ป่วนรักคุณเฟื่อนวิศวะ

ลงให้อ่านทุกวัน เวลา 18:00 น. เป็๲ต้นไป [ส่วน eBook มาวันที่ 27/06/68 ราคาเบา ๆ เพียง 89฿ เก็บเงินรอได้เลยนะคะ]

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

บทที่ 7

เช้าวันจันทร์

มหาวิทยาลัยศิรวัฒน์ธานี (SWU)

ลานเกียร์ คณะวิศวกรรมศาสตร์

หลังจากโปรเจกต์สารคดีของฉันกับธีร์เสร็จเรียบร้อย อาจารย์ก็ให้แต่ละกลุ่มมา พรีเซนต์ผลงาน เพื่อให้เพื่อน ๆ ได้ดูและวิจารณ์กัน

ตอนนี้ฉันกับพิมนั่งอยู่ด้านหลังของห้องประชุมขนาดเล็กในคณะวิศวะ รอดูว่ากลุ่มของเราจะถูกเรียกตอนไหน

"ซีน แกคิดว่าเราจะโดนอาจารย์ติอะไรไหม?" พิมกระซิบถามฉันเบา ๆ

"ไม่น่าจะมีอะไรนะ" ฉันพึมพำ "แต่ถ้าจะมี ก็อาจจะเป็๞...ไอ้ธีร์"

"โอ๊ยยย แกจะดิสเครดิตมันไปถึงไหน?" พิมขำ "จริง ๆ ฉันว่าธีร์มันทำหน้าที่พรีเซนต์ดีอยู่นะ"

"ก็แค่พูดเก่ง" ฉันเบะปาก "แต่ถ้ากวนประสาทล่ะก็...ที่หนึ่งของประเทศแน่"

พิมหลุดหัวเราะ แต่ก่อนที่เราจะได้พูดอะไรต่อ เสียงอาจารย์ก็ประกาศเรียกกลุ่มเราให้ไปพรีเซนต์

"เชิญกลุ่มต่อไปครับ"

ฉันถอนหายใจแรง ๆ ก่อนจะเดินขึ้นไปด้านหน้าพร้อมธีร์ พิม และภัทร ทุกคนดูเป็๲งานเป็๲การ ยกเว้นไอ้ธีร์ที่ยังคงดู ชิลเกินเบอร์

"โอเค ฉันจะเริ่มเปิดวิดีโอนะ" ฉันพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะกดเล่นไฟล์สารคดีของกลุ่มเรา

ในวิดีโอ

ฉากเปิดเริ่มด้วยธีร์พูดแนะนำโครงการตามสคริปต์ที่ฉันกับพิมช่วยกันเขียน บรรยากาศการตัดต่อดูเป็๲สารคดีมืออาชีพกว่าที่คิด รุ่นพี่วิศวะที่ให้สัมภาษณ์ก็ดูเป็๲งานเป็๲การ ข้อมูลแน่น

"หืม...ดูดีแฮะ" ฉันพึมพำเบา ๆ ขณะมองภาพในจอ

พิมยิ้มกว้าง "เห็นไหมล่ะ? ฉันบอกแล้วว่ามันออกมาดี!"

แต่แล้ว...

"และนี่คือส่วนหนึ่งของการทำงานของพวกพี่ ๆ คณะวิศวกรรมศาสตร์ ซึ่งแน่นอนว่า...ผมไม่ได้มีส่วนร่วมเลยสักนิด"

เสียงธีร์พูดในวิดีโอดังขึ้น พร้อมกับภาพของธีร์ยืนกอดอก ยักคิ้วกวน ๆ ใส่กล้อง!!

"แต่ถ้าสาว ๆ คนไหนอยากได้วิศวกรไปออกแบบบ้านให้ ติดต่อผมได้นะครับ"

"ธีร์!!!" ฉันร้องลั่น

ตอนนี้ทั้งห้องประชุมเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของนักศึกษาคณะวิศวะดังไปทั่ว บางคนถึงกับตบโต๊ะด้วยความสะใจ ส่วนพิมกุมขมับ ส่วนภัทรแค่ถอนหายใจแรง ๆ

ธีร์หันมามองฉัน พร้อมรอยยิ้มที่กวนที่สุดในจักรวาล

"อ้าว...ไม่เห็นเหรอว่าอาจารย์ก็ขำอยู่?" เขากระซิบเบา ๆ

ฉันหันไปมองอาจารย์ที่กำลังพยายามกลั้นขำ โอ๊ยยย อะไรกันเนี่ย!!!

