บทที่ 64 สัตว์อสูรระดับสูง?
ในตอนนี้ เสี่ยวเหอ เริ่มมีความรู้สึกโกรธขึ้นมาบ้างแล้วเนื่องจาก ชิว เหวินเจี้ยน คอยตามตื้อเขาไม่เลิก “นี่เจ้า...ถ้ายังไม่ไสหัวไป ข้าจะสังหารเจ้าทิ้งซะจริงๆแล้วนะ” เสียงนี้เป็นเสียงที่ดูจริงจังเป็นอย่างมาก
ชิว เหวินเจี้ยน จึงได้กล่าวตอบกลับไป“เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว ข้าไปก็ได้ ขอโทษด้วยก็แล้วกันที่ข้าเข้ามารบกวนเจ้า...”
หลังจากกล่าวเสร็จ ชิว เหวินเจี้ยนก็ได้เดินทางกลับออกมาในทันที ‘เฮ้อ~ แค่นี้ก็พอแล้ว ข้าก็คิดว่าจักรพรรดิแห่งดินแดนต้องห้ามหายไปไหนที่แท้เขาก็อยู่ในถ้ำแห่งมิตินี่เอง’
ณ ถ้ำแห่งมิติ
เสี่ยวเหอ ได้กล่าวกับจักรพรรดิแห่งดินแดนต้องห้าม “นี่...อย่าบอกนะว่าเจ้ารู้จักกับไอ้คนพันธุ์นั้นมันน่าหมั่นไส้ซะเหลือเกิน ถ้าเกิดข้าโมโหขึ้นมา ข้าคงจะสังหารเขาไปแล้ว...” เสี่ยวเหออยู่ในอารมณ์ที่โกรธเป็นอย่างมากแต่ทว่าโชคยังดีที่นางไม่เคยสังหารใครมาก่อน นางจึงไม่ได้ลงมือกับ ชิว เหวินเจี้ยนตั้งแต่แรก (โชคนางยังดีอยู่ ที่ไม่ได้ลงมือกับ ชิวเหวินเจี้ยน hahaha)
จักรพรรดิแห่งดินแดนต้องห้ามทำได้เพียงยิ้มแห้งๆที่ได้ยินดังนั้น และกล่าวออกมาอย่างแผ่วเบาว่า “อ...เอ่อ...ข้าว่าไม่ดีมั้ง ปล่อยให้เขากลับไปอย่างนั้นหนะดีแล้วเพราะว่าเขามี ลูกศิษย์...อ...เอ้ย ภรรยาของเขานั้น ทรงพลังกว่าข้ามากนัก บางทีมันอาจจะกลับมาทำร้ายเจ้าก็ได้...”
เมื่อ เสี่ยวเหอ ได้ยินดังนั้น นางจึงกล่าวออกมาอย่างโกรธเคือง“นี่เจ้าคิดว่าข้าจะพ่ายแพ้มนุษย์อย่างนั้นหรือ ...ฮุฮุ ฮุ ช่างน่าขำยิ่งนัก แต่ก็เอาเถอะ ถือซะว่า ข้าจะปล่อยมันไปสักครั้งหนึ่ง เพราะว่าเจ้าคงจะรู้จักกับมันอย่างแน่นอนแต่...จะไม่มีครั้งที่2เกิดขึ้นอีกเป็นอันขาด!”เสี่ยวเหอ ได้ทำท่าทางน่ากลัวเป็นอย่างมาก
จักรพรรดิแห่งดินแดนต้องห้าม จึงกล่าวเพื่อที่จะแก้ไขบรรยากาศเช่นนี้สักหน่อย“เอ่อ ท่านเสี่ยวเหอ คือว่าพวกเรามาทานอาหารกันดีกว่าไหม เพราะสิ่งของที่ท่านเตรียมมานั้นมันน่าลิ้มลองซะเหลือเกิน” จักรพรรดิแห่งดินแดนต้องห้าม ได้ทำหน้าตายิ้มแห้งๆอยู่ในขณะนี้
จ่อกกก จ่อกกก~~~ (เป็นเสียงท้องร้องของเสี่ยวเหอ)
“อื้ม^^ พวกเรามาทานอาหารที่ข้าเตรียมไว้กันเถอะข้าก็ชักจะหิวแล้วเหมือนกัน แฮร่ๆ”นางได้ทำหน้าตาเขิลอายอยู่ในขณะนี้ เนื่องจาก ท้องของนางได้ร้องทันทีเมื่อได้ยินเรื่องอาหารเข้ามาถึงหู
ทั้งเสี่ยวเหอ และจักรพรรดิแห่งดินแดนต้องห้าม จึงเริ่มทานอาหารกันในทันที ซึ่งนั่นก็คือ เนื้อหมูที่พึ่งจะฆ่ามาสดๆและยังมี เนื้อกระต่ายป่าที่เสี่ยวเหอลงมือฆ่ามันเมื่อไม่นานมานี้เอกทั้ง2คนในตอนนี้จึงมีของกินมากมายเต็มไปหมด
แล้วเมื่อทั้ง2ดื่มด่ำกับอาหารรสเลิศเสร็จเรียบร้อยแล้วจักรพรรดิแห่งดินแดนต้องห้าม ก็ได้กล่าวขึ้นมาว่า “ท...ท่านรู้หรือป่าวว่า พวกเรานั้นกำลังอาศัยอยู่ในอาณาเขตต้องห้ามเพราะสถานที่แห่งนี้ไม่มีผู้ใดเคยย่างกรายเข้ามานานมากแล้ว...เพราะฉะนั้น อ...เอ่อ”
เมื่อเสี่ยวเหอรู้ว่าจักรพรรดิแห่งดินแดนต้องห้ามกำลังกลัวว่าจะมีสัตว์อสูรระดับสูงบุกเข้ามาจู่โจมเขา เนื่องจากแถวๆนี้เป็นถิ่นของพวกสัตว์อสูรระดับสูงนั่นเอง หรือก็คือ สัตว์อสูรระดับเขตแดนวิญญาณ!!!
