[จบ] หวนมาเป็นสาวอ้วนของนายทหารใหญ่จอมคลั่งรักยุค 80

บทที่ 35 ไล่ออก

"นี่..." สวีลี่ไห่รู้สึกลำบากใจเล็กน้อย ไม่ใช่เขาทำไม่ได้ แต่เขาจำเป็นต้องมีเหตุผลที่ถูกต้องในการไล่นักเรียนออก มิฉะนั้นหากถูกจับได้ ตำแหน่งของเขาก็จะอยู่ไม่ได้

"น้า! ช่วยทำให้หน่อยนะ~" เจียงหร่งอ้อนวอนสวีลี่ไห่

"ให้น้าคิดก่อน การไล่นักเรียนออกไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ จำเป็นต้องมีเหตุผลที่ถูกต้อง"

"เรื่องนี้ไม่ยากเลย พรุ่งนี้จะมีการสอบวัดระดับ" เจียงหร่งยิ้มเจ้าเล่ห์ เธอต้องการไม่เพียงแค่ขับไล่หลิงเหยาออกจากโรงเรียน แต่ยังต้องการทำให้เจ้าตัวเสื่อมเสียชื่อเสียง และทำให้ชีวิตของหลิงเหยามีตราบาป

หลิงเหยาเตรียมกระดาษทดไว้ คาบเรียนนี้เป็นการสอบคณิตศาสตร์ และเป็นการสอบครั้งแรกของเธอหลังจากเกิดใหม่ เธอไม่รู้ว่าคราวนี้จะสอบได้กี่คะแนน

เสียงกริ่งเข้าเรียนดังขึ้น ครูถือกองข้อสอบเดินเข้ามาในห้องเรียน เขามองนักเรียนทั้งหมดอย่างเข้มงวด "คาบนี้เราจะทำการสอบวัดระดับคณิตศาสตร์ ครูหวังว่าทุกคนจะตั้งใจทำข้อสอบ ห้ามทุจริต เพราะนี่คือความรับผิดชอบต่ออนาคตของตัวเอง เอาล่ะ ตอนนี้เริ่มสอบได้เลย"

ครูแบ่งข้อสอบออกเป็นหลายชุด แล้วให้นักเรียนแถวแรกส่งข้อสอบต่อไปยังแถวอื่น

หลิงเหยารับข้อสอบมาหนึ่งฉบับ แล้วส่งข้อสอบที่เหลือไปด้านหลัง

เธอมองดูโจทย์ในข้อสอบ พบว่าไม่ยากเลย จึงหยิบปากกาและเริ่มทำข้อสอบ

เจียงหร่งคอยสังเกตหลิงเหยาตลอดเวลา เมื่อการสอบผ่านไปครึ่งหนึ่ง เจียงหร่งก็โยนกระดาษเล็ก ๆ ที่เตรียมไว้แล้วลงข้างเท้าของหลิงเหยา "คุณครู! หลิงเหยาโกง ฉันเห็นกระดาษเล็ก ๆ ข้างเท้าเธอ เป็นกระดาษที่เธอเพิ่งทำหล่นมา"

มุมปากของหลิงเหยาโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม เธอรู้ดีว่าเจียงหร่งจะไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ แน่ ที่แท้ก็รออยู่ตรงนี้

คุณครูเดินไปใกล้หลิงเหยา เห็นกระดาษเล็ก ๆ บนพื้นจริง ก้มลงหยิบกระดาษขึ้นมา เปิดออกและพบว่ามีคำตอบอยู่จริง จึงมองหลิงเหยาด้วยสีหน้าเย็นชา "หลิงเหยา เธอถูกตัดสิทธิ์สอบ ออกไปยืนข้างนอกเดี๋ยวนี้"

หลิงเหยาไม่โต้แย้งอะไร ลุกขึ้นและเดินออกไปข้างนอก

เจียงหร่งส่งสายตาอย่างภาคภูมิใจไปยังหลิงเหยา หลิงเหยา เธอสู้ฉันไม่ได้หรอก

หลิงเหยาไม่ได้มองสบตาเจียงหร่ง แล้วเดินออกไปนอกห้องเรียน

หลังเลิกเรียน หลิงเหยาตามครูเข้าไปในห้องพักครู

ครูสวีหยิบกระดาษโน้ตออกมา มองหลิงเหยาด้วยความผิดหวัง "หลิงเหยา เธอบอกเหตุผลครูมาหน่อยสิว่าทำไมถึงทุจริต?" 

