ตอนที่3 พบกัน
"ะเิ" คริสพูดแบบไม่มีเสียงกับเอเดน แต่เขารู้ว่าคริสหมายถึงอะไร
เขาหยิบะเิที่พกติดตัวขึ้นมาค่อยๆคลานออกมาอีกฝั่ง พอได้จังหวะเอเดนก็โยนะเิเข้าไปในป่า
ตู้ม!!
เสียงะเิดังสนั่น เอเดนรีบกลับเข้าใต้ท้องรถ
ซอมบี้ที่อยู่ข้างรถ ตอนนี้กำลังกระโจนเข้าไปตามเสียงะเิ และเสียงเมื่อกี้ทำให้ซอมบี้ที่เดินผ่านพวกเขาไป พากันกรูเข้าไปในป่า
และโชคดีสำหรับพวกเขาที่เสียงปาะเิไปแล้วทำให้สะเก็ดไฟติดกับหญ้าแห้งลามไปจนถึงต้นไม้
เลยทำให้ซอมบี้ที่วิ่งเข้าไปกระโจนเข้ากองไฟและส่งเสียงกรีดร้องที่น่ากลัวออกมา
"ขึ้นรถคันที่ใช้ได้ เร็ว!" เอเดนะโบอก
ทุกคนที่ซ่อนตัวอยู่แต่ละจุดก็พากันขึ้นรถและรีบขับออกไป
เอเดน คริส และลุค นั่งรถคันเดียวกันและมีลูกน้องประมาณสองสามคนนั่งมาด้วย โดยที่ลุคเป็คนขับ
"เอาไงต่อมึง จะไปคลังอาวุธที่เมืองGเลย หรือหาที่พักสักสองสามวันก่อน แล้วค่อยไปต่อ" นั่งรถพักเหนื่อยกันมาได้สักพักคริสก็ถามขึ้น
"กูว่าหาที่พักก่อนเถอะพักเอาแรง แล้วหารถเพิ่มอีกคนสองคันค่อยไปต่อ" ลุคบอก
"ไอเดนเอาไง หรือจะไปเลย" ลุคถามเอเดนต่อ
"เอาตามที่มึงบอกเลย"
ตู้ม!!
"เสียงอะไรน่ะอีธาน"
"คงเป็เสียงะเิ เสียงมันอยู่ไม่ไกล"
"เราจะเดินต่อไหม"กะทิถาม
อีธานคิดหนัก เขากลัว ไม่รู้ว่าข้างหน้ามันเกิดอะไรขึ้น ถ้าเขาอยู่คนเดียวอาจจะลุยโดยไม่ต้องกลัวอะไร
แต่เขามีกะทิอยู่ เขากลัวกะทิเพื่อนสนิทของเขาจะได้รับอันตราย ถึงกะทิมันจะเก่ง แต่เขาก็อดห่วงมันไม่ได้
เหมือนกะทิจะรู้ว่าอีธานคิดอะไรอยู่จึงยิ้มให้อีธาน รอยยิ้มของกะทิและสายตาที่มุ่งมั่นของกะทิมันสื่อถึงความเข้มแข็ง และพร้อมลุยกับเขาทุกเมื่อ
"เดินไหวใช่ไหมกะทิ" อีธานถามขึ้น
กะทิยิ้มแล้วเอ่ยว่า "ไหวอยู่แล้ว"
"อื้อหือ" กะทิถึงกับต้องยกแขนเสื้อขึ้นมาปิดจมูก เพราะทนกลิ่นไม่ไหว
"น่าจะเป็ตรงนี้ที่เราได้ยินเสียง"
ตรงบริเวณป่าไม่ไกลจากถนน ไฟที่เริ่มดับแล้วแถมมีพวกซากศพ บางตัวเหลือแต่กระดูกบางตัวก็เหลือครึ่งตัว แต่ยังขยับไปมาได้ พยายามตะเกียกตะกาย เมื่อเห็นเขาสองคน
"รถพวกนี้เราน่าจะซ่อมได้ ขอเราซ่อมก่อนนะกะทิ จะได้ใช้รถไปกัน"
กะทิพยักหน้า
