Ep. 30
วันต่อมา
"ขออนุญาตเสิร์ฟนะคะ" ฉันกับมะนาวขยับตัวเล็กน้อยเมื่อพนักงานยกจานอาหารมาวางลงบนโต๊ะจากที่ต่างคนต่างนั่งจมอยู่กับความคิดของตัวเองมาสักพัก เื่ที่ฉันได้คุยกับขวัญเมื่อคืน มะนาวเองก็ได้คุยแล้วเหมือนกันแต่ก็ไม่ได้ข้อมูลอะไรมาก
"ในเมื่อขวัญบอกว่าสบายดี เราก็คงต้องเชื่อแบบนั้น" มะนาวถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ถึงแม้ขวัญจะบอกกับฉันแบบนั้นเหมือนกันแต่ก็ยังอดเป็ห่วงไม่ได้ ปกติขวัญเวลาอยู่กับพวกเราก็ไม่ชอบพูดหรือระบายอะไรให้ฟังอยู่แล้วแต่มักจะเก็บไว้คนเดียวเสมอ
"แล้วเราจะบอกเดย์มั้ยเื่ที่ติดต่อขวัญได้แล้ว"
"ห้ามบอกเด็ดขาดเลยนะเสียงหวาน มะนาวเชื่อว่าเื่นี้ขวัญคงไม่้าให้เดย์รู้เพราะฉะนั้นเราต้องเก็บเื่นี้ไว้เป็ความลับ แม้แต่วินก็ห้ามบอก มะนาวเองก็จะไม่บอกเื่นี้กับหมอเพ้นท์เหมือนกัน" ฉันพยักรับกับคำกับชับบวกกับสีหน้าจริงจังที่มะนาวแสดงออกมา มะนาวไม่ค่อยชอบเดย์เท่าไหร่ที่เขาชอบนอกใจขวัญบ่อยๆฉันเองก็เหมือนกันแต่พอเห็นสภาพเดย์ที่ไรก็อดสงสารไม่ได้ทุกทีเลย
"ในวันหมั้นของมะนาวกับหมอเพ้นท์ หวังว่าเราคงจะเจอขวัญที่นั่นนะ"
"มะนาวบอกเื่นี้ไปั้แ่เมื่อคืนแล้ว คิดว่าขวัญคงจะกลับมาก่อนวันหมั้น เสียงหวานไม่ต้องคิดมากนะ อย่างน้อยเราก็ได้รู้ว่าขวัญสบายดีอีกอย่างมะนาวก็ย้ำกับขวัญไปแล้วว่าห้ามขาดการติดต่อเด็ดขาด กินข้าวกันเถอะเดี๋ยวมะนาวไปส่งเสียงหวานเสร็จก็จะไปหาหมอเพ้นท์ที่โรงพยาบาลต่อ"
"ถ้ามะนาวไม่สะดวกเดี๋ยวเสียงหวานกลับเองก็ได้นะ มีของที่ต้องซื้อนิดหน่อยน่ะ" ทุกครั้งที่รับฉันมามะนาวต้องเป็คนไปส่งตลอดเพราะกลัวว่าวินจะดุและไม่ยอมให้ฉันออกมากับมะนาวอีก ซึ่งฉันก็บอกมะนาวไปหลายครั้งแล้วว่าวินไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้นแต่มะนาวไม่ยอมฟัง ถ้าไม่มีหมอเพ้นท์หรือฉันอยู่ข้างๆมะนาวก็แทบจะไม่กล้าคุยกับวินเลยด้วยซ้ำ ฉันเคยบอกวินเื่นี้แล้วเหมือนกันว่าอย่าทำหน้าโหดใส่มะนาวบ่อยๆเพราะมะนาวกลัว แต่ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุวินชอบแกล้งทำขรึมใส่มะนาวตลอดเวลาที่กลุ่มเพื่อนนัดเจอกัน กลับบ้านมาฉันก็ดุวินทุกครั้งแต่มีเหรอที่คนอย่างเขาจะสำนึก กลับเห็นเป็เื่น่าขำไปอีก แต่เพราะฉันบอกธุระของฉันไปแบบนั้นมะนาวเลยยอมให้ฉันกลับเองในที่สุด เรากินข้าวด้วยกันก่อนจะแยกกันที่หน้าร้าน
.........................................................................................
