ราชันมารศักดิ์สิทธิ์

บทที่ 34 ถุงมือน้ำแข็งหานหยวน ข้าต้องการมันตอนนี้

หนึ่งในห้าอันดับแรกของศิษย์สายในคุกเข่าลงตรงหน้าเซียวนั่ว ศิษย์ใหม่อันดับหนึ่ง

หลิงชาง หลานหงเยี่ย และอี้โม่ ต่างรู้สึกว่าหนังศีรษะของตนตื้อชา หัวใจของพวกเขาต่างสั่นไหว

แม้แต่หยวนเฉิงเชียนยังพ่ายแพ้ พวกเขาสามคนก็ไม่มีความกล้าที่จะเอ่ยอะไรอีก

"เอาของมา!" น้ำเสียงที่ปราศจากอารมณ์ดังขึ้น หยวนเฉิงเชียนค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น และเห็นว่าเซียวนั่วกำลังก้มมองมาที่ตน ความสูงส่งของราชาได้ระงับผู้ชมทั้งหมดเอาไว้ หยวนเฉิงเชียนรู้สึกราวกับมองเห็นพยัคฆ์คลั่งที่กำลังเกาะอยู่บนหลังของอีกฝ่าย ซึ่งดูอันตราย และทรงพลังอย่างยิ่ง

ผู้คนโดยรอบต่างวิตกกังวล

เห็นได้ชัดว่าเซียวนั่วต้องการของเดิมพัน

ดวงตาของหยวนเฉิงเชียนฉายแววดุร้ายเล็กน้อย เขากัดฟันแน่น จากนั้นจึงหยิบขวดยาเปื้อนเลือดส่งให้อีกฝ่าย

เซียวนั่วรับขวดยามา ชายหนุ่มเปิดจุกขวดยาดู จากนั้นจึงเอ่ย "มันมีแค่สิบเม็ด"

หยวนเฉิงเชียนเอ่ยด้วยเสียงสั่นเทา “ที่เหลืออีกหกเม็ด ข้าจะมอบมันให้กับเจ้าในเดือนถัดไป!"

มุมปากของเซียวนั่วยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย "อีกหนึ่งอย่าง?"

คนทั้งหมดอดไม่ได้ที่จะมองถุงมือน้ำแข็งหานหยวน อาวุธวิญญาณระดับกลางชิ้นนี้เองก็เป็นหนึ่งในของเดิมพันเช่นกัน

หยวนเฉิงเชียนยกมือกอบกุมถุงมือน้ำแข็งและเอ่ย "เดือนหน้า... ข้าจะมอบมันให้กับเจ้า"

"ทำไมถึงต้องรอจนถึงเดือนหน้า?" เซียวนั่วมองอีกฝ่าย

“ถุงมือน้ำแข็งหานหยวนมีค่ายกลที่เชื่อมต่อกับแขนของข้าอยู่ ข้าต้องขอให้ผู้อาวุโสของตระกูลคลายค่ายกลดังกล่าวจึงจะสามารถถอดมันได้"

หยวนเฉิงเชียนเอ่ยเสียงเบา

หลังจากที่ฟังคำอธิบายของอีกฝ่าย สีหน้าของเซียวนั่วก็ยังคงไม่มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ

“ข้ออ้างของเจ้ามีน้ำหนักเบาเกินไป ทว่าข้าไม่สามารถรอถึงเดือนหน้าได้"

"เจ้า!" เมื่อเห็นว่าเซียวนั่วมองออก หยวนเฉิงเชียนก็หยุดเสแสร้ง “ถุงมือน้ำแข็งหานหยวนเป็นอาวุธวิญญาณที่ทางตระกูลของข้ามอบให้ เจ้าไม่สามารถถอดไปได้… หากเจ้าต้องการ อย่างไรก็ต้องรออีกหนึ่งเดือน!"

