กลางดึก — ห้องนอนของภีม
ภีมเพิ่งเปลี่ยนผ้าปูเตียงใหม่ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ยังลอยอบอวลในห้อง
แสงจากโคมไฟหัวเตียงสีส้มอ่อนส่องลงบนผิวเปลือยท่อนบนของเขา กล้ามเนื้อยังคงตึงจากเหตุการณ์เมื่อคืน
แต่ทันทีที่เขาเอนตัวลง…
เสียงประตูห้องเปิดออกเบา ๆ โดยไม่มีการเคาะ
พิมยืนอยู่ตรงนั้นในชุดคลุมอาบน้ำเนื้อบาง สีขาว
ใต้ชุดไม่มีอะไรปกปิดชัดเจน — เงาร่างที่สะท้อนจากไฟด้านหลัง ทำให้ทุกส่วนโค้งเว้าของเธอชัดราวกับตั้งใจให้เห็น
“คืนนี้…หนูไม่ขออนุญาตแล้วนะคะ”
เธอพูดพร้อมปิดประตูล็อกแน่น
⸻
เธอเดินเข้ามาหาเขา…ช้าๆ อย่างมั่นใจ
เสียงฝ่าเท้าเปล่าแตะกับพื้นไม้ดังเป็จังหวะ
เธอปีนขึ้นเตียงโดยไม่พูดอะไร
ดวงตาสีเข้มที่เคยขี้เล่น…ตอนนี้เต็มไปด้วยแรงปรารถนา
ภีมมองเธอ พูดไม่ออก
มือของเธอสอดเข้าที่ชายเสื้อเขา ก่อนจะค่อย ๆ ถอดขึ้นช้า ๆ
นิ้วเรียวไล้ผ่านแผ่นอกเขา เบาแต่หนักแน่น
ราวกับ้าให้เขารู้ว่า…คืนนี้เธอคือ “คนคุมเกม”
⸻
“พิม…”
“ชู่ว์…” เธอกดนิ้วจรดริมฝีปากภีม
“เมื่อคืนพี่เป็ของคนอื่น…แต่คืนนี้ พี่เป็ของฉันนะ”
เธอขยับตัวขึ้นคร่อมช้า ๆ
เนินขาขาวแนบลงบนตักเขาอย่างตัังใจ
ผิวกายทั้งคู่แนบสนิทจนภีมรู้สึกถึงจังหวะหัวใจของพิมที่เต้นแรงไม่เป็จังหวะ
⸻
จังหวะเริ่มต้นช้า…แต่เร่าร้อนเหมือนมีมนต์สะกด
ริมฝีปากเธอััหน้าผากเขา
แล้วไล่ลงมาถึงสันจมูก ปลายคาง ลำคอ
ขณะที่สะโพกเธอเริ่มขยับเป็จังหวะ ช้า…สม่ำเสมอ…และเริ่มถี่ขึ้นเรื่อย ๆ
มือของภีมเลื่อนไปยังสะโพกเธอ บีบครึงเบา ๆ
เธอขยับตัวเล็กน้อย สะโพกเธอเริ่มหมุนวนช้า ๆ จาก้า ร่างแนบกันแน่น เสียงลมหายใจเริ่มหนักขึ้น
เขาหอบเบา ๆ เมื่อเธอเร่งจังหวะ
และยิ่งเขาแอ่นตัวขึ้นรับ สะโพกเธอก็ยิ่งบดลงแรงขึ้นตาม
เสียงเนื้อกระทบกันเบา ๆ ดังต่อเนื่องเป็จังหวะสม่ำเสมอและแรงขึ้นเรื่อยๆ
ทุกการเคลื่อนไหวของเธอไม่ใช่แค่ร่างกาย…แต่มาพร้อมสายตาที่มองเขาราวกับจะกลืนกิน
⸻
“พี่รู้ไหม…”
เธอกระซิบขณะเอื้อมมจับมือภีมมาวางบนหน้าอกของตัวเอง
“ตรงนี้มัน…ร้อนเพราะคิดถึงพี่ทั้งคืน”
เสียงของเธอแ่ ลมหายใจติดขัด
แต่ยังขยับต่อด้วยจังหวะที่แรงขึ้น และเร็วขึ้น
เสียงหอบของทั้งสองดังประสาน เสียงเนื้อชนเนื้อถี่ขึ้นจนเตียงสั่นจนเกิดเสียงดังเอี๊ยดแอดตามจังหวะกระทบของทั้งสอง
มือของภีมโอบเธอแน่น ขณะที่พิมเอื้อมมาจับท้ายทอยภีม ดึงมาจูบอย่างช่ำชองจนแทบจะไม่หายใจ
ริมฝีปากปะทะกันด้วยแรงดึงดูดที่แทบจะกลืนกินกันและกัน
ความหิวกระหาย ความสะสม ความหึงหวง…ทุกอย่างะเิอารมณ์อย่างบ้าคลั่ง ทั้งเนื้อทั้งตัวชุ่มไปด้วยเหงื่อแห่งความสุข…ที่ไม่มีอะไรมาหยุดทั้งคู่ได้อีกแล้ว
⸻
และเมื่อถึงจุดที่พิมกระตุกไม่เป็จังหวะ พร้อมร่างกายสั่นไหวตาลอยเหมือนิญญาเธอจะหลุดออกจากร่าง…พิมทิ้งตัวลงบนอกของภีมเหมือนแบตเตอรี่ในตัวหมดกระทันหัน….พร้อมกับสูดหายใจเฮือกใหญ่และผ่อนคลายลง
พิมกัดริมฝีปากภีมเบา ๆ พร้อมกระซิบว่า…
“จำไว้นะ…ถ้ามีใครได้พี่อีกหลังจากนี้…หนูจะมาจัดการพี่ให้หนักกว่านี้อีก!!”
⸻
[ตัดภาพมาที่หน้าห้องภีม]
แพรวา ยืนพิงกำแพงด้านนอก
เธอได้ยินทุกอย่างไม่ชัดมากนัก…แต่ก็พอจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในนั้น
เธอหลับตากำมือแน่น และเดินกลับห้องไปอย่างเงียบๆ ไม่เอ่ยอะไร…
3K
![ภูผาคอยตะวัน : My Sweet Sunshine [แต่งจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1586358894_16456957.webp)