"ปวดใจจริง ๆ ..." สวี่หยางมองดูเศษเงินที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดพลางมุมปากกระตุก
คนพวกนี้ทำตัวราวกับพวกโจรูเา กินดื่มกันไม่รู้จักพอ กินดื่มเสร็จไม่รู้ว่าใครเป็คนเสนอให้ไปเที่ยวดื่มกินต่อที่หอนางโลม แถมยังเรียกหญิงงามมาคอยปรนนิบัติอีกหลายคน แม้ว่าเบี้ยหวัดของผู้คุมจะไม่เลวนัก ทว่าเพียงแค่นี้ก็ผลาญเบี้ยหวัดครึ่งปีของสวี่หยางไปจนหมดสิ้น
ทุกคนลงจากเขาไปั้แ่ตอนกลางวันและเที่ยวเล่นกันจนถึงเที่ยงคืนถึงได้กลับมา ที่ตีนเขา ผู้เฒ่าหวงที่กำลังเมามายกุมมือของสวี่หยางเอาไว้พลางเอ่ย "ทำอะไรก็อย่าได้อวดเก่งจนเกินตัวไปนัก ภายภาคหน้าเื่บนเขานี้ขอมอบหมายให้เ้าดูแลแล้วนะ"
สวี่หยางพยักหน้ารับ เขาบอกลาผู้เฒ่าหวงด้วยสภาพที่ร่างกายเต็มไปด้วยกลิ่นสุราและกลิ่นหอมของสตรี เงาร่างอันผอมซูบของผู้เฒ่าหวงเดินโซเซไปมาภายใต้แสงจันทร์และค่อย ๆ ห่างออกไป สวี่หยางเงยหน้ามองดวงจันทร์สว่างไสวบนท้องฟ้า ก่อนจะเดินตามเส้นทางบนเขาเพื่อกลับไปยังห้องพักของตนเอง
ทันทีที่กลับมาถึงห้องพัก สวี่หยางก็ราวกับเปลี่ยนไปเป็คนละคน เขาโคจรพลังปราณแท้ภายในร่างกาย ขับไล่กลิ่นสุราออกมาจนหมดสิ้น ความรู้สึกสดชื่นปลอดโปร่งก็เข้ามาแทนที่ในทันที
"คนธรรมดาที่ไหนจะมีทักษะความสามารถเช่นนี้กันเล่า!" สวี่หยางหัวเราะร่า ก่อนจะต้มน้ำอาบชำระล้างร่างกายและเปลี่ยนเป็เสื้อผ้าชุดใหม่ที่สะอาดสะอ้าน จากนั้นจึงล้มตัวลงนอน ไม่เหมือนกับคนพวกนั้นหรอก ที่พอดื่มจนเมามายก็ทิ้งตัวลงนอนไปทั้ง ๆ ที่ตัวเหม็นหึ่งโดยไม่อาบน้ำ
...
วันต่อมา
สวี่หยางยังคงตื่นนอนก่อนที่ดวงอาทิตย์จะโผล่พ้นขอบฟ้าเช่นเคย เขาใช้ปราณม่วงจากทิศบูรพามาโคจรพลังไปทั่วทั้งร่าง เพื่อเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้กับตนเอง วิธีการนี้ให้ผลลัพธ์ที่ดีเยี่ยมจริง ๆ ทุกครั้งที่ฝึกฝนเสร็จ สวี่หยางจะรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นทั่วทั้งร่างและลมปราณที่มั่นคง
"เมื่อไปถึงชั้นที่สอง นั่นแหละถึงจะนับว่าเป็เรือนจำที่กว้างใหญ่ไพศาลอย่างแท้จริง ที่นี่เป็เพียงแค่ยอดูเาน้ำแข็งเท่านั้น"
โดยปกติแล้ว หัวหน้าผู้คุมไม่ต้องเข้าเวร และไม่ต้องคอยนำอาหารไปส่ง ทว่าการเข้าไปเดินตรวจตราภายในเรือนจำวันละหนึ่งรอบ กลายเป็ความเคยชินของสวี่หยางไปเสียแล้ว
ในเวลานี้ผู้คุมพวกนั้นยังไม่มีใครตื่นเลยสักคน เมื่อสวี่หยางพบเจอผู้คุมที่มารับ่ต่อเวรยาม เขาก็ทักทายพวกนั้นอย่างสุภาพและเป็กันเอง และผู้คุมเหล่านี้ก็ต่างมองสวี่หยางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอิจฉา พวกเขาอายุไม่ใช่น้อย ๆ กันแล้ว แต่ละคนยังไม่ได้เลื่อนขั้นเป็หัวหน้าผู้คุมเลย ทว่าสวี่หยางกลับได้เป็หัวหน้าผู้คุมทั้งที่อายุยังน้อย ทำให้พวกเขารู้สึกอิจฉาตาร้อนยิ่งนัก
"ได้ยินมาว่าเ้าได้เลื่อนตำแหน่งงั้นหรือ?" เมื่อสวี่หยางเดินตรวจตรามาถึงหน้ากรงขังของหลี่เหวยเลี่ย จู่ ๆ เขาก็เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงประหลาด ๆ
"เป็แค่หัวหน้าผู้คุมตัวเล็ก ๆ เ้าก็พอใจแล้วหรือ?" หลี่เหวยเลี่ยยังคงพูดต่อไป
สวี่หยางปรายตามองหลี่เหวยเลี่ยพลางเอ่ย "เื่นี้ใครเป็คนบอกเ้า? อยู่ในสถานที่แห่งนี้ ข้าไม่เชื่อหรอกนะว่าเ้าจะมีหูทิพย์ตาทิพย์!"
