จุติเทพวิญญาณศักดิ์สิทธิ์

“ขอประทานโทษผู้อาวุโส สมบัติของท่านข้าน้อยผู้นี้ขอดูแลรักษาแทนท่านเอง มิต้องเป็นห่วงแต่อย่างใด ข้าจะดูแลเป็นอย่างดี” เด็กน้อยกล่าวขึ้นอย่างดีใจ
พร้อมทั้งมือโน้มไปเกาะก้อนหิน โชงกหน้ามองหาสมบัติของชายชราด้วยความตื่นเต้น
แต่ทันใดนั้นเอง
มือที่วางทาบลงไปนั้น คือบนตัวอักษรคำว่า ‘เซียน’ พอดี
จิตสำนึกโดดดูดเข้าไปในมิติแห่งจิตโดยไม่ทันตั้งตัว
วูบบบ !!
“เอ่ะ !! ข้าอยู่ที่ใดกัน” ทัศนียภาพที่เห็นนั้นปรากฏเพียงความมืดมิดและความว่างเปล่า แม้แต่ร่างกายก็ดับลง มีแค่สภาวะการมองเห็นและนึกคิดเท่านั้น
“สวัสดีผู้มีโชควาสนาต่อกัน” เสียงโบราณกาลได้ดังขึ้น
“ผ…ผู้ใดกัน !!” หลงน้อยกล่าวด้วยน้ำเสียงหวาดกลัว
“หากผู้มีวาสนาได้ยินก็หมายความตัวข้านั้นได้ละทิ้งซึ่งสังขาร เพื่อเข้าสู่สภาวะ เซียนอมตะ ไปแล้ว”
‘ซ..เซียนอมตะ’ หลงน้อยตื่นตะนกกับเสียงลึกลับที่ได้ยิน
“เสียงของข้าเป็นแค่จิตสำนึกที่ถูกบันทึกเอาไว้ เพื่อจุดประสงค์ในการถ่ายทอดความรู้สู่หนทางแห่งเซียนที่แท้จริง”
“หนทางแห่งความเป็นอมตะ ในโลกของผู้ฝึกตนนั้นต่างเดินบนเส้นทางที่ผิด”
“เส้นทางแห่งจิตวิญญาณคือเส้นทางที่แท้จริง สู่ความเป็นอมตะ ส่วนเส่นทางแห่งกายเนื้อนั้นไม่นับว่าเป็นอันใดได้ ท้ายที่สุดก็คือเส้นทางสู่ความตาย”
“หนทางแห่งผู้ฝึกจิตวิญญาณไม่นับว่ายากและง่ายจนเกินไป เปรียบเสมือนคนผู้หนึ่งมีจุดมุ่งหมายเลือกเดิน ต่างเดินท่ามกลางความมืดมิดอันว่างเปล่า มิอาจรับรู้ได้เลยว่าเป้าหมายนั้นยาวไกลซักเพียงใด จนกระทั้งมาถึงจุดหมายเมื่อนั้นจึงจะรู้ว่าสำเร็จ”
หลงน้อยต่างมีท่าทีเยือกเย็น และจดจ่อต่อสิ่งที่ได้รับรู้ ต่างจากก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง
“หากปรารถนาที่จะฝึกตนในหนทางแห่งปราณ ข้าก็ไม่อาจบังคับโชคชะตาได้ ข้าจะส่งมอบความรู้บางอย่างให้กับเจ้า ส่วนเส้นทางเจ้าจะเป็นผู้เลือกเดิน”
“ส่วนนามของข้าคือ หมิงเฉิน”
สติของเขาก็ถูดดึงกลับคืนร่างอีกครั้ง
“ข้าได้กลับมาแล้ว!! และเมื่อกี้มั….”
ข้อมูลจำนวนมหาศาลถูกส่งมาในทันที
พร้อมกับความเจ็บปวดได้แล่นเข้าสู่สมองแบบไม่ทันตั้งตัว
อ้ากกกกกก !!
เด็กน้อยนอนกลิ้งทุรนทุรายอยู่เพียงชั่วครู่เท่านั้น สติจึงค่อยๆดับลง
