ทะลุมิติไปเป็นพระชายาแพทย์ผู้มากพรสวรรค์ [แปลจบแล้ว]

        นอกจากนี้ยัง...เต็มไปด้วยความสงสาร!

        ในยามนี้หลงเซี่ยวอวี่ราวกับเป็นค่ำคืนที่เต็มไปด้วยดวงดาวมู่จื่อหลิงสามารถมองเห็นทุกอารมณ์ที่ปรากฏอยู่ในดวงตาอันลึกล้ำราวกับทะเลกว้างใหญ่ได้ในชั่วพริบตา

        ดวงตาใสของนางสงบราวกับแอ่งน้ำนิ่งนางเอนตัวพิงแขนของเขา แล้วมองดูเขาอย่างเงียบๆ

        และในยามนี้ใบหน้าของนางสงบลงอย่างไม่คาดคิด แต่กลับมีระลอกคลื่นเกิดขึ้นภายในหัวใจของนางมันเป็นระลอกราวกับมีน้ำหยดใส่ และนางไม่อาจควบคุมให้มันสงบลงได้เป็นเวลานาน

        “มู่มู่เจ้ายกโทษให้เปิ่นหวางได้หรือไม่?” หลงเซี่ยวอวี่หลุบตาลง ดวงตาของเขานุ่มนวล เต็มไปด้วยความรักใคร่ลึกซึ้งจ้องมองมาที่นางอย่างจริงจังและระมัดระวัง

        คนที่เขาต้องการ และจะไม่มีวันปล่อยมือจากนางไปในยามนี้ร่างของนางราวกับถูกปกคลุมไปด้วยหนามแหลมคม เช่นนั้นเขาก็จะค่อยๆดึงมันออกไปทีละอัน

        ผ่านไปสักพักหนึ่งหัวใจที่ปั่นป่วนของมู่จื่อหลิงที่เต็มไปด้วยอารมณ์ซับซ้อนก็สามารถเห็นความรักที่ลึกซึ้งในดวงตาของหลงเซี่ยวอวี่ได้

        นางไม่คาดคิดมาก่อนว่าฉีอ๋องผู้เย่อหยิ่งทั้งเย็นชาและเฉยเมย จะมากล่าวโทษตนเองในยามนี้ ทั้งยังคลายมือออกจากการโอบกอดแล้วกล่าวคำขอโทษกับนาง

        ยกโทษให้เขา? นางมีสิทธิ์อะไรไปกล่าวโทษเขา? มู่จื่อหลิงถามตัวเอง

        ความจริงแล้วหากพูดตามตรง มันไม่ใช่ธุระอะไรของเขา เป็นตัวของนางเองที่ต้องการไปที่ป่าสายหมอกเมื่อถูกตามล่า นางจะสามารถตำหนิผู้ใดได้?

        เขาตามหานางแค่นี้ก็ดีแล้วและไม่มีภาระผูกพันที่จะต้องส่งนางกลับมา

        ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับเขานางไม่เคยเข้าใจเลย ไม่เข้าใจเลย!

        เพียงเพราะว่าครั้งนั้นหัวใจของนางเต็มไปด้วยความปีติยินดี แต่เพียงครู่เดียวเท่านั้นเพราะนางถูกทอดทิ้งไว้ข้างหลัง และนางก็เกือบจะต้องจบชีวิตลง ดังนั้นความสุขทั้งหมดจึงจมอยู่ในก้นหุบเขา เหลือเพียงสิ่งเดียวคือความเดียวดาย

        มีเพียงสวรรค์และนรกอยู่ในห้วงความคิดเท่านั้น

        นางคิดว่าในสถานการณ์นั้นไม่ว่าผู้ใดก็รู้สึกไม่มีความสุขไม่ต้องพูดถึงว่าในยามนั้นนางเกือบจะมอบหัวใจให้ไป

        เพราะเหตุนี้ นางจึงไม่สามารถตัดออกได้ด้วยเหตุผลที่ยังคลุมเครือ

        ดังนั้นนางจึงมีความกังวลอย่างมากทั้งไม่พอใจและมีความคับข้องใจที่ไม่สามารถบรรยายได้

        แต่ยามนี้หลงเซี่ยวอวี่กำลังโทษตนเองทั้งยังขอโทษที่ทิ้งนางไว้ข้างหลัง เขาเต็มไปด้วยความห่วงใยในตัวนาง

        เมื่อคืนนางไม่ได้มองผิดไปมันไม่ใช่ภาพลวงตา

        เขาห่วงใยนางแต่เขาไม่ได้มีคนที่สนใจอยู่แล้วหรอกหรือ?

        ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตามจากบทเรียนในอดีต นางได้เข้าใจแล้วว่าชายผู้นี้สูงส่งอย่างยิ่ง มีพลังมหาศาลมีต้นทุนที่แข็งแกร่งจนไม่มีผู้ใดเทียบได้ทั้งยังมีกลยุทธ์ในการปกครองที่ไม่มีที่สิ้นสุด

        ผู้ชายที่สมบูรณ์แบบและไร้ที่ตินั้นเป็นที่ชื่นชมของหญิงสาวทุกคนในใต้หล้า

        และดูเหมือนว่านางกับเขาจะยืนอยู่บนเส้นทางที่เป็นเส้นขนานกันเท่านั้นและไม่มีวันที่จะผสานกันได้

        ด้วยสัญชาตญาณแรกของผู้หญิงนางรู้ว่าผู้หญิงในชุดขาวนั้นไม่ธรรมดา มันง่ายถึงเพียงนั้น

        แม้การเหลือบมองเพียงชั่วครู่จะยังไม่สามารถบอกได้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างหลงเซี่ยวอวี่กับผู้หญิงชุดขาวเป็นอย่างไร

        แต่ผู้หญิงในชุดขาวมีความรักอย่างลึกซึ้งต่อหลงเซี่ยวอวี่ซึ่งนางมั่นใจในเรื่องนี้มากถึงร้อยส่วน

        มันเป็นเรื่องปกติที่คนในสมัยโบราณจะมีสามภรรยาสี่อนุยิ่งกับหลงเซี่ยวอวี่ผู้มีอำนาจ ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

        แม้ว่าในยามนี้นางจะปรับตัวเข้ากับสถานการณ์และปฏิบัติตามธรรมเนียมได้แล้วแต่นางก็ยังไม่ใช่ผู้หญิงที่อาศัยอยู่ในโลกนี้อยู่ดี

        ใจของนางนั้นคับแคบเล็กจนไม่อาจเก็บแม้กระทั่งฝุ่นเอาไว้ได้ ต่อหน้าผู้ชายแบบนี้แม้ว่าหัวใจจะเกิดความรู้สึก นางก็ยังไม่กล้าสานสัมพันธ์โดยง่าย

        ด้วยนางรู้ดีว่าเมื่อมอบหัวใจไปแล้วก็จะไม่มีวันหนีพ้นได้อีก

        บนร่างของเขาดูเหมือนจะมีความลึกลับมากเกินไปไม่ต่างจากนาง

        ทุกคนล้วนมีความลับและทุกคนมีสิทธิ์ที่จะปกป้องความลับของตนเอง

        นางมีความลับจากอีกโลกหนึ่งที่นางไม่สามารถบอกต่อผู้ใดได้

        ดังนั้น เรื่องของเขาหากเขาไม่พูด นางก็จะไม่ถามเช่นกัน

        นางไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในวันหน้าแต่ในยามนี้ นางไม่สามารถหลีกหนีจากสถานการณ์นี้ได้

        เนื่องจากหนีไม่พ้นจึงทำได้เพียงยึดมั่นในหัวใจของตนเท่านั้น

        มู่จื่อหลิงไม่ได้พูดอะไรออกมาเป็นเวลานานแต่ในจิตใจกลับเต็มไปด้วยความคิดมากมาย

        “หืม?” เสียงของหลงเซี่ยวอวี่นั้นอ่อนโยนและนุ่มนวลเสียงที่ขึ้นจมูกช่างน่าฟังมากจริงๆ

        มู่จื่อหลิงกลับมารู้สึกตัวอีกครั้งก่อนจะพูดอย่างลังเลว่า “ข้า...”

        นางกะพริบตานัยน์ตาสวยวาววับ ปากเป็นสีอมชมพู จ้องมองไปที่หลงเซี่ยวอวี่ แล้วกล่าวว่า“อยากให้ข้ายกโทษให้ก็ได้ แต่หลังจากนี้ท่านไม่อาจกักข้าไว้ในเรือนไม่ให้ออกไปภายนอกได้อีกต่อไป”

        แม้ว่านางจะโทษเขาจริงๆแต่ภายใต้การควบคุมของอำนาจที่แข็งแกร่งกว่าของเขา นางจะให้อภัยหรือไม่ให้อภัยเขามันมีความแตกต่างตรงไหนกัน?