"ไร้ยางอาย!" กวนเซี่ยงที่อยู่ด้านข้างเอ่ยขึ้นอย่างอดไม่ได้

เห็นได้ชัดว่าหยวนเฉิงเชียนไม่ต้องการจะส่งมอบมัน อย่างไรก็ตาม เขาไม่สามารถทำอะไรกับมันได้

ทว่าเซียวนั่วกลับเอ่ยขึ้น “ข้าไม่รอ ถุงมือน้ำแข็งหานหยวน ข้าต้องการมันตอนนี้!"

เมื่อเอ่ยเช่นนั้น เซียวนั่วก็คว้าไหล่ของหยวนเฉิงเชียน เขากดข้อต่อบริเวณไหล่ของอีกฝ่ายด้วยมือข้างหนึ่ง และจับถุงมือน้ำแข็งหานหยวนของอีกฝ่ายด้วยมืออีกข้างหนึ่ง...

จากนั้น ใช้แรงทั้งหมดดึงถุงมือน้ำแข็งออกมา

ฉึก!

เลือดสีแดงฉานพุ่งออกมาราวกับสายฝน กล้ามเนื้อถูกฉีกขาด และแขนของหยวนเฉิงเชียนก็ถูกดึงแยกจากลำตัว

"อ๊ากกกก!" ความหยิ่งผยองบนใบหน้าของหยวนเฉิงเชียนหายไปในพริบตา ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความบิดเบี้ยว

ภาพที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันสร้างความตกตะลึงให้กับผู้คนโดยรอบ

หนังศีรษะของคนทั้งหมดตื้อชา แผ่นหลังเย็นเฉียบ หลายคนก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว

วิธีนี้ช่างโหดเหี้ยมเกินไปจริง ๆ!

เซียวนั่วดึงแขนที่ถูกฉีกออกจากถุงมือน้ำแข็งหานหยวน

“แค่ถอดมันออก ไม่เห็นยาก!"

“เจ้า… เจ้า! อ๊ากกก!" หยวนเฉิงเชียนรู้สึกทรมานมากขึ้นเรื่อย ๆ ชายหนุ่มนอนบิดตัวไปมาบนพื้น ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยความแค้นและความไม่ยินยอม “เจ้าจะต้องเสียใจ เจ้าจะต้องเสียใจ!"

"ขอบคุณที่เตือน!" เมื่อเอ่ยเช่นนั้น เซียวนั่วก็โยนแขนคืนเจ้าของ “ท่านยังติดยาปรับรากฐานข้าอีกหกเม็ด แล้วเดือนหน้าข้าจะมาเอา!"

หลังจากหยุดพูดไปครู่หนึ่ง สายตาของเซียวนั่วก็เหลือบไปมองหลิงชาง อี้โม่ และหลานหงเยี่ย “หากเดือนหน้าพวกเจ้ายังอยากจะเดิมพันอีก พวกเจ้าสามารถมาหาข้าได้ทุกเมื่อ"

คำพูดดังกล่าวแทงใจดำเป็นอย่างยิ่ง!

หลิงชาง อี้โม่ และหลานหงเยี่ยหวาดกลัวจนเสียสติ พวกเขาจะกล้าตอบกลับไปได้อย่างไร?

หลังจากนั้น ผู้ชมโดยรอบก็เริ่มแยกย้าย

เซียวนั่วและกวนเซี่ยงเองก็จากไปเช่นกัน

"ผู้มาใหม่ปีนี้ดุร้ายจริง ๆ! เพิ่งวันที่สองแต่กลับสร้างเรื่องขนาดนี้"

“พรสวรรค์ของเขาน่ากลัวมาก ศิษย์สายในระดับสามส่วนใหญ่ล้วนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา"

"อัจฉริยะเช่นนี้ไปอยู่ตำหนักนิพพานได้อย่างไรกัน?"

