[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

ร่างคุกเข่ากุมศีรษะค่อยๆยืนตรง หลังจากรับพลังของต่อหัวเสือเข้าไปก็เริ่มมีสีดำมันเงาตัดกับสีเหลืองส้มเด่นสะดุดตาบริเวณกลางหน้าอก ด้านหลังที่เคยมีปีกจิ้งหรีดเปลี่ยนไปเป็นปีกลักษณะใสและบาง แต่มีความแข็งเป็นอย่างมาก แต่ถึงอย่างนั้นมันกลับมีขนาดเล็กไม่สามารถใช้บินได้ หากใช้ร่อนสามารถทำได้ดีกว่าปีกของจิ้งหรีด เพียงแต่สิ่งที่ทำให้โยฮันตื่นเต้นไม่ใช่เรื่องปีกหรือเนื้อตัวที่เปลี่ยนไปเป็นต่อหัวเสือ เขาตื่นเต้นกับพลังใหม่ที่ปรับให้เข้ากับร่างกาย

มือทั้งสองข้างที่มีเพียงกรงเล็บเริ่มมีความรู้สึกหนึ่งปรากฎขึ้นมา ร่างกายอธิบายกับเจ้าของเอาไว้ว่า หากกำมือจะมีบางอย่างโผล่ออกมาที่หลังมือ โยฮันจึงกำมือเผยให้เห็นเหล็กในของต่อหัวเสือ มันมาพร้อมพิษที่สามารทำให้เกิดการอักเสบ บวมแดงและปวดรุนแรง 

หลังจากที่เขาแบมือกลับไปเป็นเหมือนเดิมเหล็กในจะถูกซ่อนเอาไว้ในแขน เมื่อใดก็ตามที่เขาต้องการใช้งานเพียงแค่กำมือให้แน่นมันจะปรากฎออกมา โยฮันที่เห็นเหล็กในทุกครั้งเมื่อเขากำมือ บนใบหน้าของเขาก็เริ่มปรากฎความยินดี ต่อให้พิษของต่อหัวเสือจะไม่ทำให้สิ่งมีชีวิตตายได้ถ้าไม่เกิดอาการแพ้รุนแรง มันกลับสร้างความเจ็บปวดให้สิ่งที่เขาต่อยได้ 

ซอมบี้ยิ่งวิวัฒนาการเป็นระดับสูงขึ้นไป สิ่งที่แลกมากับความแข็งแกร่งของพวกมันคือความเจ็บปวด เมื่อพวกมันเป็นระดับ 1 ซอมบี้แทบไม่รู้สึกกับบาดแผลเลยสักนิด พวกมันทำราวกับว่าบาดแผลคือสิ่งที่เกิดมาพร้อมร่างกาย แต่หลังจากผ่านวิวัฒนาการมาแล้ว 1 ครั้ง ความรู้สึกชากับบาดแผลได้หายไป พวกมันเริ่มกลับมามีความรู้สึก ยิ่งเป็นซอมบี้ระดับ 4 ความรู้สึกของมันก็กลับมาเยอะพอสมควร จนความเจ็บปวดที่เขากำลังสร้างมีผลกับมัน

ปีกด้านหลังกระพือเสียงดัง โยฮันรับรู้ได้ถึงน้ำหนักตัวลดเหลือ 1 ใน 10 เท่านั้น ต่อให้เขาจะบินไม่ได้แต่หากใช้งานมันร่อนจะต้องไปได้ไกลเป็นกิโลเมตรอย่างแน่นอน ทันทีที่เขามองไปยังฝั่งตรงข้ามโยฮันก็เริ่มเปลี่ยนร่างกายให้พร้อมต่อสู้มากที่สุด

ผิวหนังทั้งหมดของเขาถูกเปลี่ยนให้เป็นกระดองปู บริเวณหลังมือมีเปลือกหอยปรากฎ มันสามารถใช้รับการโจมตีได้ ต่อให้โยฮันจะเสียใจที่ขยายมันใหญ่กว่านี้ไม่ได้ แต่เขาก็หวังว่าการวิวัฒนาการจะมีการเปลี่ยนแปลง ใต้เปลือกหอยบนหลังมือหากเขากำมือเข้าด้วยกันจะมีเหล็กในพร้อมต่อย หากเขาทำมือปกติจะมีกรงเล็บของสัตว์ต่างๆงอกออกมา 

