เกิดใหม่ในยุคที่ไม่มีใครรู้ว่า KFC คืออะไร

⭐ บทที่ 32: ลมหายใจเดียวกันใต้กองเพลิง

ไฟลุกท่วมโรงเก็บตำราหลวง
ลามเร็วอย่างผิดธรรมชาติ
เหมือนมีคนตั้งใจราดน้ำมันทั่วทุกซอก

ควันดำทะมึนกลืนท้องฟ้า
เสียงกระเบื้องแตก เพล้ง!
และเสียงไหม้ ปะทุ! ปะทุ! ดังไม่หยุด

ซูอินวิ่งไล่ตามองค์ชายฉีอวิ้น
ทั้งที่เท้ายังไม่มั่นคงจากเหตุการณ์เมื่อคืน

“เพคะ! ท่านจะเข้าไปทำไม!?”
เธอตะโกนไล่หลัง

องค์ชายไม่หันกลับ
ตอบเพียงสั้น ๆ

“ข้างในนั้น…มีคนติดอยู่!”

ซูอินกัดฟัน
แล้ววิ่งตามทันที
ไม่สนว่าเพลิงนั้นร้อนจนผิวแสบ

⭐ 1) ภาพที่ทำให้หัวใจเธอหยุดเต้น

องค์ชายกระโดดข้ามคานที่กำลังถล่ม
เข้าไปลึกกว่าเดิม
ไฟลุกลามบนเสื้อคลุมเขา
แต่เขากลับตบดับเหมือนไม่รู้สึกร้อนเลย

ซูอินเห็นแล้วหัวใจแทบหยุด
“ท่านบ้าไปแล้วหรือเพคะ!? ไฟมัน—”

องค์ชายหันมา
เหงื่อไหลอาบหน้า
แต่แววตายังนิ่งและหนักแน่น

“ข้าไม่อาจปล่อยให้ใครตายในความดูแลของข้าได้”

เสียงนั้น
ทำซูอิน…หมดแรงเถียงทันที

เขาแบกเด็กทหารตัวเล็กที่หมดสติขึ้นบ่า
ก่อนจะหันมาหาเธออีกครั้ง

“ซูอิน ออกไปก่อน!”
น้ำเสียงเข้มจนคนทั้งวังต้องยอม
แต่เธอกลับส่ายหน้าแรง ๆ

“ไม่! ท่านออกก่อน ข้าช่วยได้!”

“เจ้า—!”

เธอจับแขนเขาแน่น
ทั้งที่ควันเข้าเต็มปอดจนไอไม่หยุด

“ถ้าท่านเข้าไปลึกกว่านี้…เจ้าจะออกมาไม่ได้นะเพคะ!”

องค์ชายหยุดนิ่ง
แววตาอ่อนลงชั่ววินาที
ก่อนจะยื่นมือมาหาเธออย่างไม่รู้ตัว

⭐ 2) มือที่สั่น—แต่วิ่งเข้าหากันโดยไม่ลังเล

ไฟแตกดัง ปัง!
แผ่นไม้หล่นลงมาตรงกลางระหว่างทั้งสอง
ทำให้ซูอินตกใจสะดุ้ง
ล้มลงไปด้านหลัง

องค์ชายพุ่งเข้ามารับแบบไม่คิด
เกิด “Fall-and-Catch Scene” ขึ้นโดยอัตโนมัติ

เขากอดเอวเธอ
ดึงเข้ามาแนบอก
ในขณะที่แผ่นคานใหญ่ตกลงกระแทกพื้นหลังเธอไปเพียงแค่หนึ่งลมหายใจ

ซูอินกลั้นหายใจ
หน้าใกล้เขาในระยะลมหายใจเดียว
ไฟสะท้อนในดวงตาทั้งคู่จนเหมือนโลกหยุดหมุน

“เจ้า…ไม่ควรเสี่ยง”
เสียงเขาแผ่วลง
เหมือนสั่นด้วยความกลัวที่ซ่อนลึกมาก

“ท่านต่างหาก!” เธอเถียงกลับ
“ถ้าข้าออกไป—แล้วท่านติดอยู่…ข้าจะเสียใจตลอดชีวิตนะเพคะ!”