คะแนนของหลิงเหยาดีมาตลอด เขามีความคาดหวังกับเธอมาก

"คุณครูสวี หนูไม่ได้ทุจริตค่ะ ถ้าตรวจดูข้อสอบของหนูก็จะรู้" หลิงเหยาตอบอย่างใจเย็น

ครูสวีหยิบกระดาษโน้ตเล็ก ๆ ออกมาแล้วคลี่ออก จากนั้นหยิบข้อสอบของหลิงเหยามาเทียบ เมื่อตรวจสอบพบว่าข้อสอบของหลิงเหยาทำเสร็จสรรพ ลายมือเรียบร้อยสวยงาม น่าชื่นชม เมื่อดูลายมือบนกระดาษโน้ต แม้จะเขียนได้ดี แต่แตกต่างจากลายมือบนข้อสอบอย่างเห็นได้ชัด แสดงว่าไม่ใช่คนเดียวกัน และเมื่อดูคำตอบจะพบว่าคำตอบบนกระดาษโน้ตแตกต่างจากวิธีทำโจทย์ของหลิงเหยาโดยสิ้นเชิง

ครูสวีรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติเช่นกัน "แล้วทำไมตอนนั้นเธอไม่บอก?"

"หนูไม่อยากส่งผลกระทบต่อการสอบของทุกคน และเรื่องนี้คุณครูก็จัดการไม่ได้"

"หมายความว่ายังไง?" คุณครูสวีสงสัย

เสียงของเขายังไม่ทันจะขาดคำ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าจากนอกประตู จากนั้นก็เห็นผู้อำนวยการพร้อมหัวหน้าฝ่ายวิชาการเดินเข้ามา

"ครูสวี ฉันได้ยินมาว่ามีนักเรียนโกงในระหว่างการสอบ" 

สายตาของผู้อำนวยการมองไปที่หลิงเหยา เขาคิดในใจว่าจะไปยุ่งกับใครก็ได้ แต่กลับไปยุ่งกับเจียงหร่ง น้าของเธอเป็นผู้นำในกระทรวงศึกษาธิการ นี่เป็นการทำลายอนาคตตัวเองชัด ๆ แม้หลิงเหยาจะเป็นนักเรียนย้ายเข้ามาโดยอาศัยเส้นสาย แต่ก็ยังเทียบไม่ได้กับสวีลี่ไห่

"ผู้อำนวยการ! หลิงเหยาเธอถูกใส่ร้าย กระดาษโน้ตใบนั้นไม่ใช่ของเธอ เธอไม่ได้โกง" ครูสวีกล่าว ตอนนี้เรื่องยังไม่กระจ่าง เขาไม่อยากให้หลิงเหยาต้องถูกกล่าวหาโดยไม่เป็นธรรม

ผู้อำนวยการมองครูสวีอย่างเย็นชา "ครูสวี ผมรู้ความคิดของคุณ แต่การโกงไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย หากเราไม่จัดการอย่างจริงจัง นักเรียนคนอื่นจะไม่เกรงกลัว และเหตุการณ์แบบนี้จะเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำอีก"

"แต่..."

ครูสวียังอยากพูดอะไร แต่ถูกผู้อำนวยการโบกมือขัดจังหวะ "พอแล้ว เรื่องนี้ฉันจะจัดการเอง คุณไม่ต้องยุ่ง"

ครูสวีจำต้องกลืนคำพูดที่จะพูดลงไป เขามองไปที่หลิงเหยาด้วยความรู้สึกผิด ถ้าตอนนั้นเขาสอบสวนให้ดีก่อน ไม่ได้ตัดสินว่าหลิงเหยาโกง เรื่องคงไม่ลุกลามถึงขั้นต้องให้ผู้อำนวยการเข้ามายุ่ง

หลิงเหยายิ้มใส่ครูสวีอย่างไม่ใส่ใจ เรื่องนี้เป็นการวางแผนของน้าของเจียงหร่ง แม้ครูสวีจะช่วยเธอปัดข้อกล่าวหาครั้งนี้ พวกเขาก็ยังมีแผนสำรอง

