คุณหมอVSมาเฟีย

“ไปเซฟเฮาส์หรือว่ากลับบ้านเลยครับนายใหญ่” ชายชุดดำคนหนึ่งเอ่ยถามนายคนนี้ที่เค้าเรียกกันว่านายใหญ่ พวกนี้ก็คงเป็๲แก๊งอะไรซักอย่างเหมือนพวกแก๊งที่มาทวงหนี้พ่อฉัน 
“กลับบ้าน” เสียงเรียบนิ่งเช่นเคย ชายชุดดำทุกคนหันมองหน้ากันแบบเหมือน งง แต่ไม่มีใครถามอะไร จนกระทั้งรถแล่นมาจอดที่หน้าบ้านหลังหนึ่ง ซึ่งน่าจะใหญ่กว่าบ้านที่ฉันอยู่ร้อยเท่าพันเท่าได้ 
“ลงมาได้แล้ว” เค้าเรียกฉันลงจากรถ แต่ฉันยังคงนั่งนิ่ง เค้าถอนหายใจก่อนจะจับมือแล้วลากฉันลงจากรถแบบที่ฉันไม่ทันตั้งตัว ชายชุดดำที่อยู่บริเวณนั้นรีบแหวกทางให้ทันที เค้าพาฉันเดินผ่านชายชุดดำประมาณสิบกว่าคนเข้ามาในบ้านและพาฉันมานั่งที่โซฟาตัวหนึ่ง 
“นั่งอยู่ตรงนี้แล้วอย่าคิดหนี ที่นี้เธอไม่มีทางออกไปได้” เค้าสั่งฉันเหมือนฉันเป็๲ลูกน้องของเค้า แต่ฉันก็ยอมนั่งลงแต่โดยดี และนิ่ง ก็ไม่รู้จะทำไง คนเต็มบ้านขนาดนี้ คงตายเท่านั้นถึงได้ออกไป 

“พาเข้ามาบ้านแบบนี้ มึงว่านายใหญ่เค้าคงจะไม่….” ชายชุดดำคนหนึ่งยืนกระซิบคุยกัน แล้วฉันก็แอบฟัง
“มึงเงียบปากไปเลย มึงก็รู้ว่านายใหญ่ไม่มีทางจะรักใครได้อีก นายใหญ่สัญญากับตัวเองไว้แล้วว่า ชาตินี้ทั้งชาติจะไม่ขอรักใครอีก นอกจากคุณหนูมีนา” มีนาใครกันนะ ผู้หญิงคนนี้ทำให้นายคนนั้นไม่มีความรักได้อีกหรอ เธอต้องสำคัญมากแน่

“คุณคะ เชิญที่ห้องอาหารค่ะ ทุกคนรอคุณอยู่” ระหว่างที่ฉันกำลังนั่งคิดอะไรเพลินก็มีป้าแม่บ้านคนหนึ่งเดินเข้ามาหาฉัน
“สวัสดีค่ะ” ฉันยกมือไหว้แบบนอบน้อม ก็เค้าอายุมากกว่าฉันและจากน้ำเสียงแล้วน่าจะใจดี
“คุณไม่ต้องไหว้ป้าหรอกค่ะ ไปทานข้าวนะคะ นายใหญ่รออยู่แล้วค่ะ” ป้าเดินนำหน้าฉันมาที่ห้องอาหารที่ใหญ่มาก อาหารวางเต็มโต๊ะ แล้วก็มีนายคนนั้นนั่งอยู่ด้วย พร้อมกับผู้หญิงและผู้ชายอีก 2 คนที่นั่งอยู่ด้วยเหมือนกัน และดูเหมือนว่าทั้งคู่ น่าจะเป็๲สามีภรรยากัน 
“นั่งลงซิ จะยืนค้ำหัวผู้ใหญ่ทำไม” เสียงนิ่งเรียบเหมือนเคย ฉันเดินมานั่งตรงข้างๆ เค้าก็จานเปล่าที่วางอยู่มันตรงนี้พอดี
“หวัดดี เธอชื่ออะไรหรอ” ผู้หญิงหน้าตาน่ารัก ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเอ่ยถามฉันด้วยน้ำเสียงที่เป็๲มิตร
“มิโกะ” ชายคนที่นั่งข้างๆเธอ สะกิดเรียกและพยักหน้าส่งซิกให้หันไปมองหน้านายคนนั้นที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ เธอรีบยกมือไหว้เหมือนขอโทษแล้วก้มหน้าลงทันที เค้าเป็๲ใครกันแน่นะ ดูทุกคนในบ้านจะกลัวเค้ากันหมด