แต่หญิงสาวประหลาดใจยิ่งนัก เมื่อถึงคราวสำคัญที่ควรจะสนด้ายเข้าเข็ม เขากลับไม่รู้ซึ่งวิธีการอันใดเลย กระทำการอย่างงกๆ เงิิ่นๆ เสวียนฮวาจ้องดูหน้าอ่อนวัยของเขา หญิงสาวมองความหล่อเหลาและอ่อนเยาว์นั้นด้วยความประหลาดใจ
“เ้าไม่เคยหลับนอนกับสตรีมาก่อนหรือ” ฮองเฮาตรัสถาม
แม้นจะมืดนัก แต่หญิงสาวรู้ว่าตอนนี้ใบหน้าของต้องแดงก่ำทั้งด้วยความกำหนัดและความอับอาย
“...” ชายผู้นั้นไม่เอ่ยคำ เขาหันเหสายตาหลบนางไปทางอื่น ขวัญอันกล้าเทียมฟ้าของเขานั้นกลับมลายสิ้นเมื่อเสวียนฮวาได้รู้ถึงความไร้เดียงสาที่เขาพยายามซ่อนเร้น
หญิงสาวฉีกยิ้มกว้าง ชายที่รู้สึกเสียหน้าเป็อย่างยิ่งต่อหน้าสตรีที่เขาปรารถนานั้นหารู้ไม่ว่าความไม่ประสาโลกของตัวเองนั้นทำให้หญิงสาวรู้สึกยินดีอย่างที่สุดเท่าที่สตรีผู้หนึ่งจะมีได้
นางไม่ใช่หนึ่งในผู้หญิงหลายๆ คนของเขา คราวแรกนั้นเสวียนฮวาคิดว่าเขาผู้นี้ต้องเป็ผู้ที่ช่ำชองในสตรี กล้าเข้าหาผู้หญิงอื่นอย่างไม่เกรงกลัวเพราะมั่นใจในรูปโฉมตัวเองที่หล่อเหลากว่าผู้ใด เสวียนฮวาคิดเอาเองมาตลอดว่าชายคนนี้ต้องเป็พรานล่าผู้หญิง เพราะฝีมือการกอดจูบเล้าโลมที่ทำให้นางเคลิบเคลิ้มเป็สุขยิ่งนัก
แต่ทั้งหมดที่เขาทำไป เขาทำกับนางเพียงคนแรกงั้นหรือ? นางคือผู้หญิงเพียงคนเดียวของเขาเท่านั้นรึ? เขากอดจูบนางเพราะว่าเขากระหายนางจริงๆ หาใช่เพราะเขาเชี่ยวคล่องเื่สตรี
หัวใจของหญิงสาวฟูฟ่องดั่งมีดอกไม้เบ่งบานอยู่ข้างในใจ มุมปากของเสวียนฮวายกยิ้มขึ้นจนแทบจะปริถึงหู มือน้อยของหญิงสาวประคองที่ใบหน้าอันพิลาสชวนฝันนั้นให้จ้องนางตรงๆ แล้วก็เอ่ยถามเขาอย่างแ่เบา
“ตอบข้ามา เ้าไม่เคยต้องสตรีใดมาก่อนใช่หรือไม่”
ใบหน้าชุ่มเหงื่อที่แสนกระอักกระอ่วนนั้นทำให้หญิงสาวแทบจะหลุดหัวเราะออกมา
“ตอบ-ข้า-มา-เดี๋ยว-นี้” นางย้ำถามเขาทีละคำ
“ขออภัยพระองค์ด้วย กระหม่อมมิเคยเลย” เขาหลุบตาลงตอบเสียงอ่อย
หญิงสาวโหนคอเขายกกายขึ้นไปจูบปากเชิดอันน่าหมั่นไส้นั้นอย่างเต็มคำ นางผู้ดำรงตนเป็นางพญาหงส์มาตลอดชีวิต ยึดมั่นในศักดิ์ศรีของสกุลเสวียนที่แสนสูงส่งมาั้แ่จำความได้กลับเพิ่งได้เข้าถึงจิตใจที่ชุ่มชื่นด้วยความรักของความเป็ดรุณีก็ในวันนี้นี่เอง
ชายผู้นี้ช่างน่ารักเหลือเกิน! – เสวียนฮวาคิด
748
