เสียงโลหะดังขึ้นจากส่วนลึกของทางเดิน
กึง...
ทั้งสิบคนหยุดพร้อมกัน
นัทถือดาบอยู่ในมือขวา
ปืนอยู่ที่เอว
ง้าวสะพายอยู่ด้านหลัง
มาร์โกยืนอยู่ข้าง ๆ น้องชาย
สายตาของเขาจับจ้องความมืดตรงหน้า
ไม่มีอะไรปรากฏออกมา
มีเพียงเสียงนั้น
กึง...
ดังขึ้นอีกครั้ง
มาร์โกยกมือขึ้นเล็กน้อย
“รอก่อน”
ทุกคนหยุดนิ่ง
ผ่านไปหลายวินาที
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
นัทหรี่ตา
“มันหายไปแล้ว?”
มาร์โกยังมองทางเดิน
“ยังไม่รู้”
หนึ่งในนักผจญภัยที่อยู่ด้านหลังถาม
“นายสองคนรู้จักเสียงนี้ไหม?”
นัทตอบ
“เคยได้ยิน”
“จากตัวที่มองไม่เห็น?”
มาร์โกพยักหน้า
“ใช่”
ชายคนนั้นกลืนน้ำลาย
“แล้วมันจะกลับมาไหม?”
นัทตอบเรียบ ๆ
“ไม่รู้”
“แล้วนายตอบเหมือนมันไม่สำคัญเลยนะ”
นัทมองเขา
“ถ้ามันมา เดี๋ยวก็รู้”
ชายคนนั้นเงียบ
“...ฟังดูมีเหตุผล แต่ผมไม่ชอบเลย”
มาร์โกหลุดหัวเราะเบา ๆ
“ฉันก็ไม่ชอบ”
ทั้งสิบคนเดินต่อ
หลังจากบอสชั้นแรกถูกจัดการ เขาวงกตกลับเงียบลงอย่างผิดปกติ
ไม่มีทางเดินเปลี่ยน
ไม่มีเสียงกำแพงเคลื่อน
ไม่มีมอนสเตอร์ออกมาโจมตี
เหมือนทุกอย่างในชั้นแรกหยุดทำงานไปพร้อมกับการตายของบอส
ไม่นานนัก
ทางเดินก็เปิดออกเป็นห้องกว้าง
มาร์โกเดินเข้าไปก่อน
ตรวจพื้น
ตรวจเพดาน
ตรวจผนัง
ไม่มีสิ่งผิดปกติ
“พักได้”
ทุกคนทยอยเข้ามา
คนเจ็บถูกพามานั่งตรงกลาง
หนึ่งในสามนักผจญภัยที่ขาเจ็บนั่งลงทันที
“ในที่สุด...”
เขาเอนหลังพิงกำแพง
“พื้นนี่ดีกว่าที่คิด”
นัทมอง
“เมื่อกี้ยังบอกว่าขาเจ็บ”
“ก็เจ็บ”
“แล้วทำไมดูมีความสุข?”
ชายคนนั้นถอนหายใจ
“เพราะอย่างน้อยพื้นไม่วิ่งหนีผม”
นัทพยักหน้า
“จริง”
มาร์โกมองน้องชาย
“นายเห็นด้วยกับทุกอย่างเลยหรือไง?”
“ถ้ามันจริง”
“...”
มาร์โกเริ่มตรวจอาการคนเจ็บ
หนึ่งในสมาชิกทีมสำรวจของกิลด์มีบาดแผลบริเวณแขน
เลือดยังซึมอยู่
มาร์โกมองแผล
“ยังต้องรักษา”
คนเจ็บพยักหน้า
มาร์โกยกมือขึ้น
ก่อนเริ่มท่องคาถา
“เวทรักษาเบื้องต้น”
แสงเวทอ่อน ๆ ปรากฏขึ้นเหนือบาดแผล
เลือดค่อย ๆ หยุดไหล
แต่พลังเวทของมาร์โกก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด
เขาจึงหยุดคาถา
“พอแล้ว”
จากนั้นมาร์โกวางมือลงบนบาดแผล
ปราณไหลออกมาอย่างช้า ๆ
บาดแผลเริ่มสมานตัว
คนที่อยู่ใกล้ ๆ มองทันที
หนึ่งในนักผจญภัยขมวดคิ้ว
“เดี๋ยวนะ”
มาร์โกเงยหน้า
“อะไร?”
