มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

“ที่นี่แหละ!” หลี่นาชี้นิ้วไปที่หน้าร้านที่ไม่ใหญ่มาก และพูดกับฉินเฉา

ฉินเฉามองไป และประหลาดใจเมื่อพบว่ามันเป็นแค่ร้านบะหมี่ธรรมดา สาวน้อยนางนี้กระตือรือร้นลากฉันมากินบะหมี่ที่ร้านนี้จริงๆ

เมื่อเขาออกมาและล็อกรถ ตำรวจจราจรสาวในเครื่องแบบ พลันปรากฏตัวถัดจากรถของเขา และวางใบสั่งไว้บนนั้น

“ที่นี่ห้ามจอด อย่าลืมไปจ่ายค่าปรับล่ะ”

ตำรวจจราจรนั้นเหมือนจะคุ้นเคยกับฉินเฉา น้ำเสียงของเธอดีมาก

เมื่อใช้ไฟข้างทาง มองเข้าไปดูชัดๆ พระเจ้า ไม่ใช่ว่าเธอเป็นเจ้าหน้าที่สืบสวนสาวสวยที่มาขอบคุณฉันที่มหาลัยกวงหยวน กับผู้กองเซี่ยหรอกเหรอ? ทำไมตอนนี้เธอถึงมาเป็นตำรวจจราจรล่ะ?

“สวัสดี คนสวย จำผมได้มั้ย?” เพราะเขาคิดว่าอย่างน้อยก็คนคุ้นเคย ฉินเฉาจึงพูดสวัสดีกับเธอไป

อารมณ์ในหลายวันนี้ของอ้ายเสี่ยวเสวี่ยไม่ดี มีคดีรุนแรงหลายคดีเกิดขึ้นในบริเวณนี้ ทำให้เธอต้องฟกช้ำดำเขียวไปตามๆ กัน แม้แต่ผู้กองเซี่ยก็ไม่อยากจะจับตามองเธออีก ฉะนั้น เขาจึงถามคนให้ย้ายเธอไปที่ตำแหน่งจราจร ดังนั้น เธอจึงสามารถผ่อนคลาย และไม่โมโหมากขึ้นอีก

หญิงสาวเกิดมาเพื่อจับอาชญากร นิสัยของเธอ ผู้กองเซี่ยรู้จักดี นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาจึงส่งเธอไปทำงานจราจร

เลกซัสนี่ คิดว่ามีเงิน ก็กล้าจอดทุกที่ที่ต้องการหรือไง ถ้าฉันไม่ลงโทษมันซะบ้าง ฉันคงต้องขอโทษแผ่นดินแม่และผู้คนแล้ว!

ชายคนนี้หน้าไม่อายจริงๆ หลังจากที่รถของเขาถูกปรับ เขายังทำท่ามาสวัสดีเธออีก? ฮึ่ม เขาต้องเป็นพวกหื่นแน่ๆ พวกคนรวยโง่เง่าที่ขับรถไปทั่วเพื่อตกสาว

เธอเห็นสาวน้อยที่น่าหลงใหลอย่างมากข้างๆ เขา ที่แต่งหน้าบางๆ แต่เห็นได้ชัดว่ายังเป็นเด็กมัธยมอยู่ ดีมาก ชายคนนี้ เมื่อนายมาถูกมือป้าใหญ่คนนี้แล้ว ฉันก็จะไม่ปล่อยให้นายจากไปง่ายๆ แน่นอน

เมื่อคิดอย่างนี้ อ้ายเสี่ยวเสวี่ยก็เดินเข้ามา และพลันเอากุญแจมือออกมาและจากนั้นใส่มันเข้ากับมือของฉินเฉาอย่างรวดเร็ว ในขณะเดียวกัน เธอก็ใส่อีกข้างไว้บนข้อมือที่ขาวเนียนละเอียดของเธอ

“อ๊า!” เมื่อเห็นฉากนี้ หลี่นาก็สะดุ้งและร้องออกมา

“เฮ้? คนสวย นี่มันหมายความว่ายังไง? คุณจะใช้กำลังบังคับให้ผมไปจ่ายค่าปรับเหรอ?”