องค์ชายมองเธอ
เหมือนเพิ่งรู้ว่าเธอห่วงเขามากกว่าใคร

⭐ 3) ลมหายใจเดียวกัน—ชั่วขณะที่ลืมไฟทั้งโลก

ควันหนา
ไฟลาม
เสียงถล่มดังต่อเนื่อง

แต่ทั้งสองยืนนิ่งเกินไป
ใกล้จนลมหายใจปะทะกันทุกจังหวะ

ซูอินกระซิบ
“ท่าน…ใกล้เกินไปนะเพคะ…”

องค์ชายตอบ
เสียงต่ำจนแทบเป็นคำรำพึง

“ข้า…ไม่อยากปล่อยมือเจ้าแม้แต่วินาทีเดียว”

หัวใจซูอินเต้นแรงจนแทบหลุด

เขายังจับเอวเธอไว้แน่น
ยิ่งแน่นขึ้นเมื่อมีเสียง “ปะทุ!” ด้านบน

ซูอินหน้าแดง
“ท่าน…ท่านกำลังกอดข้าแรงเกินไป—”

องค์ชายตอบทันที
“ข้าจะไม่ให้เจ้าโดนไฟแม้แต่ประกายเดียว”

ซูอินเผลอพูดเบา ๆ
“ใจดีแบบนี้…คนอ่านต้องหลงตายแน่”

องค์ชายขมวดคิ้ว
“คนอ่าน?”

ซูอินรีบโบกมือ
“เอ่อ! เปล่าเพคะ! ไม่มีอะไร!”

ความฮาเล็ก ๆ ท่ามกลางกองเพลิง
ทำให้สถานการณ์ที่ตึงเครียดกลับอบอุ่นแปลก ๆ

⭐ 4) พลังเทพของซูอิน—ระเบิดครั้งแรกแบบไม่ตั้งใจ

ไฟลามถึงจุดที่ไม่ควรอยู่ในนั้นต่อ
หลังคาเริ่มถล่ม
เสียง ครืด…ครืด…!

องค์ชายตะโกน
“วิ่ง!!”

ทั้งคู่พยายามวิ่งออกมาพร้อมเด็กทหาร
แต่คานข้างบนแตกลงมาใกล้มาก

ซูอินร้อง
“องค์ชาย—!”

องค์ชายผลักเธอไปด้านหน้า
รับคานนั้นแทนเธออย่างเต็มที่

เสียงกระแทกดังสนั่น
องค์ชายทรุดลง
เลือดไหลออกจากหน้าผาก

ซูอินกรีดร้อง
“อวิ้น!!”

พอตะโกนชื่อเขาแบบไม่เติมยศ
ตราดาวบนแขนเธอก็ส่องสว่างทันที!

พลังสีทองพุ่งออกจากร่าง
แรงจนไฟรอบตัวถูกผลักออกทุกทิศ

เปลวไฟแตกเป็นสองฝั่ง
เหมือนมีลมสวรรค์กวาดผ่าน
เปิดเป็น “เส้นทางปลอดไฟ” ตรงไปยังประตูออก

องค์ชายมองเธอ
ถึงจะเจ็บแต่ยังยิ้มอย่างทึ่ง

“นี่…พลังของเจ้า?”

ซูอินตะโกน
“ตอนนี้ไม่ใช่เวลาถามเพคะ!! รีบออกไปก่อนที่ข้าจะหมดลม!!”

องค์ชายหัวเราะเบา ๆ ทั้งที่เลือดไหล
“เจ้ากำลังช่วยข้า…ด้วยพลังของสวรรค์”

ซูอินตะโกนลน
“พลังของความรักต่างหากเล่า—! เอ๊ย! ข้าไม่ได้พูด!”