        ยิ่งไปกว่านั้นเพียงเพราะนางถูกทิ้งไว้ข้างหลัง ต้องยืนอยู่บนเส้นชีวิตและความตายอีกครั้งในใจจึงมีสิ่งที่คอยทิ่มแทงอยู่ตลอดเวลา ซึ่งมันทำให้นางรู้สึกไม่สบายใจมันเป็นความผิดของเขาจริงๆ หรือ ตัวนางเองก็ไม่รู้เช่นกัน

        แต่อย่างไรก็ตาม นางคาดว่าหากนางกล้าพูดออกไปเช่นนั้น ตามอย่างที่เขาขอให้นางพูด เขาจะไม่ใจดียอมปล่อยนางออกไปอีกแล้วนางจะต้องถูกรัดคอจนตาย

        นางไม่รู้ว่าฉีอ๋องขอโทษใครบางคนเป็นครั้งแรกหรือไม่แต่ก็ยังรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ทำให้ฉีอ๋องสามารถวางมาดลงและขอโทษได้เช่นนี้

        ดังนั้นเนื่องจากเขาต้องการขอโทษ นางจึงต้องขออะไรบางอย่าง

        ไม่ว่าอย่างไรก็ตามมันก็เป็นเรื่องยากที่จะให้ฉีอ๋องเอ่ยขอโทษเป็นการส่วนตัวคงจะดีไม่น้อยหากจะต่อรองในตอนนี้

        ดังนั้นมู่จื่อหลิงจึงจ้องมองไปยังหลงเซี่ยวอวี่อย่างตั้งใจนัยน์ตามีน้ำใสเป็นประกายระยิบระยับ ในดวงตาราวกับมีดวงดาวกะพริบเปล่งประกาย

        ริมฝีปากของหลงเซี่ยวอวี่ยกขึ้นเล็กน้อยก่อนที่เขาจะหัวเราะออกมาเบาๆ!

        นัยน์ตาสีดำนั้นดุจหมึกรอยยิ้มที่มิอาจละเลย เปรียบเสมือนดวงดาวที่เจิดจ้าพราวเสน่ห์ส่องประกายระยิบระยับ

        เขาลูบจมูกสีชมพูอ่อนๆของมู่จื่อหลิงด้วยความรัก รูม่านตาสีดำวาววับมีร่องรอยของความอ่อนโยน “ได้ต่อไปจะไม่กักตัวไว้อีก!”

        หลงเซี่ยวอวี่หัวเราะออกมาหัวใจของมู่จื่อหลิงเต้นแรงในทันที จ้องมองมาที่เขาอย่างว่างเปล่า นางเกือบจะตกตะลึง

        ครั้งสุดท้ายที่นางเห็นเขายิ้มนางได้เห็นเพียงแค่แวบเดียวเท่านั้น ยามนั้นเป็นยามที่นางกำลังอารมณ์ไม่ดี แต่ในยามนี้นางอยู่ใกล้แค่เอื้อมนางจึงมองเห็นได้ชัดเจนมากจริงๆ

        ในเวลานี้เขาได้ขจัดความเย่อหยิ่งและความเยือกเย็นออกไป ริมฝีปากบางที่สวยงามของเขายกขึ้นเล็กน้อยมีส่วนโค้งที่งดงามยากจะละสายตา ใบหน้าที่เฉียบคมของเขาดูงดงามจนน่าทึ่ง

        เขาดูดีมากในยามที่เขายิ้มทำให้คนตกหลุมลงไปโดยไม่รู้ตัว ยาวนานราวผ่านไปเป็นพันพันปี

        ไม่รู้ว่าเป็นเพราะในวันหน้าสามารถออกไปข้างนอกได้อย่างเปิดเผยและตรงไปตรงมาหรือเพราะท่าทางของหลงเซี่ยวอวี่ ที่ทำให้มุมปากของมู่จื่อหลิงยกขึ้นอย่างอดไม่ได้ราวกับกำลังอารมณ์ดี

        อย่างไรก็ตามไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด นางจะอ้างเหตุผลนี้เพียงเท่านั้น

        หลงเซี่ยวอวี่ฝังใบหน้าของเขาลงมาอย่างเงียบๆซุกบนกลุ่มผมที่ระบนไหล่ของนาง สูดกลิ่นหอมจางๆ ที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวของนางหลังจากนั้นไม่นาน เขาก็กระซิบเบาๆ ว่า “อย่ากังวลไปเลยในยามนี้ไม่อาจกักตัวเจ้าไว้ได้ เช่นนั้นก็จะยึดติดอยู่ข้างกายเจ้า”

        เสียงของเขาเบามากจนแทบไม่ได้ยินมู่จื่อหลิงหันไปด้านข้างแล้วมองมาที่เขาอย่างว่างเปล่า ก่อนจะถามด้วยความสงสัย“ท่านกล่าวว่าอย่างไรนะ?”