“เมื่อกี้นายใช้เวท”
เขามองไปยังมือของมาร์โก
ก่อนมองพลังปราณที่กำลังไหลออกมา
“แล้วตอนนี้...นายกำลังใช้ปราณ?”
มาร์โกพยักหน้า
“ใช่”
ชายคนนั้นนิ่งไป
“นายใช้สองอย่างได้?”
มาร์โกตอบเรียบ ๆ
“ครับ”
บรรยากาศรอบตัวเงียบลงทันที
นัทที่นั่งอยู่ข้าง ๆ มองทุกคน
“มีอะไรเหรอ?”
นักผจญภัยคนนั้นหันไปมองนัท
“พวกนาย...”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
“ใช้พลังได้มากกว่าหนึ่งสายจริง ๆ สินะ”
นัทพยักหน้า
“ครับ”
หนึ่งในสมาชิกทีมสำรวจพูดขึ้น
“คนที่ใช้พลังสองสายได้เป็นเรื่องหายาก”
นัทมองเขา
“แล้วพวกคุณใช้สายอะไร?”
ชายคนนั้นตอบ
“แต่ละคนมีสายของตัวเอง”
เขาหยุด
“ไม่ได้ใช้หลายอย่างแบบพวกนาย”
นัทพยักหน้า
“เข้าใจแล้ว”
มาร์โกพูดต่อ
“พวกเราเป็นมนุษย์จากโลกเดิม”
“และมีระบบ”
สมาชิกทีมสำรวจมองอย่างสนใจ
“ระบบ?”
มาร์โกพยักหน้า
“มันช่วยให้พวกเราเรียนรู้ความสามารถต่าง ๆ ได้”
นัทเสริม
“แต่ไม่ได้หมายความว่าทุกคนจะใช้ได้ทุกอย่าง”
ชายคนนั้นพยักหน้า
“เข้าใจแล้ว”
แม้จะยังไม่เข้าใจทั้งหมด แต่เขาก็ไม่ได้ถามต่อ
เมื่อคนเจ็บเริ่มอาการดีขึ้น
บรรยากาศก็เริ่มผ่อนคลาย
มาร์โกมองคนทั้งหมด
“ในเมื่อเราต้องเดินทางด้วยกันต่อ อย่างน้อยก็ควรรู้ชื่อกัน”
หนึ่งในนักผจญภัยหัวเราะ
“จริง”
เขาชี้ตัวเอง
“ผม เบรน”
เขาชี้เพื่อนที่ขาเจ็บ
“นี่ โคล”
จากนั้นชี้อีกคน
“ส่วนนั่น ดาร์ค”
โคลยกมือ
“ยินดีที่ได้รู้จัก”
ดาร์คพยักหน้า
มาร์โกพยักหน้าตอบ
“มาร์โก”
นัทพูดต่อ
“นัท”
เบรนหัวเราะ
“สองคนนี้รู้แล้ว”
มาร์โกถาม
“รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”
เบรนมองเขา
“ตั้งแต่หน้าถ้ำ”
มาร์โกพยักหน้า
“จริง”
จากนั้นจึงถึงทีมสำรวจของกิลด์
ชายที่ถือโล่พูดก่อน
“ผม รัน”
เขายกโล่ขึ้นเล็กน้อย
“หน้าที่หลักคือป้องกันแนวหน้า”
นัทพยักหน้า
“เห็นแล้ว”
รันยิ้ม
“หวังว่าจะไม่ต้องใช้มันรับอะไรใหญ่กว่านี้อีก”
นัทตอบ
“ถ้าต้องรับก็คงต้องรับ”
รันถอนหายใจ
“ขอบคุณสำหรับกำลังใจ”
คนถัดมาคือชายที่ใช้หมัดปราณไฟ
เขายกกำปั้นขึ้น
เปลวไฟเล็ก ๆ ปรากฏขึ้น
“ผม ไค”
เขาพูดพร้อมรอยยิ้ม
“ใช้ปราณไฟ”
นัทมองเปลวไฟ
“เห็นแล้ว”
ไคหัวเราะ
“นายพูดเหมือนเดิมอีกแล้ว”
“อะไร?”