องค์ชายชะงัก
ยิ้มมุมปาก
“เจ้าพูดแล้ว”

“ลืมไปซะเพคะ!!!”

⭐ 5) หนีออกมาด้วยกัน—ในระยะประชิดที่สุดในชีวิต

เส้นทางที่ซูอินสร้างมีเพียง 10 วินาที
องค์ชายรู้ดี
จับมือเธอแน่น
แล้วดึงตัวเธอเข้าหาเขา

“เกาะข้าไว้!”

“หา!? อ—อ๊ะ!!”

องค์ชายช้อนตัวซูอินขึ้น—
อุ้มในท่าเจ้าสาว
กลางกองเพลิงสีส้มที่แตกออกเป็นสองฝั่งตามพลังของเธอ

ซูอินหน้าแดงพุ่งขึ้นเหมือนลูกมะเขือเทศ
มือกอดคอเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว

“ว้าย!! ท่านอุ้มข้าทำไม—”

“เพราะเจ้าจะสะดุดอีก”
เขาตอบด้วยเสียงมั่นใจ
“และคราวนี้ข้าไม่อาจรับเจ้าได้สองครั้ง”

ซูอินหน้าแดงยิ่งกว่าเดิม
“ข้าไม่ได้สะดุดทุกครั้งนะเพคะ!”

เขายิ้มอุ่น
“แต่ทุกครั้งที่เจ้าสะดุด
ข้าอยากเป็นคนรับเจ้าเสมอ”

หัวใจซูอินเต้นแรงจนแทบหยุด
กองเพลิงรอบตัวเหมือนไม่ร้อนเท่าไหร่เมื่อเทียบกับหน้าเธอ

องค์ชายพาเธอออกมาจากกองไฟ
ทันก่อนหลังคาจะถล่ม โครม!!

กลิ่นไหม้คละคลุ้ง
แต่ในอ้อมแขนของเขา—
ซูอินรู้สึกปลอดภัยที่สุดในชีวิต

⭐ 6) ลมหายใจเดียวกัน—ครั้งแรกที่ยอมรับ “หัวใจ”

เขาวางเธอลงอย่างนุ่มนวล
แต่ยังคงจับไหล่เธอไว้
ราวกับกลัวเธอจะหายไป

ซูอินถามเสียงเบา
“ท่าน…เจ็บมากไหมเพคะ?”

องค์ชายไม่ตอบคำถาม
กลับพูดประโยคหนึ่งที่ทำให้เธอหายใจไม่ทัน

“ซูอิน
ลมหายใจของเจ้า…คือสิ่งเดียวที่ทำให้ข้ายังยืนอยู่ได้ในไฟครั้งนี้”

ซูอินหน้าแดงจนถึงหู
“ท่าน…ท่านพูดอะไรเพคะ…”

องค์ชายก้มหน้าลง
จนลมหายใจทั้งสองปะทะกันอีกครั้ง

“เจ้า…กลัวตายเพราะข้าไหม?”

ซูอินกลืนน้ำลาย
“ข้า…กลัวจะเสียท่านมากกว่าเพคะ”

ดวงตาทั้งคู่สั่นไหว
เหมือนจะจูบกันจริง ๆ
เป็น “Almost-Kiss Scene” แบบเต็มรูปแบบ

แต่—
เสียงทหารตะโกน

“องค์ชาย! ซูอิน! ท่านยังอยู่หรือไม่!?”

ทั้งสองสะดุ้ง
รีบถอยห่างด้วยหน้าแดงจัดทั้งคู่

องค์ชายกระแอม
ซูอินปัดผมลน ๆ

โรแมนซ์ถูกขัด…อีกแล้ว

⭐ จบบทที่ 32: ลมหายใจเดียวกันใต้กองเพลิง