" อยากให้ลูกมีแม่ชื่อพิชชาจัง ถ้ามีลูกสาวคงสวยเหมือนพิช " ผมเอ่ยบอกเธอไปตามความรู้สึก ดวงตาของพิชกลมโต มีขนตางอนยาวเป็แพสวย จมูกโด่งเป็สันบ่งบอกว่ามีมาั้แ่เกิด รูปหน้าเรียว ทุกอย่างบนใบหน้าของเธอรับกันไปหมด
ถ้าเธอกับผมมีลูกสาวด้วยกันลูกของเราต้องสวยมากแน่ๆ ... นั่งคิดพลางก็นั่งมองเธอที่กำลังเช็ดแขนของผมอยู่
" เช็ดจนแขนจะเปื่อยแล้ว ... เช็ดที่อื่นด้วยสิ " ผมว่า
" ก็เดี๋ยวก็...เช็ดแขนก่อนนี่ไง " เธอเอ่ยพร้อมกับแก้มนวลที่ตอนนี้กลายเป็สีแดงเพราะความเขิน
" เขินเหรอ " ผมรู้แหละว่าเขิน แต่ที่พูดออกไปเพราะอยากแกล้งเธอเท่านั้น
" เขินอะไร ก็ปกติ เช็ดตัวให้คนป่วยก็ต้องทำแบบนี้แหละ " เธอว่าพร้อมกับเอื้อมมือเอาผ้าลงกะละมังจุ่มน้ำ บิดแล้วมาเช็ดที่ตัวของผม
" ..... " ผมไม่ได้พูดอะไรต่อ แค่เพียงมองดูเธอใช้ผ้าเช็ดที่หน้าอกของผม เช็ดเสร็จเธอก็เอาผ้าจุ่มน้ำอีก คราวนี้เธอเช็ดที่แผ่นหลังของผม คราวนี้มือข้างที่ว่างของเธอแตะลงที่หน้าอกของผม ความรู้สึกที่มือนิ่มๆจับหมับที่หัวนมทำให้ส่วนล่างของผมเกิดความรู้สึกขึ้นมา
" พิช..วินหนาวแล้ว พอยังอ่ะ " ผมพูดออกไปแบบนั้นเพื่อให้เธอหยุดเช็ดตัวให้ ขืนให้เธอเช็ดนานกว่านี้ ข้างล่างพองโตขึ้น เธอจะใหนีกลับไปผมจะแย่เอา ผมอยากให้เธออยู่ดูแลผมก่อน กว่าจะมีวันนี้วันที่เธอยอมรับความรู้สึกจากผม มันก็ไม่ง่ายเลย
เธอเช็ดตัวให้ผมเสร็จก็เดินไปที่ห้องแต่งตัวผมอีกครั้งเพื่อหยิบเสื้อตัวใหม่มาให้ผมใส่ ผมมองตามเธอไปตลอดไม่ว่าเธอจะเดินไปไหน ทำอะไร
" ขอวินนอนแป็บนะ อย่าพึ่งหนีกลับไปก่อนล่ะ วินอยากให้พิชเฝ้าไข้ก่อน " ผมบอกเธอไปอย่างนั้น
" อื้ม เดี๋ยวพิชจะรอจนกว่าวินตื่นแล้วค่อยกลับ "
" ครับ " ว่าแล้วผมก็หลับตาลงพร้อมกับจับมือของเธอเอาไว้เพราะกลัวเธอจะหนีกลับซะก่อน
:
:
18.45 น.
ผมค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองเพดานห้อง ฤทธิ์ของยาทำให้ดวงตาของผมพร่าเบลออยู่ ตอนนี้ภายในห้องมืดแต่ก็ยังมีแสงส่องจากไฟด้านนอกเข้ามาอยู่ เพราะพิชชาเธอเปิดผ้าม่านเอาไว้ แถมลมเย็นๆที่พัดผ่านมุ้งลวดเข้ามาทำให้อากาศในห้องเย็นสบาย ผมเองไม่เคยสูดอากาศยามเย็นจากข้างนอกแบบนี้เลย เพราะหน้าต่างและผ้าม่านจะเปิดเฉพาะเวลาแม่บ้านมาทำความสะอาดเท่านั้น ซึ่งก็เป็เวลาที่ผมไม่อยู่ห้อง
ผมงัวเงียผงกหัวขึ้นเพื่อเตรียมลุก แต่พลันมือหนาของผมก็ปัดไปโดนมือเล็กของใครอีกคน ผมหันไปก็เห็นร่างบางนั่งหลับพิงหัวเตียงของผมอยู่ อาจคงเพราะก่อนหน้าที่จะหลับผมจับมือเธอไว้แน่นเพราะกลัวเธอหนีกลับซะก่อน
" .... " ผมยกยิ้มที่มุมปากมองใบหน้าหวานที่หลับตาพริ้มอยู่ ถ้าตื่นมาเจอกันแบบนี้ทุกวันคงดีสินะ
ผมขยับตัวลุกขึ้นนั่งข้างๆเธอ มือหนาของผมสอดไปที่ขาเรียว มืออีกข้างประคองหลังเพื่อหวังจะอุ้มเพื่อให้นอนลงบนที่นอนดีๆ นอนแบบนี้คงปวดหลังไปหมดแล้ว ผมคิดในใจ
" หอมจัง " ผมพูดเบาๆ พลางมือก็ช้อนอุ้มตัวเธอให้นอนลงบนเตียงข้างผม
" อื้ออ.." เธอครางพร้อมกับค่อยๆลืมตาขึ้น แสงเพียงเล็กน้อยสาดส่องเข้ามาทำให้เราสองคนมองเห็นใบหน้าของกันและกัน
ใบหน้าหวานจ้องสบตากับผม กลิ่นหอมอ่อนๆจากตัวเธอที่ผมเคยสูดดมลอยมาแตะจมูกผมอีกครั้ง ริมฝีปากเรียวขยับเตรียมจะพูดกับผม เร็วกว่าใจคิด ผมประกบปากของตัวเองทาบลงบนปากนุ่มของเธอทันที
ป.ล. เนื่องจากความไม่เหมาะสมเนื้อหาต่อจากนี้ไม่สามารถลงได้
ติดตามอ่านต่อได้ที่อีบุ๊ค นิยายแอบรัก ลงขายที่ mebmarket ในราคาเพียง 29 บาทเท่านั้นจ้า