หลี่เหวยเลี่ยหัวเราะหึ ๆ ออกมา "น้องชาย ความสามารถของข้ายังมีอยู่อีกมากนัก ช่างน่าเสียดายที่ข้าอุตส่าห์หยิบยื่นโอกาสให้เ้าแล้ว แต่เ้ากลับมีตาหามีแววไม่ ไม่รู้จักของมีค่า"
"ของมีค่างั้นหรือ?" สวี่หยางส่ายหน้าไปมาแล้วเดินจากไป
ตอนเที่ยง สวี่หยางจัดตารางแจกจ่ายอาหาร ส่วนตัวเขาเองจงใจถือกุญแจไปหลบซ่อนตัวรออยู่ในกรงขังที่ไม่มีมหาปีศาจคุมขังอยู่
"เป็หวังอวี่จริง ๆ ด้วย"
สวี่หยางซ่อนตัวอยู่ภายในกรงขัง ในขณะที่หวังอวี่กำลังนำอาหารมาส่งนั้น ก็คุกเข่าลงข้างหนึ่งอยู่ที่หน้าประตูกรงขังของหลี่เหวยเลี่ย ทั้งสองคนขยับเข้าไปใกล้ชิดกัน
"มันก็เป็แค่หัวหน้าผู้คุมตัวกระจอก เ้าจะไปอิจฉามันทำไมกัน?
ศิษย์ของหลี่เหวยเลี่ย เ้าตำหนักแห่งลัทธิพิณมารอย่างข้า จะให้ไปเทียบกับหัวหน้าผู้คุมชั้นปลายแถวได้อย่างไร?
จงติดตามข้า ภายภาคหน้าเ้าจะเรียกหาลมได้ลม เรียกหาฝนได้ฝน ต่อให้เป็ตาเฒ่าจักรพรรดินั่น เ้าก็ไม่จำเป็ต้องเห็นหัวเลยด้วยซ้ำ!"
"ขอรับ ศิษย์รู้ตัวว่าผิดไปแล้ว" จู่ ๆ หวังอวี่ก็คุกเข่าลงทั้งสองข้างพลางเอ่ย
"ศิษย์เพียงแค่ถูกผีบังตาไปชั่วขณะ ถึงได้เกิดอารมณ์หวั่นไหว จิตใจของศิษย์ยังต้องได้รับการฝึกฝนขัดเกลาอีกมาก"
หลี่เหวยเลี่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "พร์ของเ้าแข็งแกร่งกว่าอาจารย์มากนัก ถึงเวลานั้นอย่าว่าแต่ตำแหน่งเ้าตำหนักเลย ต่อให้เป็ตำแหน่งหนึ่งในสิบสองปราชญ์มารแห่งลัทธิพิณมาร ก็จะต้องมีที่ทางให้เ้าอย่างแน่นอน!"
"ขอรับ ขอรับ ขอรับ!" หวังอวี่เอ่ยคำว่าขอรับออกมาติด ๆ กันสามครั้ง ทว่าก็ไม่อาจปิดบังความตื่นเต้นและซาบซึ้งใจบนใบหน้าของตนเองได้เลย
หากไม่ได้มาพบกับหลี่เหวยเลี่ย เขาจะล่วงรู้ถึงพร์ของตนเองได้อย่างไร? และจะสามารถดึงพร์นั้นออกมาใช้ได้อย่างไร? หากไม่ใช่เพราะหลี่เหวยเลี่ย เขาคงต้องทนใช้ชีวิตอย่างน่าสมเพช เป็เพียงผู้คุมอยู่ที่นี่ไปชั่วชีวิต!