"หลิงเหยา มากับฉันที่ห้องทำงานของผู้อำนวยการ" ผู้อำนวยการเดินออกไปข้างนอก

หลิงเหยาพยักหน้าและเดินตาม

พวกเขามาถึงห้องทำงานของผู้อำนวยการ

ผู้อำนวยการเดินไปนั่งที่โต๊ะทำงาน มองไปที่หลิงเหยาด้วยสายตาเรียบเฉย "หลิงเหยา เธอทุจริตในการสอบ ซึ่งถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง ฉันและหัวหน้าฝ่ายวิชาการตัดสินใจให้เธอพ้นสภาพการเป็นนักเรียน เธอมีอะไรจะพูดไหม?"

หลิงเหยาหัวเราะเยาะเล็กน้อย "เป็นคำสั่งของสวีลี่ไห่ใช่ไหม?"

ผู้อำนวยการรู้สึกตกใจเล็กน้อยในใจ เธอรู้ได้อย่างไร?

"ผู้อำนวยการ คุณน่าจะได้รับข่าวแล้วว่าบริษัทยาหลงเถิงจะบริจาคห้องสมุดให้กับโรงเรียนแล้วใช่ไหม?" หลิงเหยามองผู้อำนวยการด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทั้งกายแฝงไปด้วยบรรยากาศที่เย็นชาและสง่างาม

"เธอรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?" ผู้อำนวยการมองด้วยความประหลาดใจ เขาเพิ่งรู้ข่าวนี้เมื่อเช้านี้เอง และยังไม่ทันได้ประกาศให้ทุกคนทราบ

หลิงเหยาเดินไปนั่งบนโซฟา "ผู้อำนวยการ คุณตั้งใจจะยืนอยู่ข้างของสวีลี่ไห่ หรือต้องการห้องสมุด?"

ผู้อำนวยการสำรวจหลิงเหยา เขารู้สึกว่าตนเองมองเธอไม่ทะลุ "เธอหมายความว่าอย่างไร?"

“หมายความตามตัวอักษร เลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง"

ผู้อำนวยการขมวดคิ้ว "อย่ามาหลอกฉัน เธอโกงก็ต้องได้รับการลงโทษ ตอนนี้เธอถูกไล่ออกแล้ว" ไม่ว่าหลิงเหยาจะได้ข้อมูลมาจากที่ไหน เขาก็จะไม่เชื่อเธอ

"ก็ได้ ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะออกจากโรงเรียนตอนนี้ หวังว่าคุณจะไม่เสียใจภายหลัง" หลิงเหยาลุกขึ้นยืนและเดินออกไปข้างนอก

ผู้อำนวยการตบโต๊ะอย่างโกรธ เขาจะไม่ยอมให้นักเรียนคนหนึ่งมาข่มขู่เขาได้

เขายกโทรศัพทบนโต๊ะขึ้นมา "ผู้นำครับ ผมได้ไล่หลิงเหยาออกตามที่ท่านสั่งแล้ว ครับ เข้าใจแล้ว ขอบคุณผู้นำครับ"

ผู้อำนวยการวางสายด้วยอารมณ์ดี เจ้าหน้าที่สวีลี่ไห่เพิ่งสัญญาในโทรศัพท์ว่าหากมีโอกาสเลื่อนขั้น จะพิจารณาเขาเป็นอันดับแรก

โทรศัพท์วางลงไปเพียงครู่เดียว ก็ดังขึ้นอีก

ผู้อำนวยการโรงเรียนรับโทรศัพท์ "สวัสดีครับ! ผมคือหลี่หยวน"

[ผู้อำนวยการหลี่ ผมจ้าวคุนเองครับ]

"คุณจ้าว สวัสดีครับ! สวัสดี!" 

ก่อนหน้านี้ จ้าวคุนเคยโทรมาบอกว่าอยากบริจาคห้องสมุดให้กับโรงเรียน ตอนนี้บริษัทยาหลงเถิงถือเป็นบริษัทชั้นนำของประเทศ และจ้าวคุนก็เป็นนักธุรกิจชื่อดังของประเทศ ดังนั้นเขาจึงต้องรักษาความสัมพันธ์ที่ดีกับจ้าวคุน