        ดวงตาของหลงเซี่ยวอวี่จับจ้องมาที่นางอย่างหนักแน่น เขาไม่ได้พูดอะไรอีกอารมณ์ภายใต้ดวงตาลึกล้ำของเขาสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน

        มู่จื่อหลิงก็จ้องมองอย่างนิ่งเฉยรอให้เขาตอบ แต่ผ่านไปครู่หนึ่ง หัวใจของนางก็เริ่มสั่นไหวเล็กน้อยใบหน้าของนางเปลี่ยนเป็นสีแดงโดยไม่มีการเตือน

        เนื่องจากนางพบสิ่งผิดปกติใบหน้าที่หล่อเหลาของหลงเซี่ยวอวี่ดูเหมือนจะขยายใหญ่ขึ้นและเข้าใกล้นางมากขึ้นเรื่อยๆ

        ดูเหมือนรับรู้อะไรบางอย่างมู่จื่อหลิงรีบหลบตาของเขา แล้วกดหัวของเขาให้แนบแน่นไปกับซอกคอของตน

        แต่หลงเซี่ยวอวี่ก็ยังเหยียดมือที่ขาวสะอาดของเขาออกมาเพื่อจับแก้มที่อ่อนนุ่มของนางจากนั้นจึงเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง บังคับให้ดวงตาของนางจ้องมองไปที่เขา

        น้ำเสียงของเขาเบาลงเล็กน้อยและดูเหมือนว่าจะมีกลิ่นอายของความชั่วร้าย เขาบีบแก้มสีชมพูของนางเบาๆ“มู่มู่คนโง่ ในเมื่อชอบมองเปิ่นหวางมากถึงเพียงนี้ เปิ่นหวางก็จะยอมให้เจ้าได้มองดีไหม?”

        กล่าวคือดูเหมือนว่าจะได้รับอนุญาตจากฉีอ๋อง ให้สามารถมองอย่างเปิดเผยและซื่อตรงได้

        หากเป็นหญิงอื่น สิ่งนี้คงเป็นสิ่งที่ยอดเยี่ยมและเป็นเกียรติอย่างยิ่งแต่พวกนางกลับไม่มีโอกาสได้รับสิ่งนี้ และก็จะไม่ได้รับเกียรติเช่นนี้

        อย่างไรก็ตามสำหรับมู่จื่อหลิงซึ่งมีทั้งพรสวรรค์และเกียรติยศเช่นนี้ มันจึงเป็นความรู้สึกโกรธและหดหู่!

        เพียงเพราะคำพูดเหล่านี้อารมณ์ที่ยุ่งยากและซับซ้อนแต่เดิมของมู่จื่อหลิงจึงกลายเป็นปัญหาในทันที

        อะไรที่บอกว่านางชอบมองเขา? นางชอบมองเขาตั้งแต่เมื่อใดกัน?

        ทันใดนั้นเส้นสีดำสามเส้นก็ปรากฏขึ้นบนหน้าผากของมู่จื่อหลิงนางพูดไม่ออก

        ชายผู้นี้กำลังสับสนบางอย่างต่อนางหรือไม่? หรือว่ากำลังมีไข้?

        หลงตัวเองมาก!แต่สิ่งที่น่ารำคาญและน่าเกลียดที่สุด ก็คือ ชายผู้นี้หยิ่งผยองและหลงตัวเองอย่างถึงที่สุด

        “ผู้ใดชอบมองท่านกัน? โอ้อวดเกินจริง!”มู่จื่อหลิงสูดลมหายใจเข้าอย่างโกรธจัด

        เสียงสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้น!หน้าตาดูดีแล้วอย่างไร นางไม่ใช่ผีสางเทวดา ถึงแม้ว่าจะมองอย่างไรก็ไม่น่าเบื่อแต่เมื่อมองนานเข้า นางก็ต้องมีภูมิคุ้มกันบ้าง เข้าใจไหม?

