เกิดใหม่เป็นไอ้เจิด

ตอนที่สองร้อย เพลิงพระนาง

ข้าเป็นลูกของเจ้าหลวงเป็นเมียของเจ้าหลวงและเป็นแม่ของเจ้าหลวง

เพลิงพระนาง

บางครั้งแม้คนเราจะได้รับข้อมูลเดียวกันแต่ด้วยแนวคิดและการล้างสมองในระบอบปิตาธิปไตยทำให้เราวิจารณ์เรื่องราวที่เราพบเห็นต่างกันและได้บทเรียนต่างกันจากเรื่องราวที่เราพบเห็น

หากเราเป็นผู้ชายหน้าโง่ที่อ่านแนวพระเอกโชวเน็นเมื่อเห็นเจ้านางที่อยู่ในเรื่องชิงรักหักสวาทเวียงวังตายบนบัลลังก์ก็คงจะปลงอนิจจังกับชีวิต

มองว่าความผันแปรและอำนาจนั้นไม่แน่นอนมีแต่ความรักและคุณธรรมที่คงอยู่ตลอดกาล

เพราะผู้ชายนั้นโง่เขลาโดนหลอกโดยแนวคิดของจอมยุทธและแนวโชวเน็นที่สอนให้ผู้ชายปล่อยวางจากอำนาจและลาภยศสรรเสริญถอนตัวออกจากยุทธภพ

ออกนอกด่านโพ้นทะเล

จึงมีชีวิตได้อย่างเสรีและไม่ผิดคุณธรรมของตนปล่อยวางอำนาจเราจึงสามารถยิ้มเย้ยยุทธจักรได้อย่างเต็มภาคภูมิ

แต่แนวเจ้านางชิงบัลลังก์นั้นไม่ใช่คิดอย่างนั้น

นั่นคือของของข้าข้าต้องได้

ต่างกับความคิดของผู้ชายหน้าโง่ที่จะไม่ยึดครองทรัพย์สินและอำนาจอย่างมากเป็นผลลัพธ์จากระบบปิตาธิปไตยอีกอย่างหนึ่งที่พยายามกีดกันผู้ชายออกจากอำนาจและทรัพย์สมบัติและหลอกพวกเขาว่าการปล่อยวางอำนาจออกนอกด่านโพ้นทะเลคือคุณงามความดี

แต่ขณะเดียวเจ้านางที่ยึดติดกับอำนาจวาสนาและยศศักดิ์จนมาตายบนบัลลังก์ที่กลายเป็นพิพิธภัณฑ์สมบัติของชาติให้คนมาศึกษาเข้าชมเรียนรู้เรื่องราวในประวัติศาสตร์ของชนชาติเราที่ผ่านมากลับกลายเป็นได้รับการชื่นชมจากผู้ชมเพศหญิง

งดงามมากค่ะแม่ก็คือแม่

สง่างามจนวาระสุดท้าย

ท่านแค่อยากได้ของของท่าน

ไม่ได้ยึดถือแนวคิดปล่อยวางอำนาจวาสนาแบบพระเอกโชวเน็นเลยแม้แต่น้อยแต่มองว่าการทำอย่างนี้คือเรื่องที่ดีงามแล้ว

ว่าฝรั่งมันคือคนชั่วช้าเปลี่ยนทุกคนเป็นสามัญชนไม่ให้เราเป็นเจ้านางมีชั้นยศพระวงศ์อีกต่อไป

ทั้งที่หากเราเป็นเจ้าหรือราชาได้เราต้องได้รับการอนุมัติจากเทพเจ้าหรือมีสายเลือดของเทพเจ้าหรือมีของวิเศษจากเทพเจ้า

คนที่ไม่มีพลังพิเศษหรือสายเลือดเทพเจ้าหรือของวิเศษแม้แต่อย่างเดียวที่เหนือกว่าสามัญชนคนธรรมดา

ทำไมถึงอ้างตนเองเป็นเจ้าได้?

อาจจะทำให้ผู้ชายที่โดนล้างสมองด้วยปิตาธิปไตยให้ปล่อยวางอำนาจนั้นงงพอสมควร

แต่นั่นล่ะคือขัตติยะมานะล่ะ

คนที่มีแนวคิดแบบอับบราฮัมลินคอล์นที่ว่า

พระเจ้ารักสามัญชนจึงสร้างพวกขึ้นมามากมาย

คงไม่เข้าใจความคิดของเจ้านางพวกนี้แต่ประการใด

เพราะมองว่าพระเจ้ารักสามัญชนต่างหากจึงอวยพรให้พวกเขาไม่ใช่พวกเจ้านางพวกนี้

แต่ท่าทางพวกเจ้านางจะไม่ได้คิดแบบนั้น

ด้วยขัตติยมานะที่อยู่ในตนเองทำให้ไม่สามารถหักห้ามความโกรธได้

“ถอนคำพูดบัดเดี๋ยวนี้นะเจ้าคะ”

ครูวิกล่าวอย่างโมโห”

“ไม่ถอนใครจะทำไม”

นงพะงากล่าวอย่างท้าทาย

เมื่ออารมณ์ความรู้สึกพุ่งขึ้นทำให้ครูวิเข้าไปตบแต่นงพะงาก็ต่อสู้กลับเช่นกัน

เรื่องที่มนุษย์เราปรกติควรจะแก้ไขปัญหาได้โดยสันติวิธีไม่สามารถใช้ได้กับนางเอกที่เข้มแข็งพวกนี้