หลังจากตรวจสอบมือทั้งสองโยฮันก็เปลี่ยนขาให้เป็นของจิ้งหรีด ต่อให้มันจะเป็นสัตว์ตัวเล็กๆเมื่อปรับพลังให้เข้ากับตัวของเขา พละกำลังขากลับแข็งแกร่งยิ่งกว่าพลังของสัตว์ทุกตัวที่กินเข้าไป เมื่อเท้าย่อลงเล็กน้อยโยฮันก็ได้ดีดเท้าส่งตัวเองลอยข้ามแม่น้ำไปอีกฝั่ง โดยใช้ปีกต่อหัวเสือทั้งสองข้างกระพือเสียงดังทำให้ร่างของเขาร่อนได้ไกลมากยิ่งขึ้นจนสุดท้ายเขาก็ร่วงตกลงสู่ฝั่งทิศเหนือโดยมีเสือวิ่งไล่ตามมา

เสียงคำรามดังก้องมาแต่ไกล เมื่อมองไปยังเสือตัวใหญ่ที่วิ่งมาพร้อมความโกรธโยฮันกลับไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวอีกต่อไป ต่อให้มันจะรักษาบาดแผลที่เกิดขึ้นจากเขาได้หลายตำแหน่ง แผลที่เหลืออยู่กลับทำให้มันเคลื่อนไหวเต็มกำลังไม่ได้

หลังจากที่เสือเข้ามาใกล้โยฮันก็เริ่มกระตุ้นการตอบสนองของสัตว์ให้สูงที่สุด โดยการตอบสนองหลักที่เขาใช้งานคือแมว มันสามารถหลบการฉกของงูที่รวดเร็วพ้น การตะปบของเสือจึงไม่ใช่เรื่องน่ากลัวเมื่อเขาใช้ขาจิ้งหรีดร่วมด้วย

ทันทีที่เท้าขนาดใหญ่พุ่งเข้าหาตัวจากการตะปบของเสือที่โยกน้ำหนักตัวมาไว้ส่วนหน้า ร่างของโยฮันก็ย่อตัวลงเล็กน้อยก่อนจะพุ่งออกไปทางด้านข้าง เสือที่สัมผัสได้ว่าเท้าของมันแตะได้เพียงอากาศจึงใช้ดวงตากวาดมองไปมาระหว่างที่เท้าแตะพื้น ทว่ามันกลับถูกบางอย่างพุ่งกระแทกบริเวณลำคอจนร่างเซไปสามถึงสี่เก้า

หลังจากเท้าเหยียบพื้นมันจึงหันมองดูเหยื่อที่โจมตีมันเมื่อครู่ด้วยดวงตาโกรธแค้น แต่แล้วมันกลับรับรู้ได้ถึงความรู้สึกเจ็บปวดบริเวณคออย่างรุนแรงจนร้องคำรามออกมามากกว่าเดิม

“ นึกว่าจะไม่ได้ผล ”

เสียงคำรามทำให้โยฮันอดไม่ได้จนต้องฉีกยิ้มออกมา หมัดเมื่อครู่ต่อให้เขาจะหักกระดูกคอของเสือไม่ได้ก็ตาม บริเวณที่เขาชกเริ่มบวมขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เพียงแค่มองก็รู้ว่าพิษของต่อทำงานได้ดี

เสือตัวโตที่เริ่มเจ็บมากยิ่งขึ้นมันจึงกระโจนเข้าหาเหยื่อไม่คิดชีวิตหวังจะฆ่าด้วยกรงเล็บและเขี้ยวขนาดใหญ่ของมัน เพียงแต่เหยื่อกลับใช้ร่างกายที่เล็กกว่ากระโจนหลบออกไปด้านข้าง ก่อนที่มันจะพบกับแรงกระแทกบริเวณอีกฝั่งไม่นานก็มีความเจ็บปวดที่ยากเกินจะหยั่งถึงปะทุออกมาบริเวณคอพร้อมกับอาการบวมของกล้ามเนื้อ เสือที่รับไม่ได้กับการถูกโจมตีจึงกางกรงเล็บออกมาให้มากที่สุดจนพื้นใต้เท้าเกิดรอยตัด 

ถึงอย่างนั้นโยฮันกลับไม่ได้หวาดกลัวมัน ด้วยการตอบสนองของแมวและขาจิ้งหรีด ทั้งสองสิ่งทำงานร่วมกันได้เป็นอย่างดีทำให้เขาสามารถหลบหลีกการโจมตีของเสือพ้น  หลังจากเห็นเสือเจ็บปวดเขาจึงเป็นฝ่ายบุก ทุกครั้งที่หลบไปรอบๆจะต้องมีหมัดซัดเข้าลำตัวของเสือจนร่างของมันปูดโปนเต็มไปด้วยรอยบวมแดงที่ค่อยๆขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