“นายมีเจตนาลวนลามเจ้าหน้าที่ตำรวจ ช่วยไปสถานีตำรวจด้วยกันกับฉันด้วย”

พร้อมกันนั้น อ้ายเสี่ยวเสวี่ยก็ดึงข้อมือของเธอ ใครจะรู้ แขนฉินเฉากลับไม่ตอบสนองราวกับท่อนเหล็ก ทำให้เธอประหลาดใจหน่อยๆ

“คุณล้อเล่นใช่มั้ย? ผมไปลวนลามคุณตั้งแต่เมื่อไหร่?” ฉินเฉายื่นมือออกมาลูบจมูก

“ฉันเป็นพยานเอง ไม่จำเป็นต้องให้คนอื่นมายุ่ง! มาด้วยกันกับฉัน ไปสถานีตำรวจกัน!”

พร้อมกันนั้น อ้ายเสี่ยวเสวี่ยก็เริ่มดึงแขนฉินเฉาไป หลี่นารีบไปหยุดตรงหน้าพวกเขา และพูดกับอ้ายเสี่ยวเสวี่ย

“พี่สาวตำรวจ พี่ต้องเข้าใจผิดแน่ๆ ...พะ พี่ชายของฉันมักจะพูดอย่างนี้ประจำ เขาไม่ได้ตั้งใจลวนลามนะ”

ต่อหน้าเด็กสาว อ้ายเสี่ยวเสวี่ยพูดสุภาพ แต่ยังคงไม่ยินยอมเหมือนเดิม

“ไม่ว่าเขาจะเป็นคนดีหรือไม่ เราจะได้เห็นกันเมื่อไปที่สถานีตำรวจ”

“นั่น...” ฉินเฉาพลันดึงแขนกลับ ซึ่งทำให้อ้ายเสี่ยวเสวี่ยต้องร้องเสียงดัง เธอถูกดึงเข้าไปหาแขนฉินเฉา เจ้าหน้าที่ตำรวจสาวสวยเต็มไปด้วยจิตวิญญาณของผู้ผดุงความยุติธรรม พร้อมด้วยรูปร่างที่ดี รวมกับหน้าอกที่ยื่นออกมา และบั้นท้ายที่ผายออก โดยเฉพาะ เมื่อฉินเฉาดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขนของเขา และแตะเอวของเธอ เขาสังเกตว่า หญิงสาวคนนี้ไม่มีไขมันส่วนเกินที่เอวเลย ซึ่งเป็นผลลัพธ์มาจากการออกกำลังกายนับปี

“นายกำลังทำอะไร!” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยดึงปืนออกมาตามสัญชาตญาณ และกดมันลงที่หน้าอกฉินเฉา หน้าของหลี่นาซีดและร้องออกมาซ้ำๆ

“นายกล้าโจมตีเจ้าหน้าที่ตำรวจจริงๆ!” ตำรวจหญิงร้องออกมาเสียงดัง

เมื่อได้กลิ่นของชายชาตรีจากฉินเฉา อ้ายเสี่ยวเสวี่ยพลันสะดุ้งและร่างของเธอกลายเป็นเครียด เพราะว่าสิ่งนี้ เธอจึงลืมแม้กระทั่งปลดเซฟบนตัวปืน

สิ่งที่ทำให้เธอสะดุ้งยิ่งกว่าคือ ความสะดุ้งของเธอทำให้ท้องของเธอส่งเสียงออกมาด้วยความหิวโหย อ้ายเสี่ยวเสวี่ยเริ่มจำได้ว่าเธอตะลอนอยู่ข้างนอกทั้งวัน โดยที่ยังไม่ได้กินอะไรเลย

“ผมไม่ได้ทำอะไรนะ” ฉินเฉารีบปล่อยเอวบางของอ้ายเสี่ยวเสวี่ย เขาสาบานกับตัวเองได้ว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจริงๆ

“ผมแค่อยากจะพูด ให้พวกเราไปกินข้าวก่อนได้มั้ย? คุณก็หิว และน้องสาวผมก็หิว ทำไมเราไม่ไปกันหลังจากกินบะหมี่สักชามก่อนล่ะ?”