เวลาต่อมา
"ขอโทษนะคะ ถ้าเป็แบบนี้มีคู่มือสอนวิธีการถักให้มั้ยคะ?" ฉันจับถุงเท้าไหมพรมเล็กๆคู่หนึ่งที่โชว์อยู่หน้าชั้นแล้วถามพนักงาน ตอนนี้ฉันอยู่ที่ร้านขายของสำหรับเด็กแรกเกิด ฉันเคยคิดว่าวันหนึ่งถ้าฉันมีลูกฉันอยากจะถักพวกเสื้อ หมวก ถุงเท้า ให้เขาด้วยตัวเองน่ะ
"ใช่ค่ะ ถ้าซื้อเซ็ตนี้ทั้งเซ็ตจะมีหนังสือคู่มือให้ฟรีค่ะ แต่ถ้าซื้ออย่างเดียวต้องซื้อหนังสือแยกค่ะ" เซ็ตที่พนักงานพูดถึงมันไม่ได้มีแค่ถุงเท้า แต่มีเสื้อ หมวก รองเท้าไหมพรมของเด็กและอีกหลายอย่างที่ฉัน้าอยากจะลองเรียนถักอยู่พอดี ฉันยืนลังเลกับสีอยู่สักพักเพราะไม่รู้ว่าลูกจะเป็เพศไหนแต่สุดท้ายก็ตัดสินใจเลือกสีฟ้าอ่อนมาเพราะน่าจะโอเคที่สุดแล้ว หลังจากนั้นฉันก็เดินวนดูของอยู่ในห้างต่ออีกประมาณสองชั่วโมง แต่ก็แค่ดูเฉยๆน่ะไม่ได้ซื้ออะไรนอกจากของของเ้าตัวเล็ก อ้อ..แล้วก็มีบ็อกเซอร์กับอันเดอร์แวร์ของวินด้วย เห็นแต่ละตัวสีซีดหมดแล้วแถมบางตัวก็ยางยืดฉันไม่เข้าใจว่าทำไมเขาไม่ยอมซื้อใหม่สักทีหรืออาจจะไม่มีเวลามาเดินซื้อเอง
ครั้งหนึ่งฉันเคยเอาบ๊อกเซอร์ตัวหนึ่งที่มันขาดแล้วของวินทิ้งไป วันนั้นจำได้เขาว่าโกรธแล้วก็ไม่ยอมคุยกับฉันอยู่ครึ่งวัน หลังจากนั้นฉันก็ไม่กล้าแตะของของเขาอีกเลยทั้งที่ก็ไม่เข้าใจหรอกว่าขาดจนใส่ไม่ได้ขนาดนั้นแล้วเขายังหวงไว้ทำไม จริงๆบ๊อกเซอร์แทบทุกตัวของเขาฉันว่ามันจะควรจะทิ้งไปได้แล้ว รอบนี้เลยซื้อให้ใหม่ทั้งเซ็ตหวังว่าคงจะไม่หยิบตัวเก่ามาใส่อีกแล้วนะ
"คุณเสียงหวาน..?"
"คุณฮาร์ท! สวัสดีค่ะไม่เจอกันนานเลย สบายดีไหมคะ?"
"ผมสบายดีครับ แล้วนี่คุณมากับใครครับ แฟนเหรอ?" คุณฮาร์ทถามแล้วมองไปรอบๆเหมือนกำลังหาใครอยู่แต่สุดท้ายก็มองมาที่ฉันเหมือนเดิม
"เปล่าค่ะ หวานมาคนเดียวเพราะนัดกับกินข้าวกับเพื่อนน่ะค่ะ"
"เหรอครับ แล้วเพื่อนคุณอยู่ไหนแล้วล่ะ?"