"กลุ่มนี้ถือว่าทำได้ดีนะครับ" อาจารย์สรุปตอนท้าย "แต่อาจจะต้องระวังเ๱ื่๵๹อารมณ์ขันของบางคนหน่อย...ถึงมันจะช่วยให้บรรยากาศดีขึ้นก็เถอะ"

เสียงหัวเราะดังลั่นห้องอีกครั้ง

ฉันหันไปหาธีร์ที่ยังนั่งกอดอกสบาย ๆ ก่อนจะกัดฟันพูดเบา ๆ

"ธีร์...ฉันจะฆ่านาย"

หมอนั่นหัวเราะ "เธอทำไม่ได้หรอกซีน"

"ทำไม่ได้เหรอ!!" ฉันเงื้อมือหมายจะตีเขา แต่ภัทรกับพิมช่วยกันห้ามฉันไว้ก่อน

"พอ ๆๆ ฉันว่ามันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นหรอก" ภัทรหัวเราะ "อย่างน้อยวิดีโอเราก็สนุกนะ"

"ใช่ แถมได้เสียงหัวเราะจากทั้งห้องเลย!" พิมเสริม

ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่ โอเค...แค่นี้ฉันก็ปวดหัวพอแล้ว!!!

หลังการพรีเซนต์

ฉันเดินออกจากห้องประชุมด้วยความเหนื่อยใจ ก่อนจะรู้สึกได้ว่าธีร์เดินมาตีไหล่ฉันเบา ๆ

"เฮ้ ซีน"

"อะไรอีก!?" ฉันหันไปเบ้ปากใส่เขา

"ถ่ายออกมาแล้วดูดีมากเลยนะ ข้าชอบ"

ฉันชะงักไปนิดหน่อย...นี่มันเป็๞ครั้งแรกที่ธีร์ชมฉันดี ๆ เลยนะ

"เหรอ?" ฉันพึมพำ ก่อนจะรีบหันหน้าหนี เพราะฉันรู้สึกเหมือนหน้าเริ่มร้อนขึ้นมาเองซะงั้น

ธีร์ยิ้มมุมปากนิด ๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ

"โอ๊ย ๆ หยุดสวีทกันแป๊บได้ปะ?" พิมแซวขึ้นมา ฉันสะดุ้งเฮือก รีบหันไปแยกเขี้ยวใส่

"ใครสวีทกับมัน!!!"

พิมหัวเราะ ส่วนภัทรก็แค่ส่ายหัวขำ ๆ

๰่๥๹เย็น

โรงอาหารกลาง

พวกเราสี่คนมานั่งกินข้าวด้วยกัน หลังจากผ่านวันอันแสนวุ่นวายไป ฉันรู้สึกเหนื่อยล้าจนแทบไม่อยากพูดอะไร

แต่พิมก็ยังคงแซวฉันไม่เลิก

"ซีน~ วันนี้แกหน้าแดงหลายรอบเลยนะ~"

"หยุดเลยพิม!" ฉันรีบปิดปากเพื่อน แต่ธีร์ดันมองมาพอดี

"หน้าแดงเหรอ?" เขายักคิ้ว "ป่วยหรือเปล่า?"

"ป่วยบ้านนายสิ!!!"

เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง...

และแม้ว่าฉันจะพยายามเถียงทุกอย่างให้สุดกำลังแล้ว...

ฉันก็ต้องยอมรับกับตัวเองว่า...

นี่มันเริ่มจะไม่ใช่แค่การเถียงกันธรรมดาแล้วล่ะมั้ง?

กลางคืน

หอพักหญิง

ฉันนอนกลิ้งไปมาบนเตียงหลังจากอาบน้ำเสร็จ ตั้งใจจะพักผ่อนให้เต็มที่เพราะเหนื่อยมาทั้งวัน แต่ปัญหาคือ...

ฉันนอนไม่หลับ!

"ให้ตายสิ ทำไมฉันถึงเอาแต่คิดถึงเ๹ื่๪๫วันนี้วะ!?" ฉันพึมพำพลางหยิบหมอนขึ้นมากอดแน่น

ฉันไม่ได้อยากจะเก็บเ๱ื่๵๹ธีร์มาคิดเลยสักนิด แต่ภาพตอนที่เขาหันมายิ้มเ๽้าเล่ห์ในห้องพรีเซนต์ ภาพที่เขาเดินมาข้าง ๆ แล้วชมสารคดีของฉันมันดันวนเวียนอยู่ในหัว!

"บ้าเอ๊ย!!!" ฉันเอาหมอนฟาดหน้าตัวเองแรง ๆ ก่อนจะพลิกตัวหันไปหาเพื่อนสนิทที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ข้าง ๆ

"พิม! ฉันมีปัญหา!!!" พิมเงยหน้าขึ้นจากหนังสือ ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย "อะไรของแกอีกล่ะ?"

"ฉัน...ฉันรู้สึกแปลก ๆ ว่ะ"

"แปลกยังไง?"

"ก็..." ฉันเม้มปากแน่น แล้วกลอกตาไปมา "ไม่รู้สิ! เหมือน...ไม่ค่อยอยากเถียงกับไอ้ธีร์เท่าเดิมแล้วอ่ะ!"

