ภายในกระท่อมไม้ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาทิพย์ มู่เทียนจ้องมองฟางเสวี่ยหานด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยถึงเื่ที่สะกิดแผลใจของชายหนุ่มที่สุด
"นายน้อย... ท่านจะทำอย่างไรกับเื่ของ 'องค์จักรพรรดิ' ในวันที่ท่านกลับไป?"
ฟางเสวี่ยหานที่กำลังคัดแยกสมุนไพรหยุดมือลงทันที บรรยากาศรอบกายพลันเย็นเยียบลงจนหยดน้ำบนใบไม้กลายเป็น้ำแข็ง แววตาของเขาฉายแววความเ็ปที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ความเ็า
"พระองค์ทรงเลือกแล้ว..." เสวี่ยหานเอ่ยเสียงเรียบแต่บาดลึก "ในวันที่ข้าถูกเนรเทศ พระองค์ประทับตราบนราชโองการด้วยตนเอง และสายตาที่มองข้าในวันนั้น... มีเพียงความรังเกียจและเฉยเมย ข้าหาได้มีความหมายใดในสายตาของชายผู้ลุ่มหลงในอำนาจและคำหวานของสนมเอกคนนั้นไม่"
มู่เทียนถอนหายใจยาว "ถึงกระนั้น... พระองค์ก็ทรงเป็..."
"พอเถอะท่านมู่" เสวี่ยหานขัดขึ้น "ข้ากลับไปครั้งนี้เพื่อท่านแม่เพียงคนเดียว ส่วนชายผู้นั้น... หากพระองค์ทรงมีความสุขกับการโอบกอดงูเห่าอย่างตระกูลหลิวไว้ข้างกาย ก็ให้พระองค์รับกรรมที่ทรงก่อไว้เองเถิด"
มู่เทียนเห็นท่าทีที่แข็งกร้าวของเสวี่ยหานจึงรีบเปลี่ยนเื่ เขาพึมพำถึงแผนการร้ายที่เขาแอบสืบทราบมา
"นายน้อย ในยามนี้ตระกูลหลิวมิได้เพียงแค่้ากำจัดท่านแม่ของท่าน แต่มันกำลังจะกลืนกินทั้งจักรวรรดิ! ในงานฉลองครบรอบร้อยปีจักรวรรดิที่จะถึงในอีก สองเดือนข้างหน้า ตระกูลหลิววางแผนจะกดดันให้องค์จักรพรรดิสละราชสมบัติ โดยอ้างว่าพระองค์ทรงชราภาพและมีพระพลานามัยที่ไม่แข็งแรง เพื่อสถาปนา องค์ชายรอง ลูกชายของสนมเอกหลิวขึ้นครองบัลลังก์แทน!"
มู่เทียนกางแผนผังวังหลวงที่เก่าคร่ำครึออก "ทันทีที่องค์ชายรองขึ้นครองราชย์ ตระกูลหลิวจะสั่งปะามเหสีเอกทันทีเพื่อตัดรากถอนโคน และในยามนั้น... แม้แต่ชีวิตขององค์จักรพรรดิเองก็คงไม่เหลือความหมายสำหรับพวกมัน"
ฟางเสวี่ยหานกำหมัดแน่น พลังเหมันต์ในร่างสั่นะเืจนเกล็ดัสีเงินผุดขึ้นที่โหนกแก้ม เือุ่นๆ ไหลซึมออกจากหางตาอาบใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น
"สองเดือน... พวกมันช่างรีบร้อนนัก" เสวี่ยหานแค่นยิ้ม "ข้าจะกลับไป... กลับไปดูด้วยตาตนเองว่าบัลลังก์ที่พระองค์รักนักหนา จะถูกพวกมันเหยียบย่ำอย่างไร"
"แล้วท่านจะ... ช่วยพระองค์ด้วยหรือไม่?" มู่เทียนถามหยั่งเชิง
ฟางเสวี่ยหานนิ่งเงียบไปนาน แววตาแฝงไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจที่ฝังลึก
"ข้าจะช่วยท่านแม่... ส่วนพระองค์ หากข้าเห็นพระองค์ทุกข์ทรมานอย่างที่ข้าเคยได้รับ ข้าอาจจะสะใจเสียด้วยซ้ำ"
เขาลุกขึ้นยืนเดินไปที่หน้าต่าง มองดูนกอินทรีที่โผบินอย่างอิสระเหนือขุนเขา "มู่เทียน เตรียม 'โอสถกลั่นหยินเก้าขั้ว' ให้ข้า ข้าต้องบรรลุระดับสร้างฐานรากขั้นที่ 5 ก่อนถึงวันงาน... ข้าจะกลับไปในฐานะฝันร้ายของตระกูลหลิว ไม่ใช่ในฐานะลูกชายที่ถูกทอดทิ้งคนเดิมอีกต่อไป!"
13K