เสือพยายามตวัดเท้าไปซ้ายทีขวาทีเพื่อไล่ตามร่างเล็กๆที่กระโจนหลบร่างของมัน บางครั้งร่างนั้นก็กระโจนขึ้นขี่หลังจนมันต้องพุ่งชนตึกเพื่อสลัดเหยื่อให้หลุดออกไป แต่แล้วมันกลับร้องคำรามออกมามากกว่าเดิมเมื่อพบว่าร่างกายเริ่มมีบาดแผลลึกอีกครั้งจากกรงเล็บของโยฮันที่สลับใช้กับเหล็กในผึ้ง

เสียงปึงปังจากหมัดดังสลับกับเสียงกระซวกกรงเล็บเข้าไปในร่างของเสือ เนื้อบวมแดงที่เกิดจากพิษต่อส่งผลต่อการกระซวกทำให้เขาทะลวงร่างมันได้ง่ายยิ่งขึ้นเพราะกล้ามเนื้อบริเวณที่ถูกพิษเหล็กในไม่สามารถควบคุมได้ปกติ ด้วยการกระโจนไปมารอบๆพลางใช้ปีกลดน้ำหนักตัวส่งผลให้ร่างของเสืออาบเต็มไปด้วยเลือดสีแดง ถึงอย่างนั้นดวงตาของมันทั้งสองกลับยังคงแดงก่ำมองจ้องเหยื่อไม่วางตาราวกับกำลังรอโอกาสสวนกลับที่เหมาะสม

โยฮันกลับไม่ได้ตื่นตระหนกกับสายตาของมันที่พยายามมองเขาเลยแม้แต่น้อย ต่อให้มันจะมีพละกำลังมหาศาล มีพลังชีวิตที่สุดยอด หากมันไม่สามารถสัมผัสร่างของเขาได้ ผู้ชนะจะต้องเป็นเขา

ฉั๊วะ!

ใต้คอของเสือถูกตัดจนทำให้เกิดแผลลึกถึงกระดูก หากเขาตัดบริเวณหลังคอแผลที่เกิดขึ้นจะผสานเข้าด้วยกันจนทำให้คอของมันขาดออกจากร่าง เสือกลับยังคงมองตามเขาเช่นเดิมราวกับมันต้องการเป็นวิญญาณอาฆาตไล่ล่าเขาไม่ยอมหยุด 

โยฮันกลับไม่คิดหยุดเขาต้องการกลับไปหาน้องสาวให้ไว ทว่าหลังคอที่เขาต้องการตัดมันให้ขาดกลับเข้าถึงได้ยาก หลังจากที่เสือพยามกระโจนหลบกรงเล็บของเขาไม่ให้แตะไปที่หลังคอ

“ เกิดอะไรขึ้น หรือว่ามันจะเรียนรู้วิธีโจมตี”

บนใบหน้าของโยฮันเผยความตกใจ ร่างกายของเสือเต็มไปด้วยบาดแผลมันควรจะตายได้แล้ว บริเวณคอที่เหลือเพียงแค่ครึ่งควรจะเป็นบาดแผลสาหัสทำให้มันตาย แต่ดูเหมือนว่าการเป็นซอมบี้จะทำให้มันยังมีชีวิตอยู่ได้ เขาเคยตัดคอหนูท่อโดยตัดเพียงแค่ครึ่งเดียว ซึ่งทำให้หนูท่อล้มตัวลงไปนอนบนพื้นรอรับความตายไม่สามารถสู้ต่อ แต่ทว่าเสือกลับต่างออกไป มันยังคงยืนอยู่ได้ต่อให้จะมีบาดแผลสาหัส ความเจ็บปวดที่เกิดกับร่างของมันดูจะไร้ผลเพราะมันไม่ได้คำรามออกมาเสียงดังหลังจากที่มันเลือกจะจ้องเหยื่อ

ขณะที่กำลังสงสัยว่าเสือเรียนรู้วิธีการโจมตี โยฮันก็มั่นใจว่ามันทำเช่นนั้นจริงเพราะหลังจากที่เขาใช้แรงของขาจิ้งหรีดหลบเข้าไปด้านข้างมันจะกระโจนหลบทุกครั้งเพราะรู้ถึงอันตรายของเหล็กใน ส่งผลให้เขาที่พยายามเข้าด้านข้างทำสิ่งใดมันไม่ได้อีกต่อไปจนต้องเปลี่ยนแผนสู้เช่นกัน

“ ได้ มาดูกันว่าใครจะอยู่ใครจะไป ”