“ฮึ่ม!” ดวงตากลมโตสวยงามของอ้ายเสี่ยวเสวี่ยจ้องมาที่ฉินเฉาอย่างไร้ความเมตตา เธอเก็บปืนไว้ที่ซองข้างเอว

“ก็ได้ เรากินกันก่อน! หลังจากนี้ นายก็ไปกับฉัน!”

พร้อมกันนั้น เธอก็ลูบท้องที่ว่างของเธอ และเดินเข้าไปในร้าน

ฉินเฉาตามไปข้างหลังโดยไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี โอ้ พระเจ้า นี่มันอะไรกัน! ทำไมผมถึงไม่มีช่วงเวลาสงบสุขเลย!?

เพียงแค่อยากกินบะหมี่สักชาม แต่กลายเป็นว่า เขากลับวิ่งมาชนกับตำรวจสาวนอกรีต สามารถพูดได้ว่าบุคลิกของฉินเฉานั้น ดีที่สุดอย่างแน่นอน

“เชิญครับ” เมื่อเขาเดินเข้าไปในร้าน เขาพบว่า มันไม่ได้ใหญ่ มันมีแค่ 6 - 7 โต๊ะ เมื่อเห็นคนเข้ามา เจ้าของร้าน ลุงวัยกลางคนท่าทางใจดีก็รีบเข้ามาใกล้และทักทายพวกเขา

“โปรดนั่งก่อน เอิ่ม....” เจ้าของร้าน เมื่อเห็นประกายของกุญแจมือบนข้อมือของฉินเฉาและเจ้าหน้าที่ตำรวจสาว พลันแข็งค้างไปชั่วขณะ

“นี่อะไร...”

“คดีตำรวจ” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยพูดประโยคนี้อย่างใจเย็น ดึงฉินเฉาไปกับเธอ หาที่นั่งและจากนั้นก็นั่งลง เวลานี้ไม่ใช่เวลาอาหาร ฉะนั้น ข้างในร้าน นอกจากเจ้าของร้าน และพนักงานสองคน ก็มีแค่ฉินเฉาและสองสาว

“เฮ้ ไม่ใช่ว่านี่เป็นหลี่นาน้อยหรอกเหรอ? ทำไมเธอมากินดึกขนาดนี้ล่ะ?” ดูเหมือนว่า เจ้าของร้านจะคุ้นเคยกับนักเรียนจากโรงเรียนหลี่นา โดยเฉพาะ เมื่อหลี่นามักจะมากินที่นี่ประจำ ฉะนั้น เป็นธรรมดาที่เขาจะรู้จักเธอ

“เอ่อ หนูพาเพื่อนมากิน...” เมื่อเห็นกุญแจมือบนข้อมือของทั้งสองคน หลี่นาไม่รู้ว่าจะพูดอะไร

“เถ้าแก่ ที่นี่มีอะไรบ้าง” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยรู้สึกหิวจนทนไม่ไหว พลันตะโกนออกไปหลังจากนั่งลงแล้ว

“ราคาจะอยู่ในช่วง 5 - 50 หยวน” เถ้าแก่พูด พร้อมทั้งถือเมนูมาให้พวกเขา “พวกมันอยู่นี่หมดแล้ว”

“น้องสาว เธออยากกินอะไร?” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยเพียงแค่มองเมนูอย่างลวกๆ ก่อนที่จะผลักไปให้หลี่นา

“หนูอยากจะกินซวงหยวน 5 หยวน...” หลี่นาพูดอย่างอ่อนแรง เธอยังคงกลัวตำรวจสาวนางนี้ที่หยิบปืนออกมาจี้ฉินเฉาเมื่อกี้

“โอเค ขอสอง!” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยรีบตัดสินใจ และส่งเมนูกลับให้เถ้าแก่

“เฮ้ แล้วผมล่ะ?” ฉินเฉาจ้องไปที่เธอ ชี้มาที่จมูกตัวเอง และถาม

“นายเป็นผู้ต้องสงสัย ยังไม่ถึงตาให้นายกิน รอเป็นเด็กดีอยู่ที่นี่ไปก่อน!”