"กลับไปแล้วค่ะ" คุณฮาร์ทขมวดคิ้วมองตะกร้าในมือฉันแล้วมองหน้าก่อนหลบสายตามองไปที่พื้น ตอนแรกฉันก็เฉยๆนะแต่ตอนนี้มันแบบว่ารู้สึกทำตัวไม่ถูกซะแล้วสิ ก็สิ่งที่อยู่ในตระกร้ามันคือพวกบ๊อกเซอร์กับอันเดอร์แวร์ตัวใหม่ของวินที่ฉันพูดถึงก่อนหน้านี้นั่นแหละ กำลังจะไปจ่ายเงินแล้วแท้ๆแต่ดันมาเจอคุณฮาร์ททักก่อน
"คงจะซื้อไปให้แฟนสินะครับ น่าอิจฉาคุณวินจังมีแฟนน่ารักแล้วก็ใส่ใจแบบคุณเสียงหวาน"
"เอ่อ..ค่ะ แต่หวานว่าคุณมุกเธอก็ใส่ใจคุณฮาร์ทดีนะคะ เธอรักคุณมาก"
"เราเลิกกันแล้วครับ" คุณฮาร์ทพูดแล้วยิ้มมุมปากออกมา ฉันไม่มั่นใจว่าเขากำลังฝืนยิ้มหรือเปล่าแต่แววตาของเขามันไม่ได้มีความเศร้าหรือเสียใจเลยเวลาที่พูดประโยคนั้นออกมา
"เธอท้อง...กับคนอื่นที่ไม่ใช่ผมน่ะครับ" ท้องกับคนอื่นงั้นหรอ แบบนี้แสดงว่าคุณฮาร์ทก็ต้องเสียใจมากน่ะสิ
"แต่ผมรู้มาสักพักก่อนหน้าที่จะรู้ว่าเธอท้องแล้วล่ะครับ ที่จริง...ผมรู้มาตลอดว่าเธอไม่ได้มีแค่ผม"
"เอ่อ...คุณฮาร์ทโอเคมั้ยคะ?" ถึงแม้ว่าน้ำเสียงของเขาจะฟังดูสบายๆไม่คิดอะไร แต่เื่ราวที่ฉันได้ฟังมันร้ายแรงอยู่นะ หรือว่าคุณฮาร์ทจะผ่าน่เวลาที่เ็ปนั้นมามากพอจนตอนนี้เขาเริ่มทำใจได้แล้ว..?
"ผมโอเคมากเลยล่ะครับ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่ตอนที่รู้ว่าลูกในท้องของเธอไม่ใช่ลูกผมตอนนั้นผมรู้สึกโล่งแบบที่ไม่เคยเป็มาก่อน" ฉันขมวดคิ้วแน่นแล้วเกาจมูกตัวเองเบาๆอย่างสับสนกับสถานะของพวกเขาทั้งสองคน แถมตอนนั้นเองคุณมุกแฟนคุณฮาร์ทก็ยังทำท่าเหมือนจะชอบวินด้วย แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทั้งสองคนได้เคลียร์กันเื่นี้แล้วหรือยังแต่ตอนนี้คงไม่ต้องแล้วล่ะเพราะเลิกกันไปแล้ว ฉันยืนฟังเงียบๆเพราะไม่รู้จะพูดหรือควรจะออกความคิดเห็นเกี่ยวกับเื่นั้นยังไง
"คุณเสียงหวานครับ../เอ่อ แล้ว.." หลังจากเงียบมาสักพักเราสองคนต่างพูดขึ้นมาพร้อมกัน ฉันกะจะถามว่าคุณหญิงท่านสบายดีไหมแต่ดูเหมือนว่าคุณฮาร์ทมีเื่ที่จำเป็มากกว่า เพราะเขามีท่าทีอึกอักมาก่อนหน้านี้แล้วฉันเลยผายมือออกเผื่อให้คุณฮาร์ทได้พูดก่อน
"คุณพูดก่อนเถอะค่ะ"
"เอ่อ... เฮ้อ! ผมรู้นะครับว่าผมไม่ควรรู้สึกแบบนี้และไม่ควรพูดมัน แต่ผมเก็บไว้มานานมากแล้วและคิดว่าวันนี้ผมต้องพูดไม่งั้นผมคงรู้สึกอึดอัดไปจนวันตาย" ฉันเหลือบมองหน้าคุณฮาร์ทและขอร้องเขาผ่านสายตาว่าไม่้าให้เขาพูดคำนั้นออกมา แต่คุณฮาร์ทก็แสดงออกให้เห็นชัดเจนแล้วว่าเขาตัดสินใจแล้วที่จะพูดมัน ฉันเคยรู้อยู่แล้วว่าเขารู้สึกยังไงกับฉันแต่แค่ไม่คิดว่าวันหนึ่งเขาจะพูด สำหรับฉันการที่ไม่ได้ฟังมันน่าจะรู้สึกอึดอัดน้อยกว่าแต่สำหรับคุณฮาร์ท..คงไม่ใช่
"ผมชอบคุณเสียงหวานนะครับ"
"................"
