่มเพื่อพัฒนายาปลุกสวาทที่มีคุณภาพที่ดีบำรุงร่างกายขึ้นได้อีกต่อไปและคนที่ร่วมทุนก็จะได้ของชุดแรกเป็นของตอบแทนน้ำใจ หุหุหุหุ”

ผมหัวเราะแบบอาหู่บ้าง

“ขอบคุณท่านอ้าวป้าหม่า กระผมเจียงไห่หลิวจะไม่ลืมบุญคุณในครั้งนี้”

ผมผงกศีรษะ

“เราสามารถเปลี่ยนสถานที่ตรงนี้เป็นสถาบันค้นคว้าวิจัยยาที่เป็นที่ส่วนตัวและสามารถเชิญเศรษฐีต่างๆมาพักเป็นการเฉพาะได้แต่ห้ามให้ใครเข้ามาพักถาวรเป็นอันขาดส่วนผู้จัดการเจียงยังสามารถอยู่ได้ที่นี่เหมือนเดม แค่เปลี่ยรูปแบบกิจการใหม่เท่านั้นเอง”

มันจะไม่คุ้มทุนก็ไม่เป็นไรตามความเห็นของผม

การได้คนมาทำงานค้นคว้าเรื่องยาเพิ่มขึ้นไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไรสำหรับคนที่ต้องการ”ปรับพื้นฐานอย่างหนักแน่น”อย่างผม

“ขอบคุณท่านอ้าวป้าหม่ากระผมจะไปรวบรวมหาคนที่สนใจเรื่องพวกนี้ทันทีและรวบรวมหมอยาต่างๆที่ผมรู้จักโดยเร็วที่สุด”

ผู้จัดการเจียงกล่าวอย่างเร่งรีบนอกจากจะได้ยาที่ทำให้แม่อีหนุพอใจได้แล้วยังขายกิจการได้เงินมาและยังสามารถทำกิจการใหม่ที่มีอนาคตได้อีกเขาไม่ได้เสียอะไรไปเลย กำไรล้วนๆในคืนนี้

ผมผงกศีรษะการมีเส้นสายคือสิ่งสำคัญในการทำธุรกิจ

คนแต่งนิยายที่พยายามทำเรื่องการค้าพลอยคนหนึ่งต้องข้ามนิยายตอนนั้นไปเพราะปิดเป็นความลับไม่บอกคนนอกนั่นเอง

หากเราสามารถยื่นขาเข้าประตูได้ ก็เป็นเส้นทางหนึ่งที่ขยายกิจการได้

การแบ่งผลประโยชน์กันทำให้เป็นเรื่องที่คนรวยสามารถร่วมมือกันได้

คนจนที่เพียงแค่คนข้างบ้านได้ค่าแรงมากกว่าตนเองสองร้อยหรือสามร้อยหยวนก็อาจจะเลือกที่จะไม่ทำงานนั้นเลยดีกว่าเพราะศักดิ์ศรีและความไม่พอใจ

คนรวยมองว่าเงินก็คือเงินพวกเขาทำธุรกิจร่วมกันได้แม้จะไม่ชอบกันก็ตาม

เท่านี้ผมก็น่าจะให้คนไปสนใจศูนย์วิจัยยาและสารเคมีที่ผู้จัดการเจียงจะตั้งขึ้นมาเพื่อผลิตยาโด๊ป

ส่วนผมจะสนใจเรื่องของแก้วผลึกและค่ายกลที่กักสัตว์อสูรขนาดใหญ่ได้ต่างหาก

อันที่จริงผู้จัดการเจียงก็มีประโยชน์อยุ่

ข้อมูลของการวิจัยตัวยานั้นก็มีค่ามากๆไม่ได้ไร้ค่าหรอก