        และตั้งแต่นางได้พบกับเจ้าปีศาจน้ำแข็งผู้นี้ในยามนี้เมื่อนางพบกับชายรูปงามผู้อื่น นางก็จะมีภูมิคุ้มกันขึ้นมาโดยอัตโนมัติ

        มู่จื่อหลิงเงยหน้าขึ้นหรี่ตาลง ก่อนจะหันหน้าไปจ้องมองที่เขาอย่างสงสัย

        ในท้ายที่สุดนางอดไม่ได้ที่จะคลายความสงสัยในหัวใจของนางลงยื่นมือขาวสะอาดออกมาเพื่อสัมผัสหน้าผากที่เรียบเนียนของเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ

        “แปลก ท่านก็ไม่มีไข้นี่”มู่จื่อหลิงพึมพำกับตนเอง

        ท่าทีของชายผู้นี้เปลี่ยนไปมากฝ่ายไหนคือตัวจริงของเขากันนะ? มู่จื่อหลิงยังคงงงงวย

        แต่มู่จื่อหลิงไม่ทราบ ว่านี่เป็นครั้งแรกที่ฉีอ๋องแสดงความอ่อนโยนของตนออกมาต่อหน้านางและมันเป็นเรื่องจริงอีกทั้งเขาจะยังคงเผยให้เห็นด้านอ่อนโยนอย่างไม่สะทกสะท้านในภายภาคหน้า

        หลงเซี่ยวอวี่ไม่คิดว่ามู่จื่อหลิงจะสัมผัสใบหน้าของเขาเขาชะงักเล็กน้อย จากนั้นเขาจึงตอบสนองด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่ปรากฏขึ้นที่มุมปากก่อนที่เขาจะถามอย่างเรียบง่ายว่า “ปากแข็ง เจ้ากล่าวว่าไม่ชอบมองเช่นนั้นเจ้าจะสัมผัสข้าทำไม?”

        จู่ๆมู่จื่อหลิงก็รู้สึกราวกับมีบางอย่างติดคอ!

        มือเล็กที่ยังคงสัมผัสหน้าผากของหลงเซี่ยวอวี่อยู่กำหมัดแน่นขึ้นมาในทันที หากไม่ใช่เพราะชายผู้นี้ ในยามนั้นนางคงไม่มีความกล้าที่จะสัมผัสมัน

        ไม่อย่างนั้นนางคงจะชกต่อยใบหน้าหล่อเหลานี้ ที่นำหายนะมาสู่แคว้นและประชาชนไปนานแล้วเพื่อไม่ให้เกิดความสับสนกับสิ่งมีชีวิตทั้งปวง

        ที่นางทำเรียกว่าสัมผัสได้หรือ? นั่นคือการทดสอบเข้าใจไหม?

        ชายผู้นี้ไม่บิดเบือนข้อเท็จจริงมากไปกว่านี้ได้หรือไม่!มันทำให้ดูเหมือนว่านางกำลังกินเต้าหู้เขาอยู่

        หากให้ทำมากกว่านี้เขาที่ไม่เคยทนทุกข์ทรมาน ต้องมาโดนสัมผัสจนทั่ว เช่นนี้คุ้มหรือไม่?

        คิดถึงเรื่องนี้แล้วเช่นนั้น...

        “ฮึ่ม!”มู่จื่อหลิงเหวี่ยงหมัดของตนอย่างขุ่นเคือง ระบายเสียงพ่นลมออกมาอย่างแรงก่อนจะหันหน้าหนี และตัดสินใจที่จะเพิกเฉยต่อเขา

        แววตาของหลงเซี่ยวอวี่ดูจนปัญญากับนางแวบหนึ่งก่อนที่มันจะหายวับไป จากนั้นเขาก็จับใบหน้าของมู่จื่อหลิงอย่างแรงให้หันหน้ากลับมาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเอาแต่ใจ “หากเจ้าชอบดู ก็จงมองดูให้ชัดเจนแล้วสลักใบหน้านี้ของเปิ่นหวางไว้ให้แน่นภายในดวงใจของเจ้า”

        “เพื่อ...” อะไรมู่จื่อหลิงเกือบจะโพล่งออกมา แต่สุดท้ายใช้เหตุและผลในใจข่มมันลงไปได้จึงทำหน้ามุ่ย แล้วพูดกับเขาไปว่า “พูดมากเกินไปแล้ว ผู้อื่นรับไม่ไหวแล้ว”

        ผู้ชายคนนี้เอาแต่ใจจริงๆ