"ผมรู้ว่ามันไม่ถูกต้องเลยที่ผมรู้สึกแบบนี้กับคุณทั้งที่รู้ว่าคุณมีแฟนอยู่แล้ว แต่ความรู้สึกของผมมันก็ถูกเก็บมานานมากเกินไปแล้ว ผมรู้สึกเสียดายน้อยๆที่ตอนนั้นผมเองมัวแต่ขี้ขลาดไม่มีความกล้า ทั้งที่ผมรู้จักกับคุณเสียงหวานมาก่อนเขาด้วยซ้ำแต่ก็ไม่กล้าพูดความรู้สึกของตัวเองออกไป จนวันหนึ่งที่คุณคบกับเขาและผมได้รู้ว่านั่นคือสิ่งผมพลาดที่สุดในชีวิต ผมพยายามมีแฟนคบกับคนอื่นเพื่อให้เลิกรู้สึกแบบนั้นกับคุณแต่ก็ไม่เคยทำได้เลยสักครั้ง"
"..............."
"ส่วนเื่มุกที่ผมต้องตัดสินใจคบกับเธอเพราะรู้ว่าเธอเป็คนแบบไหน เธอไม่ได้มีแค่ผมนั่นมันทำให้ผมรู้สึกว่า ตัวเองก็ไม่ได้ผิดอะไรถ้าผมจะชอบคุณในเมื่อเธอเองก็มีคนอื่น ผมเคยคิดและหวังเสมอว่าวันหนึ่งคุณเสียงหวานกับแฟนจะเลิกกัน ผมรู้เื่ที่มุกเธอส่งข้อความหาคุณวินและรู้ว่าเธอชอบเขา ตอนนั้นผมหวังมากว่าแฟนคุณจะแอบออกมาเจอเธอแล้วถ้าคุณรู้เข้าก็คงจะเลิกกับเขา แต่เพราะเหตุการณ์วันนั้นทำให้ผมรู้ว่าเขารักคุณเสียงหวานมากและผมเองก็รู้สึกผิดที่เห็นแก่ตัวคิดอยากจะให้คุณเลิกกับคนที่รักคุณมากขนาดนั้น" ฉันคว้ามือของคุณฮาร์ทเริ่มสั่นเทามาจับไว้ให้เขาสงบอารมณ์ลง เพราะตอนนี้ทั้งพนักงานและลูกค้าบางส่วนในร้านต่างก็จ้องมองมาที่เรา
"หวานขอบคุณสำหรับความรู้สึกดีดีที่คุณมีต่อหวานมาตลอดนะคะ สำหรับหวานแล้วคุณฮาร์ทคือเพื่อนที่ดีที่สุดสำหรับหวานเสมอ"
"................." เขาก้มหน้าแล้วยิ้มออกมา แต่รอยยิ้มนั้นก็ทำให้ฉันรู้สึกเห็นใจเขาในเวลาเดียวกัน
"คุณฮาร์ทและคุณหญิงคอยช่วยเหลือหวานกับยายมาตลอด ครอบครัวของคุณดีกับเรามากและหวานก็ภาวนาทุกวันว่าขอให้คุณและคุณหญิงมีแต่ความสุขในทุกๆวัน หวานเชื่อว่าวันหนึ่งคุณฮาร์ทจะเจอผู้หญิงคนนั้นนะคะ คนที่จะเป็แสงสว่างและเป็ทุกสิ่งทุกอย่างสำหรับคุณฮาร์ทจริงๆ เป็คนที่คุณจะหวงแหน คอยดูแลและปกป้องเธอด้วยหัวใจ"
"..............."
.....................................................................