ระหว่างรออีธานซ่อมรถ กะทิก็เดินสำรวจบริเวณรอบๆ มีทั้งรถบ้าน รถบรรทุก และรถกระบะแบบที่อีธานซ่อมอยู่
กะทิเลือกขึ้นรถบ้าน เผื่อว่าจะมีพวกอาหารหรืออะไรที่รองท้องพวกเขาได้ เพราะระหว่างทางที่พวกเขาเดินมา ไม่มีบ้านหรือร้านค้าเลย ทั้งสองข้างทางเต็มไปด้วยป่า มีแค่น้ำคนละสองขวดกับอาหารกระป๋องอีกแค่กระป๋องเดียว
แล้วก็เป็อย่างที่กะทิคิด ตู้ในครัวของรถบ้านเต็มไปด้วยอาหารกระป๋อง ส่วนข้างล่างที่เป็เตาสำหรับทำอาหารก็มีน้ำดื่มอีกหลายแพค กะทิเก็บของพวกนั้นใส่เป้บางส่วน ถ้าให้เขาแบกไปหมดนี่หลังเขาคงจะหัก จากนั้นกะทิก็เดินสำรวจภายในรถต่อ
ปืน! กะทิเจอปืนที่วางไว้บนลังไม้ คงจะมีไม่ต่ำกว่าห้ากระบอก ข้างๆ กันก็มีกล่องะุวางอยู่เป็จำนวนมาก
กะทิตัดสินลงจากรถบ้านไปดูอีธานว่าซ่อมรถเสร็จหรือยัง จะได้มาช่วยกันขนอาหารกับน้ำดื่มที่เหลือ แล้วก็ปืนกับะุ
"เป็ไงบ้างอีธาน พอจะซ่อมได้ไหม"
"มาพอดีเลยกะทิ ซ่อมเสร็จแล้วล่ะ รีบขึ้นรถแล้วไปกันต่อดีกว่า"
"เดี๋ยวๆ เราเจอพวกอาหาร น้ำแล้วก็ปืนพร้อมะุในรถบ้านเยอะมาก เราไปขนขึ้นรถกันก่อน" กะทิบอกอีธานและโชว์อาหารที่ได้มาให้ดู
ได้ยินเช่นนั้นอีธานก็ไม่รอช้า รีบสะพายเป้ที่ถอดวางไว้ตอนซ่อมรถ และรีบพากันไปขนของจากรถบ้าน
อีธานและกะทิขับรถมาเรื่อย จนสองข้างทางตอนนี้ไม่มีป่าแล้ว มีแต่พวกตึก และโรงแรม ร้านอาหารที่ดูไม่เหมือนร้านอาหาร เพราะมันเละเทะไปหมด
พวกเขาเข้ามาในตัวเมืองGแล้ว
เอี๊ยด!!
อีธานเหยีบเบรกเมื่อจู่ๆ มีคนใส่สูทสีดำคนหนึ่งพุ่งเข้าขวางหน้ารถเขา พอเขาเบรกก็มีคนที่ใส่สูทดำเหมือนกันล้อมรถพวกเขาไว้แล้ว จ่อปืน มาทางฝั่งคนขับและข้างขนขับ
อีธานน่ะไม่ใเท่าไหร่เพราะเขาชินแล้วกับการโดนจ่อปืนแบบนี้เพราะพ่อของเขาเป็พวกมีอิทธิพล และหลายต่อหลายครั้ง ที่เขามักโดนลอบยิง
แต่ไม่ใช่สำหรับกะทิ กะทิมองหน้าอีธานว่าจะเอายังไงต่อด้วยน้ำตาที่คลออยู่ด้วยความกลัว
พวกที่ยืนอยู่นอกรถทำสัญญาณบอกให้เขาทั้งสองลงจากรถ
"อี...อีธานเราจะลงจริงๆหรอ พวกเขาจะไม่ทำอะไรเราใช่ไหม" กะทิถามอีธานด้วยเสียงสั่นๆ
อีธานยังไม่ทันได้ตอบ ประตูฝั่งกะทิก็ถูกเปิดออก
"ลงมา"
"...."
