บทที่16 เจอกันอีกครั้งที่โรงหมอ
มู่หลงซีได้รับรายงานจากทหารลาดตระเวนว่าโรงหมอที่ทางราชสำนักจัดตั้งขึ้นมีคนไข้มารักษาเยอะทำให้คนไม่พอ เขาจึงนำทหารจำนวนหนึ่งตรงไปนอกเมืองทันที มีชาวบ้านมาหาหมอเยอะก็ย่อมวุ่ยวายดังนั้นจึงนำทหารเข้าไปช่วยรับจัดระเบียบ
ครึ่งชั่วยามต่อมาเขาก็นำทหารมาถึงก็พลันได้ยินเสียงเอ๊ะอะโวยวายที่หน้าโรงหมอพอดี " ท่านต่อไปต่อแถวก่อนนะเ้าค่ะ คนที่มาก่อนต้องได้รับการรักษาก่อน " เสียงเล็กของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น
บ่าวรับใช้ชายของเศรษฐีผู้หนึ่งก็เอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจ " นายท่านของข้ารู้สึกว่าไม่สบายต้องได้รักการรักษาทันที "
" ชาวบ้านที่อยู่ที่นี่ก็เช่นกันเ้าค่ะ ดังนั้นพวกท่านก็ต้องรอตามคิวเ้าค่ะ " เสียงเล็กตอบกลับอย่างไม่ยอมแพ้
เมื่อเศรษฐีผู้นั้นเห็นบ่าวรับใช้คนเจรจาไม่สำเร็จก็มองไปยังเด็กสาวผู้นั้นที่สวมชุดผ้าฝ้ายธรรมดายืนประจันหน้ากับบ่าวรับใช้ของตนอยู่และผู้หญิงคนนั้นก็คือมู่หลงเซียนนั้นเอง " เ้าก็ให้เงินนางไปเสีย "
บ่าวรับใช้ของเศรษฐีก็ทำตามที่นายของคนสั่งก็หยิบเงินหนึ่งตำลึงยื่นให้กลับมู่หลงเซียน " เเม่หนู เ้ารับเงินนี่ไปแล้วเปิดทางให้นายท่านของข้าเสีย "
มู่หลงเซียนปรายตามองเงินครู่หนึ่งเเล้วเอ่ยขึ้นเสียงราบ " ต่อแถวเ้าค่ะ "
" เ้าเด็กคนนี้! นายท่านของข้ายอมให้เ้าขนาดนี้แล้วเ้ายังจะไม่รับอีกก็อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ " บ่าวรับใช้ผู้นั้นก็ลงมือผลักมู่หลงเซียนจนล้มลงกับพื้นดิน ศิษย์พี่ในสำนักที่เดินออกมาส่งคนไข้เห็นเข้าก็รีบเข้ามาหาศิษย์น้องของตนและช่วยประคองนางลุกขึ้น " ศิษย์มู่หลง! เป็อะไรหรือไม่ "
มู่หลงซีสั่งให้คนสนิทของตนเข้าไปดูเหตุการณ์ไม่นานก็กลับมารายงาน " ทูลท่านอ๋อง มีคนลงมือทำร้ายสือซานกงกู่ขอรับ " มู่เหลียงเอ่ยจบมู่หลงซีจึงส่งสัญญาณให้คนของตน " ซีอ๋องเสด็จ! "
ชาวบ้านที่ได้ยินว่าซีอ๋องเสด็จมาต่างก็พากันคุกเข่าลงกับพื้น จากนั้นมู่หลงซีก็เดินไปทิศที่มู่หลงเซียนอยู่แล้วประคองนางลุกขึ้นเเล้วเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ " าเ็ตรงไหนหรือไม่ "
" สะ..เสด็จพี่สาม...หม่อมฉันไม่ได้รับาเ็ตรงไหนเพคะ " มู่หลงเซียนเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงแ่เบาๆ
