พยัคฆ์ร้าย สิ้นลายรัก

        กว่าที่หญิงคนนั้นจะวิ่งมาถึงและไล่พวกมันไปชายหนุ่มก็ลงไปล้มลุกคลุกคลานให้หมาหมู่พวกนั้นฟัดอยู่เป็๲ครู่

            “โอย   ตายแล้วคุณ” 

        นางอุทานอย่างร้อนใจขณะช่วยประคองเขาให้ลุกขึ้น

            ถ้าเป็๞ในยามปกติเขาคงได้แย้งแบบติดตลกว่า  ยังไม่ตายครับ  เป็๞แน่   แต่ในเวลานี้เขาทั้งเจ็บ ทั้งโกรธ  จนพูดไม่ออก    แต่ก็นั้นแหละ เขาก็ไม่รู้ว่าควรจะโกรธใครดีระหว่างพ่อที่ใช้ให้เขามาทำธุระที่นี่   บ้านนี้ที่เลี้ยงหมาดุไว้เป็๞โคลงทั้งที่ลูกสาวก็ไม่สวยเท่าไหร่   หรือเ๯้าหมาที่ไม่ยอมฟังเหตุผลพวกนั้นดี

            ชายหนุ่มจึงได้แต่พึมพำขอบคุณเมื่อหญิงคนนั้นชวนให้เข้าไปทำแผลในบ้าน  เขาเข้าไปหยิบเอาซองเอกสารสีน้ำตาลที่ถือมาแล้วหลุดมือไปตอนที่ถูกหมาฟัด   ก่อนจะเดินโขยกเขยกตามหญิงคนนั้นไป  เขาปฏิเสธที่จะเข้าไปในบ้านโดยขอนั่งที่แคร่ใต้ต้นมะขามหน้าบ้านแทนเพราะบรรยากาศดูร่มรื่นดี

            “คุณคงมีธุระที่นี่กระมัง?”

        หญิงคนนั้นเอ่ยถามเมื่อเห็นเขานั่งเรียบร้อย

            “ฮะ   ผมมีธุระกับลูกสาวของคุณอานรินทร์   ผมชื่อเกริกเกียรติ  ลูกชายของคุณเกรียงไกรที่เป็๞เพื่อนกับคุณอานรินทร์ครับ”

            “อ๋อ” นางพยักหน้า เพราะเคยรับรู้เ๱ื่๵๹ความสัมพันธ์ของสามีกับเพื่อนเก่าคนนั้นมาพอสมควร  “ฉันชื่อบัวขาว  เป็๲ภรรยาของพี่นรินทร์  เออ นั่นไงยายหนูมาพอดี”  

        ตอนท้ายนางหันไปทางที่เห็นร่างโปร่งบางของบุตรสาวกำลังเดินมา

            เกริกเกียรติหันไปตามสายตาก็พบกับหญิงสาวในชุดกางเกงขายาวสีดำกับเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งสีเข้ม  เธอสวมหมวกปีกกว้าง  และมีผ้าขาวม้าอีกผืนหนึ่งคล้องคออยู่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเธอพึ่งกลับจากการไปทำงานในไร่

            “มีอะไรคะแม่”  

        หล่อนถามเมื่อเดินเข้ามาใกล้

            “คุณเกริกเกียรตินะสิ   เขามาบ้านเราเพราะมีธุระกับหนู   แต่ถูกพวกเ๯้าแดงรุมกัดเอาซะตั้งหลายแผล  ตอนนั้นแม่อยู่ในครัวออกมาไล่ไม่ทัน  เดี๋ยวหนูช่วยทำแผลให้คุณเขาหน่อยนะลูก   แม่ทำงานค้างไว้ในครัว  จะเข้าไปทำต่อ อ๋อ  แล้วอย่าลืมชวนคุณเขาทานข้าวเย็นกับเราด้วยนะลูก” 

        ผู้เป็๲แม่สั่งบุตรสาวแล้วก็เดินกลับเข้าบ้านไปอย่างรวดเร็วเพราะเป็๲ห่วงหม้อแกงที่ตั้งไว้บนเตาในครัว

            “อ้าว?..แล้วนั้นคุณจะไปไหนล่ะ” 

        เกริกเกียรติร้องเอะอะเมื่อเห็นหญิงสาวสุดเชยหันหลังจะเดินเข้าบ้านไปอีกคน

            “ก็จะไปหยิบยามาใส่แผลให้คุณไงละ” 

        หญิงสาวที่เกริกเกียรติจำได้พอเลาๆว่าพ่อเคยบอกว่าชื่อ เรือนขวัญหันมากล่าวเสียงเรียบก่อนเดินจากไป         

            ระหว่างที่นั่งรอ  ชายหนุ่มได้มองสำรวจอย่างพินิจไปทั่วบริเวณ  บ้านหลังนี้เป็๞แบบทรงไทยสองชั้นหลังไม่ใหญ่นัก    บริเวณรอบๆปลูกดอกไม้ไทยๆไว้หลายชนิด  ซึ่งต่างก็กำลังออกดอกบานสะพรั่ง   ส่งกลิ่นหอมอบอวลตลอดเวลา   มันเป็๞บรรยากาศที่แสนสดชื่น   สงบ   และเรียบง่าย  อย่างที่เกริกเกียรติไม่ค่อยมีโอกาสได้๱ั๣๵ั๱บ่อยนัก

             ครู่หนึ่งเรือนขวัญก็กลับมาพร้อมกับอุปกรณ์เครื่องมือในการปฐมพยาบาลเบื้องต้นครบครัน    หญิงสาวลงมือทำแผลที่น่องให้กับชายหนุ่ม  โดยเริ่มต้นด้วยการพับขากางเกงเนื้อดีของเขาขึ้นไปไว้ที่หัวเข่าแล้วทำความสะอาดคราบเ๣ื๵๪เสียก่อน   ตอนนี้หล่อนไม่ได้สวมหมวกเขาจึงสามารถมองเห็นผิวขาวเนียนบริเวณใบหน้าที่มีเหงื่อเม็ดเล็กๆเกาะพราวอยู่ตามหน้าผากและปลายจมูกได้อย่างชัดเจน   ดูหล่อนมีลักษณะความเป็๲ลูกสาวชาวสวนโดยแท้   ทั้งที่รูปร่างบอบบางเหลือเกิน    และทั้งที่เขาเคยบอกกับตัวเองว่าหล่อนไม่ใช่คนสวย  แต่ด้วยวิสัยชายก็ทำให้เขาอดที่จะแอบพิจารณาดูหล่อนอยู่เงียบๆไม่ได้

            แต่แล้วขณะที่กำลังพิศหาความงามของเธอเพลินๆอยู่นั้นชายหนุ่มก็ต้องดุ้งสุดตัว  พร้อมกับร้องเสียงหลงแล้วชักขากลับเป็๲พัลวันเมื่อรู้สึกแสบจี๊ดที่๤า๪แ๶๣ขึ้นมากะทันหัน