ลีดเดอร์สาว คาวสวาท

เสียงกริ่งหน้าบ้านที่ดังขึ้นผสานกับเสียงเครื่องยนต์ที่ดับลง เป็นสัญญาณเตือนว่าบุคคลที่พวกเธอกำลังรอคอยได้เดินทางมาถึงแล้ว ผู้กองวุติรีบก้าวไปเปิดประตูต้อนรับทันที โดยมีมิ้นท์ที่นั่งกุมมือเจนนี่อยู่บนโซฟายาวลอบสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความตื่นตระหนก เจนนี่ที่เพิ่งได้สติพยักหน้าขึ้นมาอย่างอ่อนแรง ดวงตาคู่สวยยังคงฉายแววหวาดระแวงและเหนื่อยล้าเกินทน ร่างกายอวบอิ่มภายใต้ชุดเสื้อผ้าชุดใหม่ที่สะอาดสะอ้านยังคงสั่นเทาแผ่วเบาจากรอยแผลใจที่ตอกย้ำ

ผู้กองวุติเดินนำชายหนุ่มร่างสูงโปร่งคนหนึ่งเข้ามาในห้องรับแขก บรรยากาศรอบกายพลันเปลี่ยนแปรไปทันทีเมื่อ "หมอเอก" ปรากฏตัว

หมอเอกเป็นจิตแพทย์หนุ่มวัยไล่เลี่ยกับผู้กองวุติ รูปร่างสูงสลัดภาพลักษณ์ความแข็งกร้าวของตำรวจทิ้งไปอย่างสิ้นเชิง ชายหนุ่มอยู่ในชุดเชิ้ตสีอ่อนพับแขนเสื้อลวก ๆ และกางเกงสแล็กดูภูมิฐาน ใบหน้าหล่อเหลาสะอาดสะอ้านล้อมรอบด้วยกรอบแว่นสายตาบางเบาที่ยิ่งขับเน้นออร่าความฉลาดเฉลียว ทว่าสิ่งที่เป็นอาวุธร้ายกาจที่สุดของหมอหนุ่มกลับเป็นดวงตาคู่คมที่ฉายแววอบอุ่น นุ่มลึก และน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูใจเย็น สยบความเคลื่อนไหวรอบข้างให้สงบลงได้อย่างน่าประหลาด

"เอก... นี่คุณมิ้นท์ และนี่คุณเจนนี่ คนไข้ที่ฉันเล่าให้แกฟังในโทรศัพท์" ผู้กองวุติเอ่ยแนะนำเสียงเรียบ

หมอเอกก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าโซฟา ชายหนุ่มไม่ได้รีบร้อนเข้าไปประชิดตัวคนไข้ หากแต่รักษาระยะห่างที่เหมาะสมเพื่อไม่ให้เจนนี่รู้สึกถูกคุกคาม ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นกวาดสายตามองสภาวะแวดล้อมรอบห้องเพียงแวบเดียว... เขาก็อ่านเกมจิตวิทยาและสถานการณ์ทั้งหมดขาดกระจุย

แม้ผู้กองวุติและมิ้นท์จะพยายามเก็บกวาดคราบร่องรอยและจัดแต่งเสื้อผ้าให้เจนนี่ดูเรียบร้อยเพียงใด ทว่าอาการเนื้อตัวสั่นระริก การกำมือแน่นจนเล็บแทบจิกเข้าเนื้อ และแววตาที่หลุดลอยระคนหวาดกลัวผู้ชายของเจนนี่ ก็ไม่อาจรอดพ้นสายตาของแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านจิตเวชระดับประเทศคนนี้ไปได้ หมอเอกรู้ทันทีว่าสิ่งที่หญิงสาวตรงหน้าเผชิญมา ไม่ใช่แค่การถูกล่วงละเมิดธรรมดา แต่มันคือการแตกสลายของระบบประสาทส่วนลึก

"สวัสดีครับคุณเจนนี่ คุณมิ้นท์... ผมหมอเอกนะครับ"

หมอหนุ่มระบายยิ้มบางเบาอันแสนอบอุ่น น้ำเสียงทุ้มลึกนุ่มนวลชวนฟังเอ่ยทักทาย เขาทรุดกายลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างสุภาพ ท่าทางที่ผ่อนคลายและเต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจ

คำว่า 'หมอ' และ 'บำบัดฟื้นฟู' ที่หลุดออกมาจากบทสนทนาแผ่วเบาของผู้กองวุติ เปรียบเสมือนกระแสไฟฟ้านับแสนโวลต์ที่พุ่งเข้าช็อตระบบประสาทของเจนนี่จนขาดสะบั้น สติสัมปชัญญะที่เพิ่งฟื้นคืนมาอย่างกะทัดรันดึงภาพความทรงจำอันอัปยศเมื่อค่ำคืนก่อนกลับเข้ามาตอกย้ำ ความลับที่แสนสกปรก... โรคตัณหาภาพหลอนที่เธอพยายามซ่อนมันไว้ใต้ก้นบึ้งของหัวใจ บัดนี้ถูกเปิดโปงต่อหน้าชายแปลกหน้ามาดนุ่มคนนี้แล้ว

