เมธาวียังรู้สึกเหมือนร่างกายของตัวเองยังไม่กลับสู่สภาพปกติ
แต่สิ่งที่อยู่ในหัวตอนนี้มันไม่ได้เกี่ยวกับความรู้สึกที่เกิดขึ้นเมื่อคืน
แค่เพียงความคิดที่ว่า...
“เขาคือสิ่งที่เธอไม่ควรเข้าใกล้”
มือของเธอยังสั่นเล็กน้อย
เมื่อเดินออกจากห้องนั้น มันเหมือนโลกของเธอกลายเป็สีดำและขาวไปหมด
สิ่งเดียวที่เธอรู้คือ เธอต้องหาทางหลุดพ้นจากกรงขังนี้ให้ได้
**
เช้าวันใหม่ที่กรุงเทพฯ ยังคงเต็มไปด้วยเสียงรถยนต์
แสงแดดยามเช้าแยงตา สะท้อนกับผิวอาคารกระจกส่องแสงระยิบระยับ แต่เมธาวีกลับรู้สึกเหมือนโลกนี้เต็มไปด้วยหมอกควัน
ห้องพักในคอนโดหรูของวริษฐ์ยังคงเงียบ
เหมือนเป็ห้องที่มีแค่สองคน ตัวเธอและเขา
ถึงแม้ร่างกายของเธอจะยังเหนื่อยล้าจากเมื่อคืน แต่นั่นไม่ได้ทำให้เธอหยุด
เธอไม่กล้าหยุด
เธอรู้ดีว่านี่คือโอกาสเดียวที่จะได้แทรกเข้าไปในเกมของเขา
**
การตามล่าหาข่าวสืบสวนเกี่ยวกับการหายตัวของคนดังในกรุงเทพฯ ยังต้องดำเนินต่อไป
แต่วริษฐ์ เ้าของเครือข่ายข้อมูลใต้ดิน เขาคือคนที่มีความลับมากมายที่เธอต้องค้นหามาให้ได้
วันนี้เธอต้องพบกับเขาอีกครั้ง
และครั้งนี้...ไม่มีอะไรจะหยุดเธอได้
**
เมธาวีผลักประตูห้องทำงานของวริษฐ์ที่เธอเคยเห็นมาแล้ว
ตอนนี้ไม่ใช่ห้องที่ดูหรูหราและเ็าเหมือนในครั้งแรก
มันกลับเต็มไปด้วยแสงไฟจากจอคอมพิวเตอร์ที่ส่องกระทบหน้าเขา
สภาพห้องอาจจะดูเรียบง่าย แต่มันกลับเหมือนห้องควบคุมการทำงานของนักล่ามืออาชีพ
วริษฐ์นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ตัวเขาในชุดสูทสีเข้มเหมือนเดิม
แต่ท่าทางที่เขานั่งสบาย ๆ กลับไม่ทำให้ดูอ่อนลงเลยแม้แต่น้อย
เขายังคงเป็เสือที่แอบซ่อนความดุดันอยู่ในแววตา
"เมธาวี"
เขาหันมามองเธอด้วยรอยยิ้มที่บางเบาแต่เต็มไปด้วยอำนาจ
"วันนี้มาทำอะไร?"
เมธาวีเก็บความรู้สึกของตัวเองเอาไว้
ไม่ให้มันโผล่ขึ้นมาอีก
"มาค้นหาความจริง"
เธอตอบกลับตรงไปตรงมา ดวงตาของเธอไม่มีความหวั่นเกรงเลยแม้แต่น้อย
"จริงหรือ?"
วริษฐ์ยิ้มมุมปาก
แล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้
เขาก้าวเข้ามาใกล้เธอช้า ๆ พร้อมกับสายตาที่ราวกับล่อลวง
"ฉันยังไม่ยอมให้เธอไปง่าย ๆ หรอก"
เขากระซิบเสียงต่ำ
**
เมธาวีรู้ดีว่าเธอจะไม่สามารถหลุดพ้นจากเขาได้ง่าย ๆ
แต่มันก็เป็เวลาที่ต้องเลือกแล้ว
เธอไม่อยากให้เขามองเธอเป็เพียง "เหยื่อ" อีกต่อไป
"ฉันไม่ได้แค่มาค้นหาข้อมูล"
เธอพูดเบา ๆ
"ฉันมาที่นี่เพราะ้าให้คุณรู้ว่า...ฉันไม่กลัวคุณ"
วริษฐ์หยุดหายใจไปชั่วขณะ
แต่แล้วเขาก็ยิ้มออกมาอีกครั้ง
รอยยิ้มที่ทำให้เมธาวีรู้สึกเหมือนว่าเขากำลังมองเธอเหมือนกับสัตว์ที่รู้ว่าเหยื่อกำลังติดกับ
**
"งั้นมาเล่นเกมกัน"
เขาพูดเสียงเย็นเยียบ
แต่เมธาวีรู้ว่า...ในเกมนี้
เธอไม่ใช่ผู้ล่า
แต่เธอจะไม่ยอมเป็เหยื่อ
**
เสียงลมหายใจของเขาดังข้างหูเธออีกครั้ง
ตอนนี้เธอรู้แล้ว
การที่เธออยู่ใกล้เขา ไม่ใช่แค่การสืบสวน
แต่มันคือการเข้าสู่โลกใต้ดินที่เต็มไปด้วยอันตราย ที่มีแต่การหลอกลวงและการ
เมธาวียิ้มบาง ๆ
"เล่นเกมก็เล่น แต่ฉันจะชนะ"
เธอพูดเสียงท้าทาย ก่อนจะเดินออกจากห้องนั้น
ทิ้งเขาไว้กับคำพูดที่ทำให้เขารู้ว่าการล่าของเขายังไม่จบ
**
แต่ในใจของเธอเอง
เธอกลับรู้สึกว่าตัวเองเริ่มหลงทางไปในเส้นทางที่ไม่มีทางออก
1K
