เหยียบย่ำสวรรค์ (จบ)

          ด้านนอกโบราณสถานปิดผนึก…ปิดตัวลงไป 

จอมยุทธ์กลับออกมาด้านนอก มีน้อยกว่าตอนเข้าไปเกือบครึ่ง ครั้นหลายคนเริ่มสำรวจ กวาดสายตามอง ก็เห็นได้ชัดว่าคนหายไปไม่น้อย

          คนจากโลกเบื้องบนพวกเขา…เตรียมเดินทางจากไปทันที เมื่ออัจฉริยะแดนพุทธอย่างถงซิน ส่งคำพูดออกไปหาอัจฉริยะคนอื่นๆ “หวังว่าสูตรยาโบราณที่พวกเราได้มา จะมีโอกาสได้แบ่งปัน คัดลอกบทความเหล่านั้น”

เมื่อชายหนุ่มหัวโล้นเกลี้ยงเกลากล่าวเสร็จ เขาก็กระโดดขึ้นแผ่นยันต์…เดินทางจากไปหาสถานที่น่าสนใจภายในโลกเบื้องล่างต่อทันที 

วูม!

           คุณชายหาญเซิ่ง แห่งศาลานรก ในฝ่ามือเผยม้วนกระดาษสีทอง เขาจะบีบฝ่ามือไว้น้อยๆ เมื่อกลับเข้าไปนั่ง ภายในรถลากเกี้ยวอสุรกายนกเพลิงดำ “เชิญสตรีศักดิ์สิทธิ์หยุนซี พวกเราต้องไปกันแล้ว” 

หยุนซี พยักหน้า เมื่อผายมือให้ตี้เทียนเข้าไปก่อน

ทว่าสายตาเย็นชา สตรีศักดิ์สิทธิ์หยุนซี กวาดมองลงมาหาผู้คนด้านล่างในตอนท้าย

กำลังถูกเอารัดเอาเปรียบ นางกลับมองมาที่เฉินหนาน กล้าจ้องตานาง อย่างไม่กะพริบตากันเชียว เมื่อสายตา2คู่สอดประสาน 

           “หืม! เด็กหนุ่มผู้นี้แปลกจริงๆ ข้าไม่ยักสัมผัสปราณพลัง จากอีกฝ่ายได้ น้ำเต้าลูกนั้นก็คุ้นตาข้าเช่นกัน” ก่อนนางจะเดินสะบัดชายอาภรณ์ขาว พลิ้วไหว ลู่ไปกับสายลม 

จากไปพร้อมเกี้ยวนั่งวิจิตรงดงามของคุณชายศาลานรก เหลือไว้เพียงอายพลังเย็นเหยียบ จางๆ ของนางเท่านั้น

พร้อมเสียงหนึ่งเอ่ยสั่งให้คนเผ่าพื้นถิ่นต่อแถว บังคับให้พวกเขาต้องจ่ายส่วย สำนักระดับกลางอย่างพวกเขา 

เฉินหนานที่มองสตรีศักดิ์สิทธิ์หยุนซีจากไป…เขาต้องหันความสนใจ กลับมามองเบื้องหน้าที่กำลังวุ่นวายอีกครั้ง 

เมื่อสำนักใหญ่ พวกมหาอำนาจพอมีชื่อเสียง เดินทางจากไป…ไม่ได้สนใจการกระทำที่ต่ำตม จอมยุทธ์ที่กระทำอยู่

“เหตุใด มีแต่พวกเราที่ถูกหยุดเอาไว้?” จอมยุทธ์พื้นถิ่นบางคน เผยสายตาไม่จำยอมเท่าใดนัก 

          ไม่เว้นแม้แต่คนเผ่างู จากเขตทะเลทรายซ่านเจียง ยังกล่าวออก “อืมๆ พวกเจ้าก็ดีแต่รังแกพวกเรา คนเผ่าอินทรีฟ้าไม่เห็น โดนแบบพวกเราบ้างเลย”

           ชายหนุ่มถือดาบกอดอก หลับตาพริ้ม ที่อยู่ห่างออกไป แค่นเสียงทุ้มต่ำ ไม่ให้พวกเขาพูดมากอีกต่อไป “หากพวกเจ้าไม่เอาของล้ำค่า ที่พวกเจ้าได้มา ส่งมอบให้พวกเราเลือกคัดสรร พวกเจ้าก็อย่าหวัง จะได้ออกไปจากที่แห่งนี้” 

การพูดของชายคนนั้นไม่ใช่แค่ข่มขู่ ให้รับรู้ถึงแรงกดดัน แต่ชายผู้นั้นพร้อมลงมือ…เมื่อให้ศิษย์ออกมาเก็บส่วย จากคนเผาพื้นถิ่นอย่างชนิดรู้งาน 

คนที่หลบหนี ถูกชายคนนั้นสังหารทันที ฉัวะ! ภาพนั้นทำให้ดวงตา ใครหลายคนเผยความตระหนกออกมาไม่น้อย

ก่อนเสียง เฮ้อ! ถอนลมหายใจออกมายาว เมื่อมีคนก้าวฝีเท้ายาวๆ ออกมายอมรับข้อเสนอ “ข้าก่อนเลยแล้วกัน” 