ความอับอายขายหน้าขีดสุดแปรเปลี่ยนเป็นความคลุ้มคลั่งในพริบตา อาการฮีสทีเรียปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรงจนระบบประสาทสั่งการพังทลาย เจนนี่สะบัดมือออกจากมิ้นท์พลันกรีดร้องลั่นบ้านราวกับสัตว์ป่าที่กำลังจะถูกปลิดชีวิต

"กรี๊ดดดดด! ไม่! ออกไป! พวกมึงรู้หมดแล้ว... พวกมึงรู้ว่ากูมันสกปรก! กูมันบ้า!"

ร่างอวบอิ่มรนลานถอยกรูดไปจนชิดหัวโซฟา ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างแดงก่ำเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัวขีดสุด สองมือบางขยับยกขึ้นจิกทึ้งเส้นผมตัวเองรัวเร็ว ก่อนจะเปลี่ยนเป็นฝ่ามือนุ่มที่ระดมทุบตีเข้าที่ศีรษะและเล็บคมที่เริ่มจิกข่วนลงบนลาดไหล่และเนื้อตัวของตัวเองอย่างบ้าคลั่ง หวังจะใช้ความเจ็บปวดทางกายลบล้างความอับอายที่กำลังกัดกินวิญญาณ

"เจนนี่! หยุด! อย่าทำร้ายตัวเองอีกเลยนะเจนนี่!" มิ้นท์ถลาเข้าไปร้องไห้โฮ พยายามจะรวบมือเพื่อนรักไว้ทว่ากลับถูกแรงคลั่งของเจนนี่ผลักจนล้มลงไปกองกับพื้น

"ทุกคนถอยออกไปให้หมด! คุณวุติ พามิ้นท์ออกไปก่อนครับ!"

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยนุ่มนวลของหมอเอกตวาดสั่งด้วยความเฉียบขาด แฝงไปด้วยอำนาจควบคุมสถานการณ์อันทรงพลัง ชายหนุ่มสลัดคราบคุณหมอมาดนุ่มทิ้งไปทันที เขาก้าวประชิดตัวร่างอวบอิ่มที่กำลังระดมข่วนตัวเองจนผิวขาว ๆ ขึ้นรอยเลือดซิบอย่างไม่เกรงกลัวอันตราย

หมอเอกอาศัยช่วงจังหวะที่เจนนี่กำลังกรีดร้อง โถมเรือนร่างสูงโปร่งเข้าใส่ พลันส่งวงแขนแกร่งทั้งสองข้างเข้ากอดล็อกร่างอวบอิ่มของเธอเอาไว้แน่นหนาจากทางด้านหลัง เป็น อ้อมกอดทางการแพทย์ ที่แน่นหนาเพื่อพันธนาการไม่ให้เธอทำร้ายตัวเองได้อีก ทว่าในความแน่นหนานั้นกลับเต็มไปด้วยความนุ่มนวลและปลอดภัยอย่างประหลาด ชายหนุ่มรวบข้อมือทั้งสองข้างของเจนนี่ตรึงไว้กับอกของเธอ พลันกดใบหน้าหล่อเหลาลงชิดซอกคอขาว กระซิบคำปลอบประโลมด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก นุ่มนวล และอบอุ่นใจเย็นระรัวถี่อยู่ข้างหูของหญิงสาวที่กำลังดิ้นรนสะบัดเร่า

"คุณเจนนี่ครับ... ฟังเสียงผมนะ ไม่มีการเปิดโปง ไม่มีใครรังเกียจคุณทั้งนั้น... ผมมาเพื่อช่วยคุณ คุณปลอดภัยแล้วครับคนดี... ชู่... เด็กดี ตั้งสติแล้วมองแค่ผมนะ"

กระแสความอบอุ่นและน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความเห็นอกเห็นใจอย่างไม่มีเงื่อนไขของหมอเอก ค่อย ๆ ซึมซาบเข้าสู่หัวใจที่แหลกสลาย แรงดิ้นรนของเจนนี่เริ่มแผ่วลงทีละน้อย ยามเมื่อแผ่นหลังอวบอิ่มสัมผัสได้ถึงแผงอกอันมั่นคงและอ้อมกอดที่พร้อมจะโอบรับความเน่าเฟะทั้งหมดในชีวิตของเธอเอาไว้โดยไม่นึกรังเกียจ 