" มู่เหลียงจัดการคนที่ลงมือทำร้ายกงจู่เสีย " สิ้นเสียงของมู่หลงซีมู่เหลียงก็ลากบ่าวรับใช้ที่ผลักมู่หลงเซียน แต่บ่าวผู้นั้นก็ไม่วายส่งเสียงออกมาเป็ระยะๆ " ท่านอ๋องไว้ชีวิตด้วยๆ "
มู่หลงซีไม่แม้แต่จะปรายตามองไปยังบ่าวรับใช้ผู้นั้นเลยแม้เเต่น้อย ส่วนเศรษฐีผู้นั้นก็ได้แต่ตัวสั่นเทาด้วยความกลัว " เข้าไปข้างใน " มู่หลงซีเอ่ยเสียงราบเรียบ
มู่หลงเซียนก็ได้แต่หน้าเดินตามพี่ชายต่างมารดาของตนอย่างเงียบๆ เมื่อมู่หลงซีเข้าไปด้านในโรงหมอเว่ยซงก็ออกมาต้อนรับพอดี " ท่านอ๋อง "
" หมอหลวงเว่ยตามสบายเถอะ เปิ่นหวางแค่นำทหารมาช่วย เ้ามีสิ่งใดก็ไปทำเถอะ "
" พ่ะย่ะค่ะ " เว่ยซ่งขานรับแล้วไปตรวจคนไข้ต่อ
เมื่อเว่ยซงจากไปแล้วมู่หลงซีก็หันมาสนใจมู่หลงเซียนต่อ " เ้าออกมาจากสำนักได้เช่นไร "
" ทูลเสด็จพี่ หม่อมฉันออกมากับท่านอาจารย์และผู้าุโสามของสำนักเพคะ " มู่หลงเซียนเอ่ยตอบทว่าก็ไม่กล้าสบตากับมู่หลงซีโดยตรง มู่หลงซีกวาดสายตามองไปรอบๆก็พบกับผู้าุโสามและศิษย์ของสำนักพยัคฆ์เมฆาอยู่ช่วยหมอในโรงหมอแห่งนี้เขาจึงเอ่ยขึ้น " เ้ามีสิ่งใดไปทำก็ไปทำเถอะ "
" เพคะ " มู่หลงเซียนขานรับก็รีบวิ่งตรงไปยังห้องสมุนไพรที่จวินซีอยู่ทันที
จวินซีที่กำลังยุ่งอยู่กับการตรวจสอบสมุนไพรที่เหล่าศิษย์ในสำนักทั้งหลายนำมาให้ตนตรวจสอบความถูกต้องก็เห็นมู่หลงเซียนเดินเข้ามา " ด้านนอกเป็เช่นไรบ้าง เรียบร้อยดีหรือไม่ "
" เรียบร้อยดีแล้วเ้าค่ะ ท่านอาจารย์ " มู่หลงเซียนเอ่ยตอบ ทว่านางก็ไม่ได้บอกว่ามู่หลงซีผู้เป็พี่สามของตนเสด็จมาที่โรงหมอแห่งนี้ด้วย
" เรียบร้อยก็ดีแล้ว เช่นนั้นเ้าก็มาช่วยอาจารย์เถอะ " จวินซีเอ่ยขึ้นในขณะที่กำลังตรวจสอบสมุนไพรอยู่
" เ้าค่ะ " มู่หลงเซียนขานรับอย่างดีใจแล้วเข้าไปช่วยพวกศิษย์พี่ในสำนักด้านให้ห้องสมุนไพรอย่างกระตือรือร้น
ส่วนจวินซีนางก็ตรวจสอบสมุนไพรที่ศิษย์ในสำนักนำมาให้ต่อ พอตรวจเสร็จก็ยื่นให้ศิษย์อีกคนนำไปให้ห่อให้กับคนไข้อีกที จวินซีนางรู้เื่สมุนไพรพอสมควรนางจึงรับหน้าที่เป็คนจัดสมุนไพรตามเทียบยาที่หมอนำมาให้เวลาที่นางมาช่วยที่โรงหมอแห่งนี้เป็ประจำ
นางถือว่าคุ้นเคยกับห้องสมุนไพรและสามารถทำยาเล็กๆน้อยๆขึ้นมาใช้เองได้ ส่วนสมุนไพรในห้องยาเหล่านี้บ้างครั้งชาวบ้านไม่สบายก็มาให้โรงหมอแห่งนี้รักษาและทางโรงหมอก็ไม่เคยเก็บเงินค่ารักษากับชาวบ้านแม่แต่อีแปะเดียว สมุนไพรในแต่ละทางราชสำนักจะเป็คนจัดสรรมาให้หรือถ้าไม่พอท่านจ้าวเมืองก็เป็คนมาให้เพิ่ม จ้าวเมืองหลินชินแห่งนี้นับว่าไม่เลวเลย