“ทำไม!” ฉินเฉาไม่ยอมรับ “ผู้ต้องสงสัยก็เป็นมนุษย์ไม่ใช่เหรอ! เถ้าแก่ ของฉันขออันที่ราคา 50 หยวน! เพิ่มเส้นพิเศษด้วย!”

“อย่าให้เขา!” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยอารมณ์ลุกพรึบ เธอทุบโต๊ะ และตะโกนใส่เจ้าของร้าน “ถ้าคุณให้เขา คุณจะถูกถือว่าเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด!”

“หือ?” เจ้าของร้านสะดุ้ง เขาเป็นคนทำธุรกิจอย่างซื่อสัตย์ ทำไมตอนนี้พลันกลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดแล้วล่ะ?

“เป็นตำรวจอย่าทำให้ประชาชนกลัวสิ!” ฉินเฉาหยิบแบงก์ 100 ออกมา และส่งมันให้เจ้าของร้าน “อย่าไปฟังเธอ ฉันไม่เคยได้ยินว่ามีคนถูกจับเพียงเพราะว่าทำอาหารให้คนอื่น นี่ค่าอาหาร ไม่ต้องทอน อย่าลืมเพิ่มบะหมี่ด้วย”

“ไม่ต้องกินแล้ว!” อารมณ์ของอ้ายเสี่ยวเสวี่ยไม่ใช่เล็กๆ เธอตบโต๊ะ ยืนขึ้นและตะโกน “ไปสถานีตำรวจกับฉันเดี๋ยวนี้!”

“นั่งลง!” ฉินเฉาคว้าเอวอ้ายเสี่ยวเสวี่ย กดเธอให้นั่งลง ตำรวจสาวพลันรู้สึกถึงคลื่นพลังขนาดใหญ่กำลังกดทับร่างของเธอ ทำให้เธอกลับไปนั่งบนม้านั่ง

“นาย!” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยจ้องเขา ขนตาของหญิงสาวคนนี้ทั้งยาวและเป็นธรรมชาติ โดยไม่ต้องแต่งหน้า เธอก็เหมือนกับตุ๊กตาสาวสวยแล้ว

โดยเฉพาะเมื่อเธอจ้องมาที่คนอื่น ซึ่งส่งความหมายออกมานับหมื่น

แต่ปัจจุบัน ฉินเฉาไม่ได้คิดว่าอ้ายเสี่ยวเสวี่ยสวย กลับกัน เขาคิดว่าเธอน่ารังเกียจ

“นายเรียนศิลปะป้องกันตัว?” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยขมวดคิ้ว และมองอย่างจริงจัง

“ไม่ใช่เรื่องของคุณ แค่นั่งลงและกิน!” วันนี้ ฉินเฉาถูกฝ่าเซียงจัดการ ดังนั้นอารมณ์ของเขาจึงไม่ดีนัก ตอนนี้ ยังมาถูกอ้ายเสี่ยวเสวี่ยมัดมือชกอีก เขาจึงกลายเป็นโมโห และคำพูดที่เขาพูดออกมายังมีร่องรอยของความโกรธออกมาด้วย

“กินอะไร!” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยมีนิสัยดื้อรั้น ซึ่งไม่สามารถเปลี่ยนได้และแม้จะเอากระทิงสิบตัวมาลาก เธอจึงเข้าไป อีกมือหนึ่งรีบหยิบปืนออกมา และชี้ไปที่หน้าผากของฉินเฉา จากนั้นร้องเสียงดัง “กลับไปกับฉัน ไม่อย่างนั้น ฉันจะระเบิดหัวนายด้วยปืนนี้!”