"เกรงว่าเจ้าคงจะยังไม่รู้ใช่หรือไม่? ข้าได้ยินมาว่าเขาได้สร้างความไม่พอใจให้กับศิษย์พี่เหลียงซิงเฉินและผู้อาวุโสโจวอวี่ฝู”

"โอ้! เป็นเช่นนี้นี่เอง ข้าเกรงว่าเขาคงไปได้ไม่ไกลนักในสำนักพยับเร้นลับ หากเพียงผู้อาวุโสโจวอวี่ฝูไม่พอใจยังไม่เท่าไหร่ แต่หากเขาทำให้เหลียงซิงเฉินไม่พอใจ อายุขัยของเขาคงจะไม่ยืดนัก”

ระหว่างทางกลับตำหนักนิพพาน

กวนเซี่ยงเดินตามหลังศิษย์น้อง คล้ายอยากพูดบางอย่าง แต่ก็ไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไร

“ศะ ศิษย์น้อง..." หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง กวนเซี่ยงก็เอ่ยเรียกอีกฝ่ายในที่สุด

เซียวนั่วหันไปถาม "มีอะไรหรือ?"

“เจ้า เจ้า..."

"ข้าทำไมหรือ?"

“เจ้าคืออันดับหนึ่งของผู้มาใหม่ปีนี้ เหตุใดเมื่อวานนี้เจ้าจึงไม่บอกข้า?"

"ก็ท่านไม่ให้โอกาสข้าพูดเลย!" เซียวนั่วตอบ

กวนเซี่ยงตกตะลึง ชายหนุ่มยกมือเกาศีรษะของตน นึกย้อนกลับไป ตอนที่เซียวนั่วเดินทางมาถึงตำหนักนิพพาน เขาก็เป็นคนเข้าไปพูดกับอีกฝ่าย และตอนพาเซียวนั่วไปพบกับพวกโหลวชิง เขาก็รีบแนะนำคนอื่น ๆ ให้เซียวนั่วรู้จักจนอีกฝ่ายไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาสักคำ

“ข้าคิดว่าอัจฉิรยะที่ยอดเยี่ยมคงจะถูกอีกสี่ตำหนักเอาตัวไปแล้ว และคงไม่มีใครมาที่ตำหนักนิพพาน ดังนั้น..."

กวนเซี่ยงส่ายหน้าไปมาอย่างไม่รู้จะพูดอย่างไร

หลังจากหยุดพูดไปครู่หนึ่ง จึงเอ่ยต่อ “ในเมื่อเจ้ามีพรสวรรค์ยอดเยี่ยมเช่นนี้ เหตุใดเจ้าถึงไม่ไปที่..."

"ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรทั้งสิ้น!" เซียวนั่วเอ่ยแทรกอีกฝ่าย "ข้าจะอยู่ที่ตำหนักนิพพานต่อไป"

"จริงหรือ?" ดวงตาของกวนเซี่ยงเป็นประกาย แต่จากนั้นจึงส่ายหน้าอีกครั้ง “ข้าไม่อยากให้เจ้าเกลียดข้าเหมือนกับพวกของหลิงชางและอี้โม่ ข้าควรบอกความจริงกับเจ้าตั้งแต่เมื่อวานนี้"

เซียวนั่วเอ่ย “ข้ารับของกำนัลจากศิษย์พี่โหลวชิง และหินพลังปราณจากท่านแล้ว ดังนั้นข้าจะไม่ไปตำหนักอื่น!"

เมื่อเอ่ยเช่นนั้น ชายหนุ่มก็หยิบยาสร้างรากฐานสิบเม็ดที่ได้จากหยวนเฉิงเชียนออกมา

"ให้ท่าน!"

“ไม่ ไม่ต้อง..." กวนเซี่ยงรีบดันกลับ “ข้ายังไม่ได้มอบยาปรับรากฐานหกเม็ดให้กับเจ้าเลย สำหรับข้า ที่มีอยู่ตอนนี้ก็เพียงพอแล้ว เจ้าเก็บยาเหล่านี้ไว้ใช้เถอะ!"