มู่หลงซีสั่งคนของตนแยกย้ายไปจัดการงานต่างๆเสร็จเขาก็เดินมายังห้องสมุนไพรของโรงหมอก็พบกับจวินซียืนตรวจสมุนไพรที่ศิษย์ของสำนักพยัคฆ์เมฆาอยู่
" พวกเ้าก็ผลัดกันไปพักกินข้าวก่อนเถอะ " จวินซีเอ่ยบอกกับศิษย์ของตน
" แล้วท่านอาจารย์จวินล่ะขอรับ " ศิษย์ชายผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นถาม
จวินซีจึงหันไปยิ้มให้ศิษย์ชายผู้นั้นเอ่ยขึ้น " พวกเ้าคงลืมไปแล้วกระมังว่า..อาจารย์ของพวกเ้าผู้นี้เป็ผู้บำเบ็ญไม่ได้กินข้าวก็ไม่เป็ไร "
เมื่อศิษย์ชายผู้นั้นได้ยินเข้าก็ส่งยิ้มแห้งๆกับท่านอาจารย์ของตนแล้วก็บอกทุกคนผลัดกันไปกินข้าวเป็กลุ่มๆ
ส่วนจวินซีก็ได้แต่ส่ายหน้าให้กับศิษย์ชายผู้นั้นแล้วมองดูศิษย์ทยอยกันออกไปกินข้าว ทันใดนั้นเองนางก็เผลอไปสบตากับดวงตาหงส์คู่หนึ่งเข้าและเ้าของดวงตาหงส์คู่นั่นก็คือมู่หลงซีนั้นเอง
มู่หลงซีที่ยืนมองจวินซีได้สักพักแล้ว ทว่าไม่คิดว่าจวินซีจะมองมายังทิศที่เขายืนอยู่เช่นนี้ เขาจึงเลี่ยงไม่ได้และเดินเข้าไปหาจวินซี " เปิ่นหวางไม่คิดว่าจะได้เจอธิดาเทพที่นี่ได้ "
" จวินซี " จวินซีเอ่ยขึ้นเสียงเรียบและมองไปยังมู่หลงซีที่ยืนอยู่ด้านหน้าของตน ดูเหมือนว่าเขาจะไม่เข้าให้ที่นางเอ่ย นางจึงได้อธิบายให้มู่หลงซี " เรียกข้าว่าจวินซีหรือว่าแม่นางจวินเถอะ คนที่นี่ไม่รู้ฐานะของข้า "
มู่หลงซีได้ยินเช่นนั้นก็เข้าใจความหมายขึ้นมาเเล้วก็เอ่ยขึ้นมา " เช่นนั้นเปิ่นหวางจะเรียกธิดาเทพว่า...เสี่ยวซีก็แล้วกัน "
จวินซีมองมู่หลงซีด้วยอย่างไม่พอใจนางกับเขาสนิทสนมกันมากหรือ เขาถึงได้เรียกนางเช่นนี้ได้ ถึงเเม่นางจะไม่พอใจแต่นางก็ไม่ได้ว่างจะมาปะทะฝีปากกับเขา นางจึงทำเป็ไม่ได้ยินในสิ่งที่มู่หลงซีเอ่ยขึ้นแล้วหันไปสนใจจัดสมุนไพรต่อ
" มีสิ่งใดเปิ่นหวางช่วยหรือไม่ " มู่หลงซีเอ่ยถามขึ้น
จวินซีจึงจำเป็ต้องละสายตาจากสมุนไพรหน้าแล้วมองไปยังมู่หลงซี " ซีอ๋องรู้เื่สมุนไพรด้วยหรือ " มู่หลงซีจึงพยักหน้าตอบรับ " เช่นนั้นท่านอ๋องอยากจะทำสิ่งใจก็ทำเถอะ " จวินซีเอ่ยจบ มู่หลงซีก็เดินเข้ามาด้านในเเละเริ่มจัดสมุนไพรตามเทียบยาที่วางอยู่ด้านข้างของจวินซี พอจัดสมุนไพรจนครบแล้วก็ยื่นให้จวินซีตรวจสอบเช่นเดียวกับศิษย์ของสำนักพยัคฆ์เมฆาทำ
114
