Decoy Protagonist

ตอนที่สี่สิบ การโคลนนิ่ง

ชายจรจัดหนวดเครารกครึ้มคนนั้นชะงักไปสักครู่หนึ่งผมเสกหมากฝรั่งที่เปียกน้ำกับลูกอมที่ติดกระเป๋ากางเกงผมมาให้

ผมให้ของที่มีค่าที่สุดอย่างหนึ่งของผมแก่พวกเขาไป

“มันอาจจะเปียกหน่อยนะแต่นี่ก็คือรสที่ผมชอบ เรามานั่งคุยกันก่อนดีกว่า

ผมนั่งลงกับพื้นที่มีดอกไม้สีสดสวยงามงอกขึ้นมารองรับพวกเรา

“คุณมีความคิดด้านการโคลนนิ่งว่าอย่างไรบ้าง?”

ผมกล่าวถามชายจรจัด

“เธอหมายว่าว่าอะไร?”                                      

เขากล่าวถามแต่ลดปืนลงแล้ว

“หมายถึงว่าผมไม่อยากจะคืนชีพหรือโคลนร่างกายของลูกสาวคุณที่มีความทรงจำของลูกสาวคุณขึ้นมาและตอนหลังคุณจะไม่รักเธอและพยายามจะเปรียบเทียบเธอกับลูกสาวคนเดิมที่เคยมีมาจนกลายเป็นโศกนาฏกรรมและนิทานสอนใจชนรุ่นหลังสืบต่อไป”

ผมต้องรีบเบรกปัญหาที่จะมาถึงในอนาคตเอาไว้ก่อน

ตามเนื้อเรื่องร่างกายของผมที่พวกเขาเอาไปโคลนนิ่งและเจาะสมองควบคุมผมนั้นก็มีการบรรยายว่าทุกร่างยังพอมีความทรงจำอยู่แค่โดนอุปกรณ์ควบคุมสมองและพลังพิเศษอื่นๆควบคุมเท่านั้น

เรื่องที่น่ากลัวที่สุดของการโคลนนิ่งด้วยแอสทรัลบีอิ้งคือ

มันทำสำเร็จอย่างสมบูรณ์แบบต่างหาก

ไม่ใช่เรื่องที่ทำไม่ได้

ปัญหาคือจิตใจของมนุษย์เราเองต่างหากว่าเรารับมันได้มากแค่ไหน

ผมถึงได้พยายามทำตัวแบบโวลเดอมอร์หลังจากทานแอปเปิ้ลเข้าไปแล้วได้โคลนอวัยวะต่างๆของตนเองเก็บในช่องมิติและสร้างความสามารถใน

การเปลี่ยนถ่ายสติสัมปชัญญะ

Transfer consciousness

เอาไว้แล้วผมไม่ประมาทหญิงสาวผมสีชมพูที่อาจจะจับผมโบกปูนและทิ้งไว้ใต้ทะเลลึกขยับไม่ได้ได้แต่คงสติอยู่ใต้ทะเลลึกไปตลอดกาลเลยป้องกันไว้ก่อน

แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะรับเรื่องแบบนี้ได้อย่างผม

ผมเองก็คงรับเรื่องแบบนี้ไมได้เหมือนกันหากผมไม่โดนแทงเข้าที่หน้าอกและต้องเสี่ยงตายในทะเลมาก่อนหน้านี้