“เห็นแล้ว”
นัทพยักหน้า
“ก็เห็นจริง”
ไคส่ายหน้า
“เถียงไม่ออกเลย”
สมาชิกทีมสำรวจอีกสามคนจึงแนะนำตัว
ชายที่ดูเป็นหัวหน้าพูดก่อน
“ผม อาเรน”
เขามองทุกคน
“เป็นหัวหน้าทีม”
คนต่อมาพูด
“ผม เซน”
เขาแตะแผนที่ที่เก็บอยู่ข้างตัว
“รับผิดชอบเรื่องเส้นทางและการสำรวจ”
คนสุดท้ายเป็นผู้ดูแลคนเจ็บ
“ผม คาร์ล”
เขายิ้มเล็กน้อย
“หน้าที่หลักคือดูแลสมาชิกที่บาดเจ็บ”
มาร์โกพยักหน้า
“เข้าใจแล้ว”
ตอนนี้ทั้งสิบคนรู้จักกันแล้ว
นัท
มาร์โก
รัน
ไค
อาเรน
เซน
คาร์ล
เบรน
โคล
ดาร์ค
ไม่มีใครเพิ่ม
ไม่มีใครหาย
ครบสิบคน
ส่วนคนที่สิบเอ็ด...
ยังรออยู่ด้านนอกถ้ำ
และไม่มีใครรู้ว่าเขาจะรอได้นานแค่ไหน
หลังจากแนะนำตัวกันเรียบร้อย
ทุกคนเริ่มแบ่งน้ำและอาหาร
บรรยากาศค่อย ๆ คลายตัว
ไคมองนัทกับมาร์โก
“ว่าแต่...”
“ครับ?”
“พวกนายใช้เวทได้กี่แบบ?”
นัทคิด
“หลายแบบ”
ไคชะงัก
“หลายแบบ?”
“ครับ”
“แล้วเวทรักษา?”
“ใช้ได้”
ไคมองมาร์โก
“ทั้งสองคนเลย?”
มาร์โกพยักหน้า
“ใช่”
ไคถอนหายใจ
“มนุษย์จากโลกพวกนายทำแบบนี้ได้ทุกคนหรือเปล่า?”
นัทส่ายหน้า
“ไม่”
“งั้นสองคนนี้?”
“ก็...พวกเรา”
ไคมองหน้าเขา
“ตอบเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย”
นัทหยิบอาหารขึ้นมากิน
“เพราะผมหิวมากกว่า”
ไคเงียบ
ก่อนหัวเราะออกมา
“เออ...อย่างน้อยนายก็ซื่อดี”
มาร์โกมองน้องชาย
“นายหิวตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“ตั้งแต่บอสตาย”
“แล้วทำไมไม่บอก?”
“พี่ไม่ได้ถาม”
มาร์โกถอนหายใจ
“นั่นสินะ”
หลังจากพักไปอีกพักใหญ่
เซนลุกขึ้น
เขาเดินไปตรวจผนังห้องตามนิสัย
มือของเขาปัดฝุ่นออกจากหินบริเวณหนึ่ง
แล้วหยุด
“ทุกคน”
อาเรนลุกขึ้น
“เจออะไร?”
เซนไม่ได้ตอบ
เขาปัดฝุ่นออกอีกครั้ง
ตัวอักษรโบราณปรากฏขึ้นบนผนัง
เซนอ่านช้า ๆ
ชั้นที่สอง
ด้านล่างมีข้อความอีกบรรทัด
ผู้ที่เข้าสู่ชั้นนี้ จะไม่สามารถกลับไปยังชั้นก่อนหน้าได้
เบรนมองข้อความ
“หมายความว่าเรากลับไม่ได้?”
เซนพยักหน้า
“ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้น”
โคลมองทางที่พวกเขาเดินเข้ามา
“ถ้างั้นก็แปลว่า...”
ครืดดด...
เสียงหินบดกันดังขึ้น
ทุกคนหันกลับพร้อมกัน
กำแพงด้านหลังเริ่มเคลื่อนตัว
ช้า ๆ
แต่แน่นอน
ครืด...
ทางเดินที่พวกเขาเพิ่งผ่านมาเริ่มหายไป
จนในที่สุด...
