ผู้สืบทอดแห่งจักรพรรดิแวมไพร์

ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดก่อนที่จะถูกแผนของศัตรูตัวฉกาจสังหารตายไปอย่างน่าอนาถ ทั้งหมดนั่นเป็นแผนการของผู้หญิงคนหนึ่งที่มีความเกี่ยวข้องกับเขาโดยเป็นภรรยาสาวของเขา เอเวลิน เมดิสัน ความจริงเปิดเผยหลังจากที่เธอหลอกล่อให้เขาเข้าไปหาเธอยังที่แห่งหนึ่งที่นั่นนับเป็นความทรงจำที่แสนล้ำค่าของเขา

สถานที่แห่งนั้นก็คือยอดเขาแห่งหนึ่งที่จะมองออกไปเห็นท้องทะเลที่กว้างไกลทั้งหมดได้ ที่นี่ยังมีแสงของดวงตะวันสาดส่องมาเป็นที่แรกของวัน มันคือที่ที่เขาได้พบรักกับเธอเป็นครั้งแรกและมันก็เป็นสถานที่แห่งความทรงจำที่จะไม่มีวันลืมเลือน

ตอนนี้ภาพที่เขามองเห็นแล้วเจ็บปวดที่สุดก็คือภาพที่เอเวลินกำลังยืนอยู่ข้างๆของ โอเว่น คาร์เตอร์ ศัตรูตัวฉกาจของเขาที่มีความบาดหมางร้ายแรงถึงขั้นที่ว่าอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้ มันต่างไปจากปกติที่เอเวลินจะแสดงท่าทีเป็นปฏิปักษ์กับโอเว่นแต่ตอนนี้กลับกล้าที่จะยืนข้างโอเว่นแล้วมองมายังเขาราวกับคนแปลกหน้า

“เพราะอะไรเธอถึงหลอกลวงฉันได้ถึงขนาดนี้ เอเวลิน มันตั้งแต่เมื่อไหร่หรือว่าตั้งแต่แรกแล้ว”

เขาตระโกนอย่างสุดเสียงที่มีแต่สิ้นหวังในตัวเอเวลินภรรยาสาวของเขา

“ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจที่จะหลอกลวงนาย ฉัน...ฉันพยายามจะตีตัวออกห่างจากนายตั้งแต่แรกแต่นายกลับทำสิ่งดีๆให้กับฉันมากมายจนฉันไม่สามารถพูดออกมาได้ ฉันขอโทษจริงๆ”

เอเวลินเลือกที่จะบีบน้ำตาของตนเองออกมาแสดงให้เขาเห็นว่าเธอรู้สึกผิดไปจริงๆ

โอเว่นก็เดินเข้ามาขวางตรงกลางระหว่างเขากับเอเวลินเอาไว้พร้อมกับสั่งให้คนมากมายล้อมเขาจากทุกๆทางเพื่อไม่ให้เขาหลบหนีออกไปได้

“เฮ้อ น่ารำคาญวะ แกจะถามเรื่องไร้สาระกับภรรยาของฉันไปถึงเมื่อไหร่กันเจ้าโง่ เอาเถอะถือว่าเป็นครั้งสุดท้ายที่แกจะได้ลาจากโลกนี้ไปตลอดกาลฉันคนนี้จะบอกสิ่งที่น่ายินดีให้แกได้ฟังแบบชัดๆ ลูกในท้องของเธอมันเป็นลูกของฉันวะ ฮ่า ฮ่า”

เขาตกตะลึงไปกับคำพูดของโอเว่นอย่างรุนแรงพร้อมกับมองไปยังเอเวลินที่ตอนนี้หลบหน้าออกไปแล้ว ความจริงที่เขารับรู้ไปนั้นไม่ต่างไปจากการที่เขาโดนสายฟ้าหลายร้อยสายผ่าลงมายังตัวเขาพร้อมกันเลยแม้แต่น้อย

“ฮ่า ฮ่า .....”

เขาโดนหลอกมาตั้งแต่แรกแล้ว เขาสงสัยตั้งแต่แรกแล้วว่าทำไมเอเวลินที่คบกับเขามาไม่ยอมให้เขาทำอย่างอื่นเลยนอกจากการจูบแม้ว่าเขาจะบอกว่าเขาต้องการที่จะมีลูกแต่เธอก็ยังบอกให้รอไปก่อน เขาเข้าใจทุกสิ่งแล้วจริงๆ หยาดน้ำตาของลูกผู้ชายก็ไหลออกมาอย่างช่วยไม่ได้

จิตใจที่สิ้นหวังของเขา ทำให้เขาระเบิดพลังแห่งแสงที่เป็นพลังของผู้กล้าที่เป็นสัญลักษณ์แห่งความถูกต้อง ความกล้าหาญและความดี พร้อมกับยกดาบเล่มสีทองที่ล้อมไปด้วยพลังงานสีทองพุ่งเข้าหาตัวของโอเว่น

“ตาย! พวกแกตายไปให้หมด”

“คนโง่เง่าแบบแกก็ชอบทำอะไรไร้หัวคิดแบบนี้แหละแกถึงได้โดนหลอกเอาได้”

โอเว่นเปิดใช้งานสนามพลังที่วางเอาไว้เพื่อที่จะสังหารเขาโดยเฉพาะขึ้นมา จากนั้นแรงบีบอัดปริศนาก็บีบอัดร่างกายของเขาเอาไว้จนไม่สามารถขยับไปไหนได้

“เอเวลินรับนี่ไปสังหารมันซะ ถ้าอยากบอกลาอะไรก็รีบๆพูดละ”

