ฮูหยินบ้านนอกของคุณชายเสียน

“อี้หลงข้าหวังว่าเจ้าคงไม่ใจอ่อนเผลอใจให้คุณหนูหลี่นั่นนะหากเป็นเช่นนั้นข้าจะโกรธเจ้าเป็นแน่ที่กล้านอกใจสตรีผู้อ่อนโยนอย่างฮูหยินของเจ้า”หวงลี่เฟยเอ่ยขึ้นเบาๆก่อนจะเดินไปที่สวนหลังบ้านของตระกูลเสียน

ด้านเสียนอี้หลงที่มาถึงห้องรับแขกเขามองดูหญิงสาวหน้าตางดงามที่นั่งจิบชาอยู่ภายในห้องรับแขก

“แม่นางหลี่ เอ่อไม่ใช่สิ จางเอ๋อข้าต้องขออภัยที่ให้เจ้ารอ”เขาเอ่ยกับนางอย่างมีมารยาท

หลี่จางเอ๋อเมื่อเห็นเสียนอี้หลงนางก็รีบวางถ้วยชาลงในทันทีก่อนจะยิ้มให้กับเขาราวกับดีใจ

“พี่อี้หลง”น้ำเสียงหวานเอ่ยขึ้น

“เจ้ามีอะไรเช่นนั้นหรือเหตุใดวันนี้จึงได้มาพบข้า”

“ข้าเพียงเป็นห่วงพี่อี้หลงจึงได้มาเยี่ยมหลังจากที่ท่านลุงเสียนจากไปท่านคงจะทุกข์ใจเป็นอย่างมาก ดูสิใบหน้าของท่านดูซูบผอมลงไปถนัดตา”นางพูดขึ้นด้วยความห่วงใยก่อนจะหันไปมองตระกร้าที่นางนำมาด้วย

“วันนี้ข้าทำซุปไก่ผสมโสมมาให้ท่านช่วงนี้อากาศหนาวเย็นโสมจะช่วยทำให้ร่างกายของท่านอบอุ่นขึ้นอีกทั้งยังช่วยบำรุงร่างกาย”

“ข้าขอบใจเจ้ามาก”

“พี่อี้หลงไม่ต้องเกรงใจ ข้าเต็มใจทำมาให้ท่าน”นางพูดก่อนจะยิ้มหวานให้กับเขา

“เจ้าอุตส่าห์ทำซุปไก่มาให้ข้าถ้าเช่นนั้นวันนี้เจ้าก็อยู่ทานมื้อเช้าที่นี่ก่อนก็แล้วกัน”

ใบหน้าอันงดงามค่อยๆเผยรอยยิ้มอันอ่อนหวานออกมา

“ถ้าเช่นนั้นก็ไปที่ห้องอาหารกันเถอะ”เขาเอ่ยชวนนางก่อนจะเดินนำหน้านางไปที่ห้องอาหาร

เหลียนฮวาที่นั่งรอทานมื้อเช้าอยู่ที่ห้องอาหารนางมองดูเสียนอี้หลงที่เดินมากับคุณหนูผู้หนึ่งด้วยความประหลาดใจ

เสียนอี้หลงมองดูเหลียนฮวาที่มีสีหน้าแปลกใจ

“นี่คือคุณหนูหลี่จางเอ๋อบุตรสาวของไต้เท้าหลี่จุนเซี๊ยะ”เขารีบแนะนำหลี่จางเอ๋อให้เหลียนฮวารู้จัก

เหลียนฮวาส่งยิ้มให้กับหลี่จางเอ๋ออย่างมีไมตรี

“ข้ายินดีที่ได้พบคุณหนูหลี่”

หลี่จางเอ๋อมองดูเหลียนฮวาอย่างดูถูกก่อนจะหันไปยิ้มให้กับเสียนอี้หลง

“นี่นะหรือฮูหยินของพี่อี้หลงไม่อยากเชื่อจริงๆว่าหญิงสาวบ้านนอกจะมีใบหน้าที่งดงามเช่นนี้แต่ต่อให้ใบหน้าจะดูงดงามเพียงใดแต่ก็ยังดูไร้สง่าราศรีที่จะเป็นฮูหยินของพี่อี้หลงได้เอ๊ะอาจจะเป็นเพราะชาติกำเนิดที่ต่ำต้อยหรืออาจจะเพราะผิวพรรณที่ดูแห้งกร้านนั่นกระมังที่ทำให้ดูไม่คู่ควรกับตระกูลเศรษฐีอย่างตระกูลเสียน”นางพูดพร้อมกับแสยะยิ้มอย่างดูถูก

เหลียนฮวาก้มมองดูเนื้อตัวของนางก่อนจะแสยะยิ้มให้กับหลี่จางเอ๋อราวกับไม่ใส่ใจ

“เป็นเช่นนั้นเองหรือข้าดูไร้สง่าราศรีไม่คู่ควรที่จะเป็นสะใภ้ตระกูลเสียนงั้นหรอกหรือ โชคชะตานี่ก็กระไรช่างเล่นตลกนักเหตุใดจึงให้คนที่ไม่คู่ควรเช่นข้าได้มีวาสนาแต่งเข้ามาเป็นสะใภ้ของตระกูลเสียนกันนะต่างกับคนที่ดูเหมาะสมดูคู่ควรแต่กลับไร้วาสนา เห้อข้าว่าวาสนาของข้าคงจะถูกกำหนดมาให้เป็นฮูหยินของคุณชายเสียนอี้หลงเป็นแน่จริงหรือไม่ท่านพี่”เหลียนฮวาแสร้งพูดประชดประชันหลี่จางเอ๋อก่อนจะหันไปยิ้มหวานให้กับเสียนอี้หลง

เสียนอี้หลงน่าแดงกร่ำเมื่อได้ยินเหลียนฮวาเอ่ยเรียกเขาว่าท่านพี่ก่อนจะเผยยิ้มออกมาอย่างพอใจ

“เอาล่ะๆรีบทานอาหารกันเถอะเดี๋ยวอาหารจะเย็นชีดเสียหมดเดี๋ยวจะไม่อร่อยเอา”เสียนอี้หลงรีบพูดขึ้นพร้อมกับเดินไปนั่งที่เก้าอี้ใกล้ๆเหลียนฮวา

หลี่จางเอ๋อมองหน้าเหลียนฮวาอย่างไม่พอใจก่อนจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้อีกฝั่ง