กลายเป็นกำแพงหินตัน
ไม่มีประตู
ไม่มีรอยต่อ
ไม่มีทางกลับ
ดาร์คเดินเข้าไปแตะ
“เปิดไม่ได้”
มาร์โกตรวจดู
“ไม่มีทางเปิดจากตรงนี้”
อาเรนสูดลมหายใจ
“งั้นเราต้องไปข้างหน้า”
นัทพยักหน้า
“ครับ”
ทุกคนเริ่มเตรียมอุปกรณ์
รันยกโล่ขึ้น
ไคกำหมัด
เปลวไฟลุกขึ้นรอบกำปั้น
อาเรนตรวจอาวุธ
เซนเก็บแผนที่
คาร์ลตรวจคนเจ็บ
เบรน โคล และดาร์คเตรียมอาวุธ
มาร์โกตรวจมีดคู่
นัทหยิบดาบขึ้น
ปืนยังอยู่ที่เอว
ง้าวอยู่ด้านหลัง
ทั้งสิบคนยืนอยู่หน้าทางเดินใหม่
ไม่มีใครพูดอยู่ครู่หนึ่ง
จนไคถามขึ้น
“นัท”
“ครับ?”
“นายกลัวไหม?”
นัทคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“กลัว”
ไคดูแปลกใจ
“จริงเหรอ?”
“จริง”
“แล้วทำไมดูนิ่งจัง?”
นัทมองทางเดิน
“เพราะกลัวก็ไม่ได้ทำให้ทางกลับมา”
มาร์โกยิ้มบาง ๆ
“ถูกต้อง”
เบรนหัวเราะ
“สองพี่น้องนี่บางครั้งพูดเหมือนคนแก่”
นัทหันไปมอง
“พี่แก่”
มาร์โกหันขวับ
“เกี่ยวอะไรกับฉัน?”
เบรนหลุดหัวเราะ
ไคหัวเราะตาม
แม้แต่รันก็ยังยิ้ม
มาร์โกส่ายหน้า
“ฉันไม่ควรช่วยนายตั้งแต่แรก”
นัทตอบ
“แต่พี่ช่วยแล้ว”
“ใช่”
“งั้นก็ช่วยต่อ”
มาร์โกถอนหายใจ
“เออ”
ทั้งสิบคนจึงเริ่มเดินเข้าสู่ทางเดินชั้นที่สอง
หนึ่งก้าว
สองก้าว
สามก้าว
เสียงฝีเท้าค่อย ๆ หายเข้าไปในความมืด
จนกระทั่ง...
กึง...
เสียงโลหะดังขึ้น
ทุกคนหยุด
นัทกำดาบแน่น
มาร์โกหรี่ตา
รันยกโล่ขึ้น
ไคกำหมัด
ไม่มีใครเห็นอะไร
กึง...
เสียงดังขึ้นอีกครั้ง
คราวนี้ใกล้กว่าเดิม
เซนมองทางเดิน
“เสียงนั้น...”
มาร์โกพยักหน้า
“เสียงเดียวกับชั้นแรก”
นัทมองความมืด
“แต่ครั้งนี้มันอยู่ข้างหน้า”
ทุกคนเงียบ
เสียงโลหะดังขึ้นอีกครั้ง
กึง...
จากนั้น...
เงียบ
นัทค่อย ๆ ยกปืนจากเอวขึ้นมา
มือขวายังถือดาบ
มาร์โกขยับเข้าใกล้น้องชาย
“พร้อมไหม?”
นัทพยักหน้า
“พร้อม”
ทั้งสิบคนเดินต่อ
เข้าสู่ชั้นที่สอง
โดยไม่มีใครรู้ว่า...
ชั้นนี้ไม่ได้ต้องการเพียงแค่ทดสอบความสามารถในการต่อสู้
แต่มันกำลังจะทดสอบว่า
คนสิบคนที่เข้ามาด้วยกัน จะยังสามารถออกไปพร้อมกันได้หรือไม่
![จ้าวศัสตราเทวะ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1608265528_24768503.webp)
5.95M
![เทพยุทธ์แห่งใต้หล้า [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1624012540_89168410.webp)
![[จบ] บันทึกตำนานราชันอหังการ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1652071564_22878682.webp)