โอเว่นยื่นดาบเล่มสีขาวที่ตนเองครอบครองอยู่ไปให้เอเวลิน เอเวลินรับดาบเล่มสีขาวมาจากโอเว่นจากนั้นก็เดินเข้าไปหาเขาที่ตอนนี้กำลังถูกตรึงร่างกายเอาไว้

เอเวลินไม่มีความลังเลใดๆแทงดาบทะลุตัวของเขาไปทั้งๆแบบนั้นพร้อมกับยิ้มออกมา

“ลาก่อนสุดที่รักของฉัน ถ้าชาติหน้ามีจริงหวังว่าพวกเราสองคนจะได้รักกันจริงๆโดยไม่มีการหลอกลวงแบบนี้”

เขาที่ตาสว่างตั้งแต่ที่รู้ว่าเอเวลินหลอกล่อก็เข้าใจทันทีว่าเอเวลินแค่ต้องการที่จะสร้างภาพที่ทำให้คนอื่นมองแล้วคล้อยตามไปด้วย ไม่ใช่แค่นั้นยังจะทำให้คนอื่นเห็นดีเห็นงามไปด้วยแล้วยกความผิดให้เขาทั้งหมด

“ฉันก็ขอพูดอะไรครั้งสุดท้ายเหมือนกัน ขอให้อย่าได้เจอผู้หญิงน่ารังเกียจแบบเธออีก”

จากนั้นร่างกายของเขาก็แน่นิ่งไปในที่สุด

..........

ภาพเหตุการณ์เหล่านี้เกิดขึ้นมาจริงๆก่อนที่เขาจะถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นแวมไพร์ไปไม่นานนัก

“ถึงเวลาที่ฉันต้องตื่นขึ้นมาแล้วสินะ”

ดวงตาที่ปิดสนิทก็ได้เปิดออกมาอย่างช้าๆแสงอรุณที่ทอแสงสาดส่องเข้ามาในห้องก็ทำให้ดวงตาของเขาหรี่ลงไปเล็กน้อย ภาพห้องของเขายังเหมือนเดิมทุกอย่างและช่วงเวลาเท่าที่สังเกตดูแล้วก็น่าจะผ่านไปได้ไม่กี่วัน

“สงสัยต้องไปปลอบใจยัยนั่นก่อนที่จะเสียน้ำตาไปมากกว่านี้ มันก็จริงนี่นะก็ฉันเล่นตัวแข็งทื่อไม่ต่างไปจากศพจริงๆ หืม! เดี๋ยวนะ ทำไมเสียงของฉันมันถึงได้แหลมไม่ต่างไปจากผู้หญิงแบบนี้”

เขาเริ่มสังเกตเห็นถึงความผิดปกติของตนเองก็ได้มองไปยังร่างกายของตนเองภาพที่เห็นทำเอาเขาแทบไม่อยากเชื่อสายตาหน้าอกที่มีขนาดใหญ่ แขนที่เนียนนุ่ม ขาที่เรียวยาวไม่ต่างจากผู้หญิง บนร่างกายตอนนี้สวมใส่แค่เสื้อเชิดสีขาวของเขาเองมันควรจะใส่ได้เต็มตัวแต่ตอนนี้กลับหลวมไปหมด

เขายังไม่ปักใจเชื่อทั้งหมดบางทีอาจเป็นเพราะเขาพบเจออะไรมามากมายก็เลยยังตาลายอยู่ก็ได้ เขาลุกขึ้นเดินตรงไปยังกระจกบานขนาดเท่าขนาดตัวของเขาเพื่อพิสูจน์ความจริง

และแล้วความจริงก็ปรากฏ

“นี่มันอะไรกัน!!! ผู้หญิงที่สวยขนาดนี้มันมีอยู่ด้วยเหรอ ทั้งรูปร่างที่มีส่วนเว้าส่วนโค้งที่สมบูรณ์แบบ หน้าตาสวยระดับเทพธิดา ผมยาวสีขาวที่เป็นเอกลักษณ์ ดวงตาสีแดงที่มีเสน่ห์ ว่าแต่ใครเอาภาพมาติดกระจกไว้นะ สงสัยคงเป็นยัยนั่นแน่ๆเลย”

เขาเอื้อมมือไปยังกระจกคิดที่จะแกะภาพที่เห็นอยู่ออกไปแต่ก็สัมผัสได้แค่ความรู้สึกที่สัมผัสกระจกธรรมดา เขาพยายามหาตำแหน่งมันอีกครั้ง ลองจนกระทั่งเขากลับมายืนอยู่หน้ากระจกด้วยความจำใจแล้วตั้งใจที่จะมองให้ชัดๆ เขาขยับเคลื่อนไหวร่างกายของตนเองไปมาประกอบกันไปด้วย

“ไม่จริงใช่ไหมนี่มันร่างกายของฉันจริงๆด้วย ฉันต้องยอมรับความเป็นจริงที่เกิดขึ้นมาอย่างนั้นเหรอ มันหมายความว่ายังไงกันแน่ ออโรร่า นี่เธอตั้งใจใช่ไหม!”

ขณะที่เขากำลังมองดูตัวเองในกระจกสำรวจร่างกายทุกส่วนของตนเองอยู่นั้นประตูห้องก็ถูกเปิดออก

แอ็ด!

หญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังถือดอกไม้เพื่อที่จะมาตกแต่งห้องก็เข้ามาเห็น เขาที่กำลังมองดูตัวเองในกระจกเธอคนนั้นก็ได้ถามเขาในทันทีที่พบ

“เธอเป็นใคร?”

.
.
.

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เรื่องที่ไม่คาดฝัน

นิยายแนะนำ

ผู้สืบทอดแห่งจักรพรรดิแวมไพร์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เรื่องที่ไม่คาดฝัน

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้