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเด็กน้อยไม่มีแม้แต่เวลาประมวลผลกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เวลาได้ผ่านไปไม่กี่ชั่วลมหายใจเท่านั้น ความสับสนต่อเหตุการณ์ยังคงมีอยู่ในใจไม่จางคลาย
4 ชั่วยามผ่านไป
“โอ้ยยย สมองข้าจะระเบิดอยู่แล้ว” เมื่อสติคืนมาความเจ็บที่หลงเหลือก็ยังคงอยู่
หลงน้อยนอนแผ่ราบบนพื้น หน้าแหงนตรงสู่ท้องนภา หลับตาประมวลผลถึงความจำของชายชราที่ได้ถ่ายทอดมาให้เขา
สิ่งที่ได้ปรากฏในความจำก็คือ
คัมภีร์เซียนอมตะวิชาจิตวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งแบ่งออกเป็นหลายทักษะทางจิต เคล็ดวิชาบ่มเพาะจักรพรรดิวายุวิชากายาเทพ มี6ระดับกายา ทองแดง เงิน ทอง ทองดำ หยก เพรช 4 ขั้น ต่ำ กลาง สูง สุดยอด วิชาแรงโน้มถ่วง มีเงื่อนไข ใช้ได้ตอนบรรลุขอบเขตปราณระดับที่ 2 ขอบเขตกำเนิดปราณ ทักษะพื้นฐานทั่วไปความรู้ทั่วไป
‘เสียงโบราณลึกลับนั้นคงจะเป็นผู้อาวุโสที่อยู่เบื้องหน้าเรา’ หลงน้อยได้กระเด้งตัวขึ้นพร้อมอยู่ในท่วงท่าคุกเข่าแสดงความเคารพ
“ผู้อาวุโสหมิงเฉิน บุญคุณนี้มากมายนัก เพื่อแสดงความกตัญญูต่อท่าน ข้าจะฝึกฝนทั้งสองทาง และปณิธานของท่านข้าจะส่งต่อหนทางแห่งเซียนที่แท้จริงให้สืบต่อไป” หลงน้อยแสดงความนอบน้อมถึงที่สุด
“ผู้มีพระคุณ ตัวข้าไร้ซึ่งเกีตรติยศ ไร้ซึ่งตระกูล แม้ข้าจะไม่เคยพูดคุยกับท่าน ข้ากับรู้สึกผูกพันอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน”
“ข้าขอบังอาจหยิบยืมแซ่ตระกูลของท่าน ขอเป็นหลานท่านจะได้ไหม”
วี้ดด วิ่วว !! เสียงของสายลมได้ดังขึ้น
สายลมได้ปลิวไสวดังหวีดหวิวราวกับตอบรับคำขอของเด็กน้อยหลง
สำผัสที่อบอุ่มและบริสุทธิ์ที่แผ่ออกมาตั้งแต่ปากทางเข้าถ้ำ ท้ายที่สุดกลับถูกปลดปล่อยออกมาจากท่านทวดหมิงเฉิน
เด็กหนุ่มยกแขนขวาขึ้นมาปาดน้ำตาแห่งความปิติ
“ท่านทวดตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป โปรดจำนามข้า หมิงหลง ผู้นี้” หมิงหลงได้คำนับท่านทวด3รอบ พร้อมยืดกายสลัดความเมื่อยล้าออกไป
“ข้าได้ตัดสินใจที่จะฝึกเคล็ดวิชาบ่มเพาะจักรพรรดิวายุ ฝึกควบคู่กับเคล็ดวิชากายาเทพเป็นอันดับแรก เมื่อมีความแข็งแกร่งระดับนึกแล้ว จึงเริ่มฝึกหนทางแห่งเซียนอมตะ ซึ่งเป็นวิชาพื้นฐานของวิชาจิตวิญญาณศักดิ์สิทธิ์”