เวลาต่อมา
"ผมขอถามอะไรคุณเสียงหวานสักอย่างได้ไหมครับ? มันเป็อะไรที่ผมอยากรู้มากจริงๆ"
"หวานรอฟังอยู่ค่ะ ถ้าตอบได้หวานก็จะตอบให้" ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ในรถเพราะคุณฮาร์ทอาสาจะมาส่ง จากที่เราคุยกันอยู่นานจนฉันต้องขอตัวไปชำระเงินเพราะยืนคุยนานเกินไปแล้ว จนถึงตอนนี้เราก็ยังคุยกันต่อในรถและฉันได้บอกคุณฮาร์ทแล้วเื่ที่ฉันกับวินกำลังมีตัวเล็ก สถานการณ์ตอนนี้มันคลี่คลายและอึดอัดน้อยลงกว่าก่อนหน้านี้ ที่คุณฮาร์ทตัดสินใจสารภาพความรู้สึกของเขาสรุปได้ว่าเขารู้สึกผิดที่เคยอยากให้วินกับฉันเลิกกัน และแค่อยากบอกความรู้สึกในใจเขาที่เก็บไว้มานาน จริงๆแล้วเรารู้จักและคุ้นเคยกันั้แ่ยังเด็กด้วยซ้ำเพระคุณหญิงก็เป็ลูกค้าประจำของยายอยู่แล้วแค่เราอาจจะไม่ได้สนิทกันมากเพราะทั้งฉันกับคุณฮาร์ทเองต่างก็เป็คนที่ไม่ค่อยพูด จนเมื่อโตขึ้นถึงได้เริ่มคุยกันมากขึ้น
"ถ้าวันหนึ่ง หมายถึงตอนที่คุณเสียงหวานยังไม่มีแฟน ถ้าผมสารภาพรักกับคุณ คุณจะคบกับผมไหมครับ?"
"..............."
"เอ่อ....ผมแค่อยากรู้ว่าคุณคิดยังไง เพราะผมว่าผมเองก็หน้าตาดีอยู่ประมาณหนึ่งนะครับ" คุณฮาร์ทพูดแล้วขำออกมาน้อยๆกับคำพูดตัวเอง ฉันเองก็ขำตามไปด้วย
"ถ้าหวานจะบอกว่า หวานไม่เคยคิดจะมีแฟนเลยและตอนนั้นหวานก็ไม่ได้รักใคร หวานไม่ได้มองหาคนอื่นนอกจากยาย ตอนนั้นความคิดและหัวใจของหวานมีแค่ยายเท่านั้นค่ะ"
"คุณกำลังจะบอกว่า ถึงผมจะสารภาพรักไปตอนนั้นผมก็ยังจะอกหักอยู่ดีใช่ไหมครับ?"
"คงงั้นมั้งคะ" เราสองคนหัวเราะออกมาเมื่อฉันตอบแบบนั้น บรรยากาศตอนนี้ดีกว่าที่คิด ฉันเองจากที่รู้สึกกลัวว่าจะอึดอัดที่ต้องฟังคำสารภาพจากคุณฮาร์ท แต่กลับกลายเป็ว่าตัวเองก็ได้ปลดล็อคเหมือนกัน ฉันได้มีโอกาสบอกความรู้สึกจริงๆของฉันกับคุณฮาร์ท ฉันรักและเคารพเขาเป็เหมือนเพื่อนคนหนึ่งนั่นคือสิ่งที่ฉันอยากพูด และคุณฮาร์ทเองก็เข้าใจ ไม่รู้สิแต่ตอนนี้ฉันรู้สึกตัวเองกล้าพูดและกล้ามองหน้าเขามากกว่าเมื่อก่อนซะอีก
"แต่สุดท้ายคุณวินก็เป็คนที่ทำให้คุณเสียงหวานคิดอยากจะมีแฟนใช่มั้ยครับ..." ฉันได้แต่ยิ้มกับคำพูดนั้นเมื่อคิดถึงเื่ราวในครั้งแรกว่าฉันเป็แฟนวินได้ยังไง ตอนนั้นฉันไม่ได้รักเขาแถมยังกลัวเขามากด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้กลับตกหลุมรักเขาทุกวัน แค่คิดว่าถ้าลูกที่จะคลอดมาหน้าตาเหมือนวินก็คงจะดี เพราะฉันอยากเห็นรอยยิ้มไร้เดียงสามากกว่าหน้าโหดๆที่เห็นอยู่ทุกวัน ในเมื่อไม่มีโอกาสได้เห็นจากพ่อก็คงต้องเป็ลูกนี่แหละที่เป็ความหวังของฉัน 'ขอให้หนูอารมณ์และยิ้มบ่อยๆนะคะ'
********* to be continued
สปอยล์: 'เื่เหี้ยไร ทำไมมันต้องมาส่งวะ?!'
1K