พิมชะงักไปสองวิ ก่อนจะยิ้มเ๽้าเล่ห์แบบที่ฉันเกลียดที่สุด

"โอ๊ยยยยย ซีน~ แกกำลังจะตกหลุมรักมันแล้ว!!!"

"เฮ้ย! ไม่ใช่สักหน่อย!!!" ฉันรีบแยกเขี้ยวใส่เธอ

"ก็แกพูดเองว่าไม่อยากเถียงมันเหมือนเดิม" พิมหัวเราะขำ "นี่มันอาการของคนที่เริ่มใจอ่อนแล้วไง!"

"ไม่จริง!!! ฉันแค่..." ฉันพยายามหาคำอธิบายที่ดีกว่านี้ แต่สุดท้ายก็พูดไม่ออก

เพราะความจริงก็คือ...

ฉันเริ่มไม่แน่ใจว่าตัวเองเกลียดธีร์จริง ๆ หรือเปล่า!

"เอาเถอะ ๆ" พิมตบบ่าฉันเบา ๆ "แกไม่ต้องรีบหาคำตอบตอนนี้ก็ได้ แต่ฉันว่ามันต้องมีอะไรบางอย่างแหละ"

"เหรอ?" ฉันพึมพำ ก่อนจะถอนหายใจแล้วล้มตัวลงนอน "โอ๊ยยย ปวดหัวจังโว้ย!"

พิมหัวเราะเบา ๆ "งั้นแกนอนเถอะ คิดมากเดี๋ยวแก่เร็ว"

"ไอ้พิม!" ฉันคว้าหมอนจะปาใส่เธออีกรอบ แต่เธอหัวเราะก่อนจะปิดไฟนอน ฉันถอนหายใจแล้วซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม

แต่ถึงแม้ไฟจะดับลงแล้ว และพิมจะหลับไปแล้ว...

ฉันก็ยังนอนไม่หลับอยู่ดี

บ้าจริง...นี่ฉันเป็๞อะไรไปวะ!?

ฉันพลิกตัวไปมาอยู่พักใหญ่ พยายามกล่อมตัวเองให้นอนหลับ แต่สมองเ๽้ากรรมมันดันเล่นภาพเดิมซ้ำ ๆ

"โอ๊ย! พอได้แล้ว!" ฉันกระชากหมอนขึ้นมากอดแน่น บ่นกับตัวเองเสียงเบา "ก็แค่คำพูดธรรมดา ทำไมฉันต้องมาคิดมากขนาดนี้ด้วย!?"

นี่มันไม่ใช่ฉันเลย!

ฉันสะบัดหัวแรง ๆ ไล่ความคิดฟุ้งซ่าน ก่อนจะตัดสินใจคว้ามือถือขึ้นมาเปิดเพลงฟัง หวังว่าจะช่วยให้สมองได้โฟกัสกับอย่างอื่นบ้าง

แต่ไม่ทันที่ฉันจะเปิดแอปเพลง แจ้งเตือนจากกลุ่มไลน์ของกลุ่มงานสารคดีก็เด้งขึ้นมาเสียก่อน

[ธีร์ Send...]

✉ : พรุ่งนี้มีเรียนเช้า อย่าลืมตื่นกันล่ะ

ฉันขมวดคิ้ว ไอ้บ้านี่เป็๞ห่วงคนอื่นเป็๞ด้วยเหรอ?

[ภัทร Send...]

✉ : โอเคเพื่อน

ฉันกำลังจะวางโทรศัพท์ แต่ไม่รู้ทำไมถึงเผลอพิมพ์ตอบกลับไป

[ซีน Send...]

✉ : เ๱ื่๵๹ของพวกฉัน นายไม่ต้องมายุ่ง

ไม่ถึงห้าวินาที ธีร์ก็ตอบกลับมา

[ธีร์ Send...]

✉ : เฮ้ย ใจร้ายว่ะ ข้าอุตส่าห์เป็๞ห่วงนะเนี่ย

[ซีน Send...]

✉ : ตอแหลที่สุด

ฉันกำลังจะปิดแชต แต่ธีร์ส่งข้อความกลับมาอีก

[ธีร์ Send...]

✉ : ถ้าเธอตื่นสายแล้วเข้าเรียนไม่ทัน อย่ามาโทษข้าล่ะกันนะซีน~

ฉันจ้องข้อความนั้น ก่อนจะเบ้ปาก มั่นใจเลยว่าธีร์ต้องนั่งยิ้มกวน ๆ อยู่แน่ ๆ

ฉันรีบปิดโทรศัพท์แล้วยัดมันลงใต้หมอน กลับตัวซุกผ้าห่มแล้วพยายามสั่งตัวเองให้หลับ

ให้ตายสิ...นี่ฉันเผลอยิ้มเพราะมันจริง ๆ เหรอ -///-