มันเป็นไปได้ยากที่จะฝึกจิตควบคู่กับการบ่มเพาะปราณ เมื่อได้ใคร่ครวญอย่างรอบคอบแล้ว การฝึกจิตนั้นจำเป็นต้องฝึกอย่างต่อเนื่องจนกว่าจะบรรลุแต่ละขั้น
โคกกก ครากก
ในขณะที่อยู่ในภวังค์แห่งความคิดอยู่นั้น เสียงท้องได้เรียกร้องว่าไม่มีสิ่งใดตกถึงท้องมาเป็นเวลานานแล้ว
“โชคดีของข้า ผลท้อนั้นดกเต็มต้นน่าจะเป็นผลท้อทิพย์ คงอยู่ได้สบายๆเป็นเดือน” ซึ่งรอบๆผลท้อนั้นสองแสงเป็นไออ่อนๆออกมา ดูไม่ใช่ผลไม้ธรรมดาเสียแล้ว
เพียงแค่ได้ครอบครองแม้แต่ผลเดียวอาจเกิดการนองเลือดเพื่อแย่งชิง เพราะสรรพคุณนั้นมีหลากหลาย หากตึดอยู่ที่คอขวดสู่ขอบเขตระดับถัดไปก็สามารถก้าวข้ามอย่างง่ายดาย ปรับสภาพร่างกายให้แข็งแรงขึ้น บ่มเพาะปราณรวดเร็วขึ้นในระยะเวลานึง ขจัดสิ่งสกปรกออกจากร่างกายให้ปราณในกายบริสุทธิ์มากยิ่งขึ้น
กินเพียงแค่ผลเดียวสามารถบรรเทาความหิวได้นานนับสัปดาห์ หากหมิงหลงได้รับรู้คุณสมบัติทั้งหมดนี้คงตกใจแทบสิ้นสติเป็นแน่
จำนวนมากมายถึงหนึ่งพันผล สามารถเป็นเศรษฐีในชั่วข้ามคืน แม้แต่เมืองขนาดเล็กก็สามารถซื้อได้อย่างสบายๆ
“เหตุใดท่านทวดถึงไม่ถ่ายทอดข้อมูลของผลท้อทิพย์แม้แต่น้อย” หนึ่งในความจำเป็นความรู้เกี่ยวกับสรรพคุณและชื่อ สมุนไพร ผลไม้อื่นๆอีกจำนวนมาก แต่ไร้ซึ่งข้อมูลผลท้อทิพย์?
“อืม..คิดไปก็ไม่ได้สิ่งใด บางทีอาจจะมีเหตุผลของท่าน”
หมิงหลงได้กวาดตาหามุมเอียงของต้นท้อยักษ์ และได้กระโจนเข้าใส่พร้อมปีนป่ายอย่างช้าๆด้วยความระมัดระวัง เมื่อถึงจุดกลางลำต้นแล้ว จึงกระโดดเกาะกิ่งก้านขนาดหนึ่งแขนคนโอบไว้แน่น และเคลื่อนที่ไปข้างหน้าจนถึงกิ่งที่ปรากฏผลท้ออยู่นั้นเอง แขนได้ยื่นออกทันทีทันใด เมื่อได้รับผลท้อขนาดฝ่ามือเสร็จเรียบร้อย จึงปีนลงไปตรงกลางลำต้น ที่มีกิ่งก้านสาขาขนาดใหญ่แผ่ไปรอบทุกทิศ จุดศูนย์กลางได้ปรากฏพื้นที่ขนาดกว้างยาวนับ10เมตร
“เป็นต้นไม้ที่น่าอัศจรรย์ยิ่งนัก นับตั้งแต่นี้ที่นี้คือที่พักระหว่างการฝึกตน”
มือที่จับผลท้อได้ยกขึ้นไกล้ริมฝีปาก คมเขี้ยวสีขาวได้กัดลงอย่างจัง
กร๊อบบบ !!! สุดยอด หวาน ชุ่มฉ่ำอะไรเช่นนี้ !!

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่4 หมิงหลง

นิยายแนะนำ

จุติเทพวิญญาณศักดิ์สิทธิ์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่4 หมิงหลง

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้