เช้า
มีนกำลังเปิดประตูบ้าน
“ไปไหน”
เสียงคินดังจากด้านหลัง
เธอหันไป
“ไปสอนค่ะ”
“ผมไปด้วย”
“ไม่ต้องค่ะ”
“ผมจะไป”
“คุณไม่มีสิทธิ์”
“ผมกำลังสร้างอยู่”
มีนถอนหายใจ
“คุณนี่มัน…”
“จีบอยู่”
เงียบ
มีนชะงัก
“อะไรนะคะ”
“ผมกำลังจีบคุณ”
พูดตรง
ไม่มีเลี่ยง
ไม่มีแกล้ง
มีนมองเขานิ่ง ๆ
ก่อนจะยิ้มบาง
“วิธีคุณแปลกดีนะคะ”
“ยังไม่ชิน?”
“ไม่คิดว่าจะชิน”
“เดี๋ยวก็ชิน”
—
ระหว่างทาง
คินขับรถ
มีนนั่งข้าง
เงียบ…แต่ไม่อึดอัด
“คุณไม่ถามเหรอ”
“ถามอะไรคะ”
“ว่าผมจริงจังแค่ไหน”
“ไม่จำเป็ค่ะ”
“ทำไม”
“เพราะฉันจะดูเอง”
คินยิ้มมุมปาก
“โอเค งั้นดูดี ๆ”
—
่สาย
นัท + พิม = ความวุ่นวาย
“ครูมีนนน~ วันนี้ผมมีของมาฝากครับ”
นัทถือกล่องขนม
“ฉันก็มี!”พิมยื่นช่อดอกไม้
มีนชะงัก
“เอ่อ…”
“ไม่ต้องรับ”
คินพูดทันที
“ผมให้ครูมีนไม่ได้ให้คุณนะครับ” นัท
“ก็ไม่ต้องรับ”
“ฉันจะรับค่ะ”มีนพูดเรียบ ๆ
เธอรับทั้งขนมและดอกไม้
“ขอบคุณนะคะ”
คินเงียบ
เงียบแบบ…อันตราย
—
“อร่อยไหมครับ”
“ดีค่ะ”
“ดอกไม้สวยไหม”
“สวยค่ะ”
“ผมเลือกเองนะ”
“ขอบคุณค่ะ”
คินวางแก้วน้ำ “ปึก”
“ผมก็ซื้อได้”
ทั้งสามหันไป
“แต่คุณไม่ซื้อ”มีนตอบนิ่ง ๆ
“…”
พิมกระซิบกับนัท
“เริ่มละ”
—
บ่าย
มีนกำลังเก็บของ
จู่ ๆ มือหนึ่งยื่นถุงเล็ก ๆ มาให้
“อะไรคะ”
“เปิดดู”
เธอเปิด
ข้างในเป็…กิ๊บติดผมเรียบ ๆ แต่ดูดี
“ผมเลือกเอง”
“…”
“ไม่ต้องขอบคุณก็ได้”
มีนมองของในมือ
ก่อนจะยิ้มเล็ก ๆ
“ขอบคุณค่ะ”
เธอ…ติดมันทันที
คินนิ่ง
นิดเดียว
แต่พอให้รู้ว่า “ดีใจ”
—
“โห แบบนี้ก็ได้เหรอ!”พิมโพล่ง
“ผมก็จะซื้อบ้าง!” นัท
“สายไปครับ” คินตอบ
—
เย็น
ทั้งสี่คนอยู่ที่สวนหลังบ้าน
พิมยิ้มเ้าเล่ห์
“เล่นเกมอีกไหม”
“ไม่เล่น” คิน
“เล่นค่ะ” มีน
“…”
นัทตบมือ
“เหมือนเดิมครับ ใครแพ้ทำตามคำสั่ง”
—
รอบนี้…
“มีนแพ้ครับ”
นัทประกาศ
คินหันไปทันที
มีนยกคิ้ว
“ว่ามาค่ะ”
นัทมองพิม
พิมกระซิบอะไรบางอย่าง
แล้วนัทก็ยิ้ม
“คำสั่งคือ…ให้ครูมีน‘เลือกคนหนึ่ง’ แล้วทำตามที่เขาขอครับ”
เงียบ
มีนมองทั้งสามคน
สายตาหยุดที่คิน
“เลือกแล้วค่ะ”
“ใครครับ” นัท
“คุณคิน”
พิมแทบกรี๊ด
“มาแล้ววว!”
—
คินเลิกคิ้ว
“แน่ใจ?”
“ค่ะ”
“งั้น…”
เขาหยุดนิดนึง
เหมือนคิด
ก่อนจะพูดช้า ๆ
“มานี่”
มีนเดินเข้าไป
ใกล้
มาก
“ใกล้อีก”
เธอขยับ
ใกล้จนแทบชน
หัวใจเต้นแรงขึ้นนิดนึง
“แล้ว?”
เสียงเธอนิ่ง…แต่เบากว่าปกติ
คินมองเธอ
ตรง ๆ
“หันหน้าเข้ามา”
มีนทำตาม
ตอนนี้…ใกล้เกินไปแล้ว
พิมกับนัทเงียบกริบ
แทบไม่หายใจ
“ผมจะทำตามคำสั่งของผม”
“คุณเป็คนสั่งนะคะ”
“ใช่”
เงียบ
คินยกมือขึ้น
ช้า ๆ
แล้ว—
จับปลายผมเธอ…ทัดไว้หลังหู
ััเบา
แต่ “ตั้งใจ”
นิ้วเขาแตะผิวแก้มเธอเล็กน้อย
มีนชะงัก
หัวใจเต้นแรงขึ้นชัดเจน
“กิ๊บมันเอียง”
เสียงเขาเบา
ใกล้
มาก
“…”
มีนไม่ขยับ
ไม่ถอย
แต่ก็…ไม่พูด
“เสร็จแล้ว”
แต่เขา…ยังไม่เอามือออกทันที
วินาทีนั้น
สายตาชนกัน
ใกล้จนหายใจชนกัน
อีกนิดเดียว
จริง ๆ
“โอเคพอ!!” พิมะโ“ฉันจะตายแล้วววว!”
ทั้งคู่ผละออกเล็กน้อย
มีนหันหนีทันที
“เกมจบค่ะ”
น้ำเสียงยังนิ่ง
แต่หู…แดงนิดเดียว
—
หลังจากนั้น
นัทกับพิมแอบถอยไปไกล
“แผนสำเร็จ” พิมกระซิบ
“แรงกว่าที่คิดนะครับ”นัท
—
อีกฝั่ง
เงียบ
คินมองมีน
“เมื่อกี้…”
“เกมค่ะ”
“ผมตั้งใจ”
เงียบ
มีนหันกลับมา
“ฉันรู้ค่ะ”
คำตอบสั้น ๆ
แต่ทำให้คินนิ่ง
“แล้ว?”
“ก็…ยังไม่ตัดสินค่ะ”
เธอยิ้มบาง
“คุณต้องพยายามมากกว่านี้”
—
ลมเย็นพัดผ่าน
แต่บรรยากาศ…ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
เพราะตอนนี้
ไม่ใช่แค่ “ใกล้”
แต่เริ่ม “รู้สึก”
แบบชัดเจนขึ้นทุกที ????
541