เจ้าของร้านและหลี่นาพากันหวาดกลัว แต่ไม่รู้ว่าจะหยุดยังไง

หลี่นาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ทำไมฉันถึงต้องอยากมากินบะหมี่ ถ้าฉันไปกินอาหารฝรั่งเศส พี่ฉินเฉา คงไม่ต้องมาพบกับตำรวจบ้าคนนี้

“เอาเลย ยิงสิ” ใครจะรู้ ฉินเฉากลับยิ้ม ยื่นมือออกไป และดึงปืนมาจ่อที่หน้าผากเขา และจากนั้นก็พูด “ผมก็อยากจะเห็นเหมือนกันว่าคุณจะระเบิดหัวผมยังไง มาสิ ผมช่วยคุณปลดเซฟด้วยก็ได้”

พร้อมกันนั้น เขายื่นมือออกไป และปลดเซฟปืนแล้วพูด

“เอาล่ะ ตอนนี้คุณทำได้แล้ว คุณแค่กดไกปืนเบาๆ และจากนั้นสมองของผมก็จะระเบิดออก เมื่อถึงตอนนั้น คุณต้องหลบให้ไวนะ ไม่อย่างนั้น เลือดและสมองของผมจะเปื้อนชุดเครื่องแบบของคุณ แล้วมันจะล้างยาก”

“นาย นาย...” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยตะลึง เธอสังเกตว่าชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าเธอนี้ไม่ใช่นักเลงธรรมดา จากสัมผัสของเธอ ออร่าที่ออกมาจากร่างของเขามาจากชายที่ฝึกอย่างหนัก ซึ่งทำให้ขนของเธอลุกขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

เขาเป็นตัวอันตราย!

นี่เป็นความรู้สึกแรกของอ้ายเสี่ยวเสวี่ย

“อะไร!” ฉินเฉาจ้องไปที่เธอและคำรามเสียงดัง “ถ้าไม่กล้ายิง งั้นก็เป็นเด็กดีแล้วนั่งลง!”

บรรยากาศพลันกลายเป็นอึดอัด อ้ายเสี่ยวเสวี่ยพร้อมปืนในมือ มองไปที่ฉินเฉาด้วยท่าทางตะลึงไปครึ่งค่อนวัน ในที่สุด เธอก็ยอมจำนนต่อแรงกดดัน เธอพ่นลมออกจมูกอย่างเย็นชา เก็บปืนกลับและนั่งลง

“เถ้าแก่ ไปเอาบะหมี่มา ผมหิวแล้ว” ฉินเฉาพยักหน้าด้วยความพอใจ หยิบบุหรี่ออกมา แล้วคาบไว้ในปากและจุดมัน และจากนั้นก็พูดกับเจ้าของร้าน

เจ้าของร้านรีบวิ่งเข้าไปในครัว เมื่อเห็นฉินเฉาเด็ดเดี่ยวต่อหน้าปืน แม้ว่ามือจะถูกใส่กุญแจมือ เจ้าของร้านก็คิดว่าตนเองไม่สามารถจัดการกับเขาได้ ดังนั้นจะเป็นการดีกว่าที่เขาจะทำอาหารให้เร็ว

ยิ่งกว่านั้น เขาเห็นว่าฉินเฉาไม่เหมือนคนธรรมดา ดังนั้นเขาจึงเพิ่มเส้นบะหมี่ให้เขามากเป็นพิเศษ เขาคิดว่า ตราบเท่าที่นายท่านคนนี้พอใจ และไม่ทำลายร้านเขา นั่นก็พอแล้วสำหรับเขา

ฉินเฉาไม่รู้ว่าท่าทางที่เขาทำนั้นจะเหมือนวายร้าย ดังนั้นเขาจึงยังคงสูบบุหรี่ต่อไป

หลี่นาก็เหมือนลูกแมว นั่งถัดจากเขาโดยไม่พูดอะไร แต่อ้ายเสี่ยวเสวี่ยโบกมือตรงหน้าเธอ เพื่อไล่ควัน และพูดพร้อมขมวดคิ้ว

“นี่นายไม่รู้เหรอว่าการสูบบุหรี่ต่อหน้าสุภาพสตรีมันเสียมารยาทน่ะ?”

จบตอน