"เื่ที่ข้าสั่งให้เ้าไปจัดการล่ะ ดำเนินการไปถึงไหนแล้ว?" หลี่เหวยเลี่ยค่อย ๆ เอ่ยปากถาม
"ปล่อยไว้นานจะเกิดเื่แทรกซ้อน เื่นี้จะต้องรีบจัดการให้เสร็จสิ้นโดยเร็วที่สุด เ้าเข้าใจหรือไม่?"
หวังอวี่ยังคงคุกเข่าหมอบกราบพลางเอ่ยต่อ "ท่านอาจารย์โปรดวางใจ ศิษย์ได้จัดการเตรียมการไว้เรียบร้อยหมดแล้ว อีกไม่นานก็จะสามารถช่วยเหลือท่านออกไปได้แล้วขอรับ"
"เช่นนั้นก็ดี" หลี่เหวยเลี่ยพยักหน้ารับ
"ทำอะไรก็ระมัดระวังตัวให้ดี อย่าให้ใครจับได้ล่ะ ไอ้หนุ่มที่ชื่อสวี่หยางนั่น ค่อนข้างจะเ้าเล่ห์เพทุบายอยู่พอตัว ตอนนี้เขากลายมาเป็เ้านายโดยตรงของเ้าแล้ว ระวังอย่าให้เผยพิรุธออกมาเด็ดขาด"
"ท่านอาจารย์วางใจได้ ศิษย์จะต้องระมัดระวังตัวอย่างแน่นอน" หวังอวี่ตอบรับพลางวาดฝันถึงอนาคตที่ตนเองจะได้เจริญรุ่งเรืองก้าวหน้า เขายอมถวายหัวรับใช้จอมมารหลี่เหวยเลี่ยผู้นี้อย่างหมดจด
สวี่หยางที่ซ่อนตัวอยู่ในกรงขังอันมืดมิด ได้ยินและมองเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างชัดเจนเต็มสองตา ความสามารถในการล่อลวงของหลี่เหวยเลี่ยผู้นี้นั้นช่างร้ายกาจจริง ๆ
'ความสามารถในการขายฝันระดับนี้ ต่อให้พ่อค้าหน้าเืมาเห็นยังต้องหลั่งน้ำตา คนธรรมดาสามัญคนหนึ่ง กลับถูกมันพูดจาหว่านล้อมเสียจนรู้สึกว่าตัวเองเป็อัจฉริยะเหนือผู้คนไปได้'
ไม่แปลกใจเลยที่หวังอวี่จะยอมถวายหัวให้มันขนาดนี้ ก็เปรียบเสมือนคนจนตรอกไร้ค่าคนหนึ่ง จู่ ๆ วันหนึ่งก็มีผู้สูงส่งมาบอกว่าชะตาชีวิตของเ้าไม่สมควรเป็เช่นนี้
เ้าควรจะได้สร้างผลงานอันยิ่งใหญ่ะเืฟ้าะเืดิน เ้าเกิดมาเพื่อเป็ยอดคน เป็ัและหงส์ในหมู่มนุษย์ ทว่าเพียงเพราะไม่ได้รับการสั่งสอนที่ดีและขาดโอกาสที่ดี จึงได้ใช้ชีวิตอย่างคนไร้ค่า
แต่ตอนนี้เขาได้มาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าแล้ว เขาคือผู้ที่มาเพื่อมอบแสงสว่างและความหวังให้กับเ้า ยิ่งไปกว่านั้น เขายังไม่เรียกร้องเงินทองจากเ้าแม้แต่แดงเดียว และไม่้าผลประโยชน์ใด ๆ จากเ้าเลย เื่พรรค์นี้ไม่ว่าใครได้ฟังก็ต้องหลงระเริงกันทั้งนั้น
หากไม่มีบันทึกเื่ราวปีศาจอยู่กับตัว สวี่หยางเองก็คงจะหลงเชื่อคำขายฝันนี้ไปแล้วเช่นกัน!
'คิดจะแหกคุกจริง ๆ ด้วยสินะ...'
'เพียงแต่ระดับพลังของหลี่เหวยเลี่ยแข็งแกร่งเกินไป หากแหกคุกออกไปได้จริง ๆ ลำพังแค่พวกเราไม่กี่คน คงไม่มีทางรับมือกับเขาได้แน่นอน...'