ร่างย่อจนเกือบจะติดพื้นดินเพื่อรีดพลังขาออกมาให้ได้เยอะที่สุด ทันทีที่ขาทั้งสองยืดออกจากกันมันได้ส่งร่างของโยฮันพุ่งเข้าหาเสือด้วยความเร็วมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เสือตัวใหญ่จึงร้องคำรามเมื่อเห็นว่าศัตรูพยายามจะพุ่งเข้ามาด้านหน้าตรงๆเพื่อฆ่ามันให้ตาย ภายใต้เสียงร้องมันได้เตรียมอุ้งเท้าขนาดใหญ่เอาไว้ พริบตาที่โยฮันเข้าถึงระยะ 1 เมตรด้านหน้าของมันเสือก็ได้ตวัดกรงเล็บผ่านตำแหน่งที่เขากำลังพุ่งไป โยฮันกลับรู้อยู่ก่อนแล้ว เขาได้ใช้การตอบสนองของแมวบังคับเท้าหลังให้จิกลงไปบนพื้นดินระหว่างพุ่งเพื่อเพิ่มแรงพุ่งให้สูงขึ้นไปอีก ส่งผลให้เขาพุ่งเข้าถึงตัวของเสือได้ก่อนที่มันจะตวัดเท้ามาด้านหน้า

ด้วยแรงที่มาจากขาทำให้กำปั้นทั้งสองของเขากระแทกเข้าบริเวณคอของมันอย่างจัง ก่อนที่เขาจะแบมือเปลี่ยนเป็นกรงเล็บข่วนคอของมันจนมีเนื้อหลุดออกมามากมาย ถึงอย่างนั้นเสือกลับกระโจนถอยหลังออกไปตั้งหลักก่อนจะพุ่งเข้าหาโยฮัน จนเขาต้องกระโจนหลบแล้วพุ่งกลับเข้าไปหามัน ด้วยการใช้พละกำลังขาของทั้งสองทำให้เกิดภาพการต่อสู้ของสองฝั่ง ฝ่ายหนึ่งกระโจนหนีห่างแล้วพุ่งเข้าโจมตีกระทันหัน แต่อีกฝ่ายที่มีขาจิ้งหรีดสามารถกระโดดหลบแล้วพุ่งไล่ตามได้ทุกครั้ง ทำให้เสือมีเนื้อหลุดออกมาทุกครั้งที่เข้าปะทะกัน 

ถึงอย่างนั้นมันกลับสร้างความรู้สึกหวาดกลัวให้โยฮัน เขาฉีกเนื้อและหนังของมันออกมาได้ทุกครั้งจนร่างเหวอะหวะ เพียงแต่ว่ามันยังคงมีชีวิตและพยายามรักษาระยะไม่ให้เขาตัดคอของมันได้เช่นเดิม การต่อสู้ที่ควรจะเริ่มและจบในเวลา 10 นาทีค่อยๆยืดเวลาออกไปอีกจนครบ 1 ชั่วโมง เสือกลับไม่ยอมตาย มันยังคงมองเขาด้วยดวงตาแดงก่ำราวจะกลืนเขาทั้งร่าง นอกจากนั้นแล้วมันยังเรียนรู้ว่าเขาจะพุ่งเข้ามาในจุดใดบ้าง ทำให้แผลที่เกิดขึ้นในช่วงหลังลดน้อยลงกว่าเดิม 

โยฮันจึงคิดว่าหากมันยื้อเวลาออกไปอีกฝ่ายที่เสียเปรียบจะต้องเป็นเขาเพราะพละกำลังที่รีดออกมาใช้งานหมดลงอย่างรวดเร็ว  การใช้พลังขาจิ้งหรีดกินพละกำลังมากพอสมควร แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ได้มองเผื่อเอาไว้แล้ว หากเกิดว่าเขาเอาชนะมันใน 2 ชั่วโมงไม่ได้ เขาคงต้องวิ่งหาของกินมาเติมพลัง

เมื่อเสียงร้องคำรามของเสือดังอีกครั้ง ร่างของมันก็พุ่งเข้ามาหาเขาด้วยความเร็วเท่าเดิม เพียงแต่ว่าดวงตาทั้งสองของมันกลับส่ายไปมาหลังจากเรียนรู้วิธีสู้กับเขาจนคาดการณ์ได้ว่าเขาจะเข้ามาโจมตีมันจากตำแหน่งไหน โยฮันกลับไม่สนใจเพราะอย่างไรมันก็ตามการตอบสนองของเขาไม่ได้ สิ่งที่เขาต้องท่องให้ขึ้นใจคือห้ามพลาดแม้แต่น้อย เพราะถ้าเขาพลาดโอกาสชนะจะพลิกกลับมาเป็นแพ้ในทันที เขาคิดว่าเสือคงรอเวลาที่เขาจะสะดุดล้มหรือเกิดอาการเหนื่อยล้า.