เรี่ยวแรงทั้งหมดที่เคยปะทุคลั่งเมื่อครู่คล้ายถูกสูบหายไปในอากาศธาตุ เสียงกรีดร้องอย่างพังทลายหลงเหลือเพียงเสียงสะอื้นไห้แผ่วเบาปานจะขาดใจ ร่างอวบอิ่มที่เคยดิ้นรนต่อต้านกลับอ่อนระทวย ทรุดฮวบลงซบแผงอกอุ่นหนั่นแน่นของหมอเอกอย่างสิ้นสภาพหมดทางสู้ หยาดน้ำตาร้อนผ่าวไหลรินจนเปียกชุ่มเสื้อเชิ้ตเนื้อดีของหมอหนุ่ม ตอกย้ำความเจ็บปวดลึกเกินเยียวยาที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะรับไหว

หมอเอกก้มลงมองคนในอ้อมแขนด้วยดวงตาที่วูบไหวไปชั่วครู่ ชายหนุ่มสอดวงแขนแกร่งเข้าใต้ข้อพับขาและแผ่นหลังบาง ช้อนอุ้มร่างอวบอิ่มของเจนนี่ขึ้นในท่าเจ้าหญิงอย่างง่ายดาย สัมผัสอุ่นนุ่มและกลิ่นหอมจาง ๆ จากเรือนร่างของเธอที่แนบชิดกับอกกว้าง ทำให้หัวใจของหมอหนุ่มกระตุกไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาหันไปพยักหน้าให้ผู้กองวุติและมิ้นท์แผ่วเบาเพื่อเป็นสัญญาณบอกว่าเขาจะจัดการต่อเอง ก่อนจะพาร่างระหงก้าวเดินขึ้นบันไดไปยังห้องนอนชั้นบนอย่างมั่นคงและนุ่มนวลที่สุด

ภายในอ้อมกอดนี้... เจนนี่ตัวเล็กและเปราะบางเหลือเกิน ราวกับแก้วเจียระไนแสนงามที่พร้อมจะแตกสลายหากเขาเผลอพลั้งมือ

เมื่อก้าวเข้ามาในห้องนอนอันเงียบสงบ หมอเอกบรรจงวางร่างอวบอิ่มลงบนเตียงนุ่มอย่างทะนุถนอมราวกับสิ่งล้ำค่า ชายหนุ่มดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมกายให้เธอเพื่อมอบความอบอุ่น ขับไล่ไอหนาวจากความกลัว ทว่าในจังหวะที่เขาพยายามจะผละกายออก มือบางของเจนนี่ที่สั่นระริกกลับไขว่คว้าขยับมากำสาบเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่น ใบหน้าเนียนเปรอะคราบน้ำตาซุกเข้าหาฝ่ามือหนาของหมอหนุ่มตามสัญชาตญาณโหยหาที่พึ่งพิงเหนือน้ำ

"ฮึก... อย่าทิ้งเจนนี่... ช่วยเจนนี่ด้วย..." เสียงหวานละเมอแผ่วเบาอย่างน่าเวทนา

หมอเอกชะงักงัน นัยน์ตาคู่คมภายใต้กรอบแว่นจ้องมองใบหน้าหวานที่เวลานี้ดูไร้เดียงสาและน่าปกป้องเหลือเกิน ทว่าความอ่อนแอที่แสนยั่วยวนใจนั้นกลับทำลายกำแพงความนิ่งขรึมของจิตแพทย์หนุ่มจนพังทลาย อกซ้ายของผู้กองหมอเอกสั่นระทึกอย่างบ้าคลั่ง เป็นครั้งแรกในชีวิตการทำงานที่เขาเริ่มแยกแยะระหว่างหน้าที่และความรู้สึกส่วนตัวไม่ออก ความเปราบางของคนไข้สาวตรงหน้าพุ่งเข้ายึดครองพื้นที่ในหัวใจของเขาในพริบตา จนชายหนุ่มจำต้องนั่งลงข้างเตียง

ช่วงค่ำคืน เจนนี่เริ่มขยับกายกระสับกระส่าย ใบหน้าเนียนแดงซ่านด้วยกระแสความร้อนรุ่มที่แล่นพล่านขึ้นมาจากท้องน้อย เสียงครางเครือระเส่าแผ่วเบาดังเล็ดลอดจากเรียวปากอิ่มที่เผยอออกมา

"ฉันอยาก... ร้อน ... ต้องการ... ต้องการเหลือเกิน" สายตาของเธอเปลี่ยนไปเป็นเร่าร้อนพร้อมที่จะบุกขย้ำทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้า พลันเธอมองไปเห็นร่างชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างเตียงของเธอ มือคู่งามเล็กๆ ยื่นไปคว้าก่อนดึงมาทาบทับตัวเธออย่างแรง....