คนอื่นๆ ที่เผยสายตาไม่จำยอม ส่งมอบของล้ำค่า ที่ได้มาอย่างยากลำบาก ให้คนอื่นเลือกสรร ต่างก็ยอมอ่อนข้อไปตามๆ กันแล้ว 

“ให้มันได้แบบนี้ ซิ!” หลายคนคิ้วขมวด หน้าบุญไม่รับกันทันที

เฉินหนานเองยังจำใจต้องไปต่อแถวจ่ายของล้ำค่า ‘หวังว่าของล้ำค่า ที่ข้ามี จะทำให้พวกคนเหี้ยมเหล่านั้น ถูกใจไม่มากก็น้อย’ 

ก่อนเสียงเล็กแหลมเด็กสาว จะทำให้ร่างเฉินหนานสั่นสะท้าน “พี่ชาย ข้าขอต่อหลังพี่ชายท่านนี้แล้วกัน”

“หืม! จูซือเจีย นาง บ้า นี้ยังอยู่อีกหรือ?” พร้อมขนเฉินหนาน รุกตั้งเป็นเกลียว เหงื่อแตกพลั่ก ที่รับรู้จูซือเจียมาต่อแถวด้านหลัง

แขนนางกอดตุ๊กตาหมีแน่น จนเกิดเสียงบีบรัด เฉินหนานได้ยิน รู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นมาทันใด

ครั้นรับรู้สายตาของจูซือเจีย เหมือนเป็นมีด จ่อแทงหลังเฉินหนานไว้ 

“เป็นอะไรหรือเปล่าพี่ชาย เหงื่อท่านแตกพลั่ก ไหลโชกแผ่นหลังเชียว” เมื่อนางฮำเพลงเบาๆ ดูไม่เดือดร้อนกล่าวถาม

เฉินหนานแอบเฝ้าระวังหลังแบบบ้าคลั่ง เมื่อลอบแค่นเสียง ชิ! ‘นางเด็กบ้าเอ๊ย!’ ขึ้นมาเล็กๆ มองจูซือเจียกัดเขาไม่ปล่อยจริงๆ 

ครั้นได้ยินเสียง “คนต่อไป!” ดังขึ้นมา

          “ข้า ข้า” เฉินหนานกล่าว รีบพุ่งร่างออกไปทันที สิ่งที่น่ากลัวที่สุด คงไม่ใช่พวกคนตรงนี้ แต่เป็นเด็กติดหมีมากกว่า 

ครั้นเห็นชายก่อนหน้านี้ทำการแลกเปลี่ยน เฉินหนานก็เอาของล้ำค่า ออกมาให้ชายหนุ่ม เลือกคัดสรรทันที 

          เมื่อเอาสมุนไพรหญ้าตีนมังกร อายุหลัก200ปี1ต้น ออกมาจากถุงเก็บของมิติ แม้แต่หินผลึกปราณพลัง ขนาดเท่าหัวคน เฉินหนานยังเอาออกมา

           กระดูกสัตว์อสูรส่วนแหลมคมล้ำค่าเทียบเท่าอาวุธวิเศษ แม้แต่ดินบริเวณต้นสมุนไพรเกิด เขายังเอาออกมาช้าๆ ทว่าอีกฝ่ายกับส่ายหัวไม่สนใจมัน 

จนเฉินหนานต้องเอากระบี่บิน ที่ได้จากเฟยฉานออกมา ทว่าอีกฝ่ายก็ยังทำหน้า คล้ายไม่สนใจ

“ข้าเคยเห็นเจ้าไปถึงด้านในส่วนลึก คงจะได้อะไรติดไม้ติดมือมา มากกว่านี้?” เมื่อชายผู้นั้นกล่าว เขาก็มองตาขวางมาที่เฉินหนาน

           เฉินหนานหลบตาชายคนนั้น เขาถึงกับอึ้ง จำต้องเอาชุดเกาะเก่า ที่เขาไม่จำยอมให้ใครออกมา บวกกับต้นหญ้าตีนมังกรเพิ่มอีก3ต้น หวังให้อีกฝ่ายสนใจกองสมุนไพรเหล่านั้น “หมดตัวข้าแล้วนะ”

           ชายคนนั้นยิ้มอย่างถูกใจ ครั้นคิดจะเลือกกระบี่บิน อาวุธโจมตีดูไม่ธรรมดา ทว่าสายตากลับรู้สึกว่า ชุดเกาะเก่าเอง ก็ให้ความรู้สึก น่าฉงนสงสัยไม่น้อยเช่นกัน 

            แม้แต่ด้านหลังจูซือเจีย นางยังเผยสายตาประหลาดใจ เมื่อเห็นชุดเกาะเก่าโกโรโกโสอันนั้น ที่เฉินหนานเอาออกมา “หืม!” เมื่อนางกัดปากตนเองน้อยๆ คล้ายคิดอะไรบางอย่าง 

เสียงชายหนุ่มคนนั้นพลันคลี่ยิ้ม เอ่ยดังขึ้น “ข้าเอาอันนี้แล้วกัน” ฝ่ามือชายหนุ่มเตรียมเอื้อมไปจับคว้า ชุดเกาะเก่า ผุ พัง 

‘เหมือนท่าจะไม่ดีเสียแล้ว’