เสี่ยวเหอ จึงหัวเราะ และกล่าวแทรกขึ้นมาว่า“ฮุ ฮุ ฮุ...ท่านกลัวพวกมัน แต่ไม่กลัวข้าอย่างนั้นหรือ...”
จักรพรรดิแห่งดินแดนต้องห้ามที่โดนนางรู้ว่าจะกล่าวอะไร เขาก็ถึงกับสะดุ้งในทันที “อ...เอ่อ ที่ข้าไม่กลัวท่านนั่นก็เพราะว่าท่านเป็นคนดียังไงหละ เพราะถ้าหากท่านคิดจะฆ่าข้าจริงๆแล้วหละก็...ข้าคงจะตกตายไปตั้งนานแล้ว” เสียงของจักรพรรดิแห่งดินแดนต้องห้ามดูราวกับว่ายอมยกให้นางอยู่สูงกว่าไปซะแล้วในตอนนี้
“ฮุฮุ ฮุ...นั่นมันก็แน่นอนอยู่แล้ว ผู้ที่สูงส่งเช่นข้า จะไปทำร้ายมนุษย์ได้เยี่ยงไรแล้วอีกอย่าง ข้าก็กำลังจะมองหาผู้สืบสายเลือดอยู่ด้วย แต่ทว่า...คนผู้นั้นจะต้องแข็งแกร่งจนสามารถเอาชนะข้าได้นี่สิข้าจึงไม่เคยมีผู้สืบทอดเลยแม้แต่ครั้งเดียว”กล่าวมาถึงตรงนี้ เสี่ยวเหอ ก็ยิ่งทำหน้าเศร้าเข้าไปใหญ่
เมื่อ จักรพรรดิแห่งดินแดนต้องห้ามเห็นว่าเสียวเหอทำหน้าตาโศกเศร้า เขาจึงกล่าวขึ้นมาเพื่อปลอบใจนาง “อ...เอ่อ..ท..ท่าน ข้าพอรู้จักกับคนผู้หนึ่งเขาแข็งแกร่งมาก แข็งแกร่งขนาดที่อาจจะสามารถเอาชนะท่านได้เลย แต่แค่อาจจะ นะ...” ที่จักรพรรดิแห่งดินแดนต้องห้ามหมายถึงก็คือชิวเหวินเจี้ยน นั่นเอง แต่ที่บอกว่าอาจจะชนะนางได้ นั่นก็เพราะว่า เขากลัวว่านางจะโมโหขึ้นมาเสียก่อน
“หืม...น่าสนใจดีคนผู้นั้นจะสามารถเอาชนะข้าได้อย่างนั้นหรือ ฮุ ฮุ ฮุ ...พาข้าไป ข้าจะไปคุยกับมันผู้นั้นด้วยตนเอง” เสี่ยวเหอในตอนนี้มีความหวังอย่างสุดๆ เนื่องจากผู้ที่แข็งแกร่งอย่างจักรพรรดิแห่งดินแดนต้องห้าม ยังบอกว่าคนผู้นั้นแข็งแกร่งมากแล้วอย่างนี้ จะไม่ลองไปได้อย่างไรกัน
เมื่อเห็นว่า เสี่ยวเหออารมณ์ดีขึ้นแล้ว จักรพรรดิแห่งดินแดนต้องห้าม จึงรีบกล่าวตอบในทันที “ได้โปรดตามข้ามา ข้าจะเป็นคนนำทางให้ท่านเอง...”
4.63M