ชายหนุ่มรู้สึกโล่งใจเป็นอย่างมาก เขาเอ่ยเสียงเข้ม “ข้าดีใจจริง ๆ ที่เจ้าจะอยู่ตำหนักนิพพานแห่งนี้ต่อไป กลับไปบอกข่าวดีนี้กับศิษย์พี่โหลวชิงและศิษย์พี่หลานเมิ่งกันเถอะ ศิษย์น้องคนใหม่ของตำหนักนิพพานของเราเป็นถึงอันดับหนึ่งในบรรดาผู้มาใหม่ของสำนักพยับเร้นลับ ฮ่า ๆๆๆๆ..."

หลังจากเอ่ยเช่นนั้น กวนเซี่ยงก็อารมณ์ดีมาก

และความอับอายก่อนหน้าก็ถูกลบหายไปเช่นกัน

เซียวนั่วยิ้มและไม่เอ่ยอะไรอีก ทั้งสองเดินตามเส้นทางที่เดินจากมาเพื่อกลับไปยังตำหนักนิพพาน

……

ตำหนักนิพพาน

ศาลาใน

“ศิษย์พี่ ศิษย์พี่หญิง รีบออกมาเร็ว ข้ามีข่าวดีมาก ๆ มาบอกพวกท่าน!" ก่อนที่จะไปถึงประตูทางเข้าของศาลาใน กวนเซี่ยงก็ตะโกนออกมาเสียงดัง

เซียวนั่วที่ตามหลังมาพูดอะไรไม่ออก

"ทุกคนอยู่ที่ไหน? พวกเขาหายไปไหนกันหมด?” กวนเซี่ยงยืนอยู่ที่ประตู มองห้องโถงที่ว่างเปล่าด้วยความสงสัย

ในเวลานี้ ศิษย์คนหนึ่งก็เดินผ่านไปอย่างรีบร้อน

กวนเซี่ยงคว้าอีกฝ่ายเอาไว้ทันที "ศิษย์พี่โหลวชิงและคนอื่น ๆ อยู่ที่ใด?"

คนถูกดึงหันกลับมามองและเอ่ย “ศิษย์พี่กวน ท่านกลับมาแล้วหรือ?"

"คนอื่น ๆ หายไปไหน? และทำไมศิษย์พี่หลานเมิ่งและศิษย์พี่ฉางชิงถึงไม่อยู่?

"พวกเขาไปที่ กระท่อมพำนัก ‘กระบี่รำไพ'..."

“กระท่อมพำนัก ‘กระบี่รำไพ'?" เมื่อได้ยินคำนี้ หัวใจของกวนเซี่ยงก็เต้นไม่เป็นจังหวะ รอยยิ้มบนใบหน้าเลือนหายไปทันที ชายหนุ่มขมวดคิ้วเข้าหากันและถามเสียงสั่น “อย่าบอกนะ ‘ศิษย์พี่ลู่จู่' หรือ?"

คนตรงหน้าพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม "ศิษย์พี่ลู่จู่... กำลังจะ ‘ไป' แล้ว!"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ มือที่กำเสื้อของอีกฝ่ายก็คลายออกทันที ทั้งร่างอ่อนแรง ก่อนจะล้มกระแทกขอบประตูด้านหลัง

เซียวนั่วงุนงง เขาก้าวไปพยุงอีกฝ่าย “ศิษย์พี่กวน มันเกิดอะไรขึ้น?"

กวนเซี่ยงหลับตาแน่น เมื่อเงยหน้า นัยน์ตาก็คลอไปด้วยหยดน้ำ

เมื่อชายหนุ่มลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาพลันเปลี่ยนเป็นแดงก่ำ น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย

“ไปที่กระท่อมพำนัก ‘กระบี่รำไพ’ กับข้า! ไปหาศิษย์พี่ลู่จู่... เป็นครั้งสุดท้าย!"