"บอกให้ลงมาไม่งั้นยิง"
กะทิลงจากรถตามที่ชายคนนั้นบอก กะทิเอาแต่ก้มหน้าไม่กล้ามองหน้าคนที่สั่งให้เขาลงจากรถ
"เงยหน้าขึ้น"
กะทิเงยหน้าตามตำสั่ง แหงนหน้าขึ้นข้างบนเล็กน้อย เพราะคนที่อยู่ตรงหน้าสูงกว่าเขามาก
"....." ชายคนนั้นเอาแต่มองหน้ากะทิ ไม่พูดอะไรออกมาสักคำ
อีธานที่ลงจากรถมาเหมือนกัน รีบวิ่งมาขวางกะทิจากชายคนนั้น
"มึง้าอะไร" อีธานถามเสียงเรียบ เขาไม่จำเป็ต้องสุภาพเมื่อไม่ได้คุยกับกะทิ
"...."
ชายคนนั้นไม่ตอบเอาแต่มองกะทิอย่างเดียว
"เอ่อ... ขอโทษแทนเพื่อนผมด้วยนะครับที่มันเสียมารยาท ผมลุคครับ" คนที่เพิ่งจะเดินเข้ามากล่าวขอโทษแทนเพื่อน
"อีธานครับ ตกลงพวกคุณ้าอะไร ปล้นหรอ"
"ไม่ใช่ครับๆ แค่จะถามว่าได้รถมาจากที่ไหนน่ะ" ลุคถาม
"ตรงชายป่า มีอะไรหรือเปล่า ถ้าไม่มีพวกผมสองคนจะได้ไป"
"เดี๋ยวก่อนๆ อยากอยู่รวมกลุ่มกับพวกเราไหม ถ้าเดินทางกันแค่สองคนมันอันตรายเกินไป" ลุคเอ่ยชวนอีธาน
อีธานหันมองกะทิ กะทิส่งสายตามาว่าแล้วแต่ถ้าอีธานไปไหนเขาไปด้วย ใจนึงเขาก็กลัวคนพวกนี้ไม่รู้มาดีหรือมาร้าย แต่ถ้าให้เดินทางกันสองคนมันก็อันตรายจริงๆนั่นแหละ แถมเข้าเมืองมาแล้วด้วยพวกซอมบี้มันคงจะมีมากกว่าทางที่พวกเขาผ่านมา
"ตกลง ผมจะรวมกลุ่มกับพวกคุณ" อีธานตอบ
ลุคพาทั้งสองมาพักที่โรงแรมใกล้ๆ ระหว่างทางที่เดินมายังโรงแรม คนที่ขู่จะยิงกะทิเอาแต่มองกะทิไม่หยุด จนกะทิต้องขยับเข้าไปเดินใกล้อีธาน
"มึง นี่อีธาน แล้วก็เอ่อ" ลุคแนะนำสามาชิกใหม่ให้คริสรู้จัก
"กะทิครับ" กะทิตอบเพราะเมื่อสักครู่เขายังไม่ได้แนะนำตัวกับอีกฝ่าย
"โอ้ะ ไม่ใช่คนเมืองL หรือครับ"
"ไม่ใช่ครับเราอยู่เมืองTน่ะ แต่มาอยู่กับพ่อที่เมือง" กะทิตอบลุค
"กูคริสครับผม ยินดีที่ได้รู้จักครับ" คริสตอบและทำตาวิ้งใส่อีธาน
"เอเดน" อยู่ดีๆเขาก็พูดขึ้น "ชื่อฉัน จำไว้นะกะทิ"
2K