'หากข้าสามารถขัดขวางการแหกคุกของเขาได้สำเร็จ ค่าความมุ่งร้ายที่เขามีต่อข้าก็คงจะเพิ่มสูงขึ้นด้วยใช่หรือไม่?'
'ทางที่ดีที่สุด คือต้องมอบความสิ้นหวังอันโหดร้ายให้กับเขา ใน่เวลาที่เขากำลังเปี่ยมล้นไปด้วยความหวัง ตอนนี้ยังไม่ควรไปขัดขวางการกระทำของเขา!'
สวี่หยางครุ่นคิดอยู่นาน ความจริงแล้วในตอนนี้ เขาสามารถจับกุมตัวหวังอวี่ได้เลยทันที อย่างไรเสียเ้านั่นก็ถูกล้างสมองไปแล้ว หากส่งตัวไปยังกรมราชทัณฑ์ เพียงแค่สอบสวนไม่กี่คำก็คงยอมสารภาพจนหมดเปลือก ทว่าหากทำเช่นนั้น ผลตอบแทนที่เขาจะได้รับก็จะไม่ถึงขีดสุด ไม่เข้าถ้ำเสือ จะได้ลูกเสือได้อย่างไร เขาขอดูสถานการณ์ไปก่อนดีกว่า ว่าเื่นี้จะจบลงเช่นไร!
หลังจากที่เงาร่างของหวังอวี่ลับสายตาไป ภายใต้แววตาอันเย้ยหยันของหลี่เหวยเลี่ย สวี่หยางก็รอคอยอยู่อีกพักใหญ่ เมื่อเห็นว่าภายในเรือนจำไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ แล้ว เขาถึงได้เปิดประตูกรงขังแล้วเดินจากไป
ใน่บ่าย ทุกคนต่างก็เริ่มปฏิบัติหน้าที่ของตนเอง ส่วนพวกผู้คุมที่มารับ่ต่อเวรยามต่างก็แยกย้ายกันกลับไปหมดแล้ว
และใน่เวลานี้ สวี่หยางก็ได้แอบอู้งานไปหาท่านพัศดีเพื่อดื่มสุราด้วยกัน แม้ว่าเขาจะไม่ได้รู้สึกชื่นชอบพัศดีผู้นี้สักเท่าไหร่นัก ทว่าตอนนี้เขาก็ได้เป็ถึงหัวหน้าผู้คุมแล้ว ถือว่ามีตำแหน่งหน้าที่การงาน สามารถพูดคุยกับท่านพัศดีได้อย่างสนิทสนมขึ้นบ้าง
ไม่มีใครอยากตบหน้าคนที่ส่งยิ้มให้หรอก สวี่หยางหอบหิ้วของฝากกองโตไปพบท่านพัศดี ส่วนท่านพัศดีเองก็ยอมรับของฝากเ่าั้จากสวี่หยางอย่างรู้กัน
บนโต๊ะอาหาร ทั้งสองคนต่างดื่มสุราแลกจอกกันไปมา ปากก็พร่ำเรียกพี่ใหญ่เรียกน้องชายกันอย่างสนิทสนม
สวี่หยางปรายตามองไปยังของฝาก ภายในกล่องใบนั้นเต็มไปด้วยก้อนเงินอัดแน่นจนเต็มปริ่ม และนี่ต่างหากเล่าที่เป็เหตุผลที่แท้จริง ว่าทำไมท่านพัศดีถึงยอมนับญาติเป็พี่น้องกับเขา
เงินเก็บทั้งหมดที่เขามีอยู่ที่นี่หมดแล้ว!
สวี่หยางไม่ได้รู้สึกเสียดายเลยแม้แต่น้อย ทรัพย์สินเงินทองล้วนเป็ของนอกกาย ขอเพียงแค่เขาสามารถสืบหาที่ตั้งของมหาเรือนจำสยบอสูรทั้งหมดได้กระจ่างแจ้ง หรือแม้กระทั่งหากเขาสามารถหาทางลงไปยังชั้นที่สองได้สำเร็จ เงินแค่นี้จะนับเป็อะไรได้?
"ท่านพัศดีช่างคอแข็งยิ่งนัก ดื่มกันต่อเถอะขอรับ!"
เมื่อสุราผ่านไปสามจอก อาหารผ่านไปห้ารส ท่านพัศดีก็เริ่มเมามาย ใบหน้าแดงก่ำไปด้วยฤทธิ์สุรา สวี่หยางจึงเริ่มใช้กลอุบายหลอกถามข